Исо гуфт: «Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». Юҳанно 14:6
Ман намехоҳам инро ба миён гузорам, аммо рӯзе шумо мемиред – шояд зудтар аз он ки шумо тасаввур мекунед. Вақте ки шумо мемиред, ман боварӣ дорам, ки шумо мехоҳед ба биҳишт равед. Ҳама мехоҳанд. Аммо саволи калон ин аст: «Оё шумо роҳро медонед?»
Бисёре аз одамони некхоҳ фикр мекунанд, ки онҳо бо анҷом додани корҳои нек, бо зиндагии хуб, бо рафтан ба калисо ва риояи ҳама қоидаҳои дини худ ба биҳишт мерасанд. Онҳо умедворанд, ки биҳиштро ба даст оранд, аммо ин роҳи Худо нест.
Ҳарчанд ин чизҳо дар ҷои худ хубанд, онҳо роҳи биҳишт нестанд. Мувофиқи Каломи Худо, Библия, ягона роҳи мутмаин ба биҳишт Исо аст. Ӯ гуфт: «Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6 NIV).
Як гуноҳ Одам ва Ҳавворо аз Боғи Адан абадӣ берун кард. Ва новобаста аз он ки шумо чӣ қадар хубед, як гуноҳ шуморо низ аз биҳишт абадӣ берун мекунад, агар шумо ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод накунед. Оё шумо ба Ӯ эътимод кардаед? Агар не, ҳоло ин корро кунед, пеш аз он ки дер шавад. Шайтон мегӯяд: «Муддате интизор шавед». Аммо Худо мегӯяд: «Ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2). Ба Худо гӯш диҳед.
Дар Библия Ӯ ба мо мегӯяд, ки ҳар кас абадиятро дар яке аз ду ҷой мегузаронад – ё дар дӯзах ё дар биҳишт.
Дӯзах ё Биҳишт?
Ин аст он чизе ки Каломи Худо дар бораи дӯзах мегӯяд: «Агар номи касе дар китоби ҳаёт навишта нашуда бошад, вай ба кӯли оташ партофта шуд... кӯли оташи сулфури сӯзон. Ин марги дуюм аст» (Ваҳй 20:15; 21:8). Ва Исо, Писари Худо мегӯяд: «Онҳо ба азоби абадӣ мераванд... ба дӯзах, ки оташ ҳеҷ гоҳ хомӯш намешавад» (Матто 25:46; Марқӯс 9:43).
Ин аст он чизе ки Исо дар бораи биҳишт мегӯяд – дар куҷост Ӯ, ва дар куҷо хоҳанд буд ҳамаи онҳое, ки Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаанд: «Дилҳои шумо ташвиш надиҳед. Ба Худо эътимод кунед; ба Ман низ эътимод кунед. Дар хонаи Падари Ман бисёр ҳуҷраҳо ҳастанд; агар ин тавр намебуд, Ман ба шумо мегуфтам. Ман ба он ҷо меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам. Ва... Ман бармегардам ва шуморо бо худ мебарам» (Юҳанно 14:1-3).
Вақте ки Исо дар рӯи замин буд, Ӯ гуфт: «Назди Ман оед, ҳамаи шумо, ки хаста ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28). Ӯ ҳамчунин гуфт: «Ҳар кӣ назди Ман ояд, Ман ӯро ҳеҷ гоҳ дур намекунам» (Юҳанно 6:37). Чӣ ваъдаҳо!
Исо исбот кард, ки Ӯ метавонад моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад, вақте ки Ӯ дар салиб мурд, аз мурдагон эҳё шуд ва ба осмон сууд кард (1 Қӯринтиён 15:3-7,20-23). Ҳавворӣ Павлус инро эътироф кард, вақте ки ӯ бо шодӣ навишт: «Марг дар ғалаба фурӯ бурда шуд... Шукр ба Худо! Ӯ ба мо ғалабаро ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ медиҳад» (1 Қӯринтиён 15:54,57).
Интихоби шумо?
Исо, Наҷотдиҳандаи эҳёшуда, имрӯз низ мисли он вақт, ки дар рӯи замин буд, ба омадани гунаҳкорон назди Ӯ майл дорад. Агар шумо ҳамчун гунаҳкор назди Исо оед ва ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунед, шумо Каломи Худоро доред, ки гуноҳҳои шумо бахшида мешаванд: «Ҳамаи пайғамбарон дар бораи Ӯ шаҳодат медиҳанд, ки ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, бахшиши гуноҳҳоро ба воситаи номи Ӯ мегирад» (Аъмол 10:43). Ин корро ҳоло кунед ва шумо дар роҳи биҳишт хоҳед буд.
Роҳи биҳишт равшан аст. Ин Исои Масеҳ аст. Библия ба мо инро кафолат медиҳад: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Оё шумо мехоҳед ҳоло дар роҳи биҳишт бошед, бо эътимод ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ аз гуноҳ? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр!
