Яке аз ин рӯзҳо, ман ва шумо ин дунёро тарк хоҳем кард – шояд зудтар аз он ки мо фикр мекунем.
Оё шумо роҳи биҳиштро медонед?
Бисёре аз одамони некхоҳ гумон мекунанд, ки онҳо бо некӣ кардан, диндор будан, ба калисо рафтан ё ахлоқӣ зиндагӣ кардан ба биҳишт мерасанд. Аммо ин роҳи Худо нест.
Ҳарчанд ин чизҳо хубанд, онҳо шуморо наҷот дода наметавонанд. Китоби Муқаддас возеҳ мегӯяд:
«Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». — Исо (Юҳанно 14:6)
Чаро танҳо Исо?
Як гуноҳ Одам ва Ҳавворо аз Адан абадӣ берун кард. Як гуноҳ инчунин шуморо аз биҳишт берун мекунад – агар шумо ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод накунед.
Оё шумо ба Ӯ эътимод кардаед? Агар не – чаро ҳоло не?
Шайтон мегӯяд, «Каме интизор шавед». Худо мегӯяд, «Ҳоло рӯзи наҷот аст». (2 Қӯринтиён 6:2)
Ду макони абадӣ
Китоби Муқаддас танҳо ду ҷойро таълим медиҳад, ки ҳар як ҷон абадиятро дар он ҷо сипарӣ мекунад:
1. Дӯзах (барои онҳое, ки Масеҳро рад мекунанд):
«Ҳар кӣ дар китоби ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ партофта шуд». (Ваҳй 20:15) «…беимонон… насиби худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст». (Ваҳй 21:8) «Инҳо ба азоби абадӣ хоҳанд рафт». (Матто 25:46) «Ба дӯзах, ба оташе, ки ҳеҷ гоҳ хомӯш намешавад – ки дар он кирми онҳо намемирад ва оташ хомӯш намешавад». (Марқӯс 9:43–44)
2. Биҳишт (барои онҳое, ки ба Масеҳ эътимод доранд):
«Дили шумо ташвиш надиҳад; шумо ба Худо имон доред, ба Ман низ имон доред. Дар хонаи Падари Ман манзилҳои бисёре ҳастанд… Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам… то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ дар он ҷо бошед». (Юҳанно 14:1–3) «Дар ҳузури Ту пуррагии шодӣ аст; дар дасти рости Ту лаззатҳои абадӣ ҳастанд». (Забур 16:11)
Назди Исо биёед
Исо имрӯз ҳам гуноҳкоронро даъват мекунад, ҳамон тавре ки вақте ки Ӯ дар рӯи замин қадам мезад:
«Назди Ман биёед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод». (Матто 11:28) «Касе ки назди Ман меояд, Ман ӯро ҳеҷ гоҳ берун намекунам». (Юҳанно 6:37)
Агар шумо назди Исо биёед, гуноҳи худро эътироф кунед ва ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда эътимод кунед, гуноҳҳои шумо бахшида мешаванд:
«Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, бахшиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт». (Аъмол 10:43)
Ва шумо ба биҳишт хоҳед рафт – на аз он сабаб, ки шумо онро ба даст овардаед, балки аз он сабаб, ки Исо нархро пардохт.
Роҳи биҳишт Исо аст. Дигар роҳе нест.
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад». (Юҳанно 3:16)
