Мо наметавонем Чаҳор Инҷилро бихонем, ки дар он Рӯҳ, тавассути чаҳор Инҷилнавис, фаъолияти Худовандро дар тӯли ҳаёти оммавӣ ва хидмати Ӯ ба мо пешниҳод мекунад, бе он ки аз он таъсир нагирем, ки чӣ қадар ҳамаи рӯзҳо ва соатҳои Ӯ дар «кори Падари Ӯ» пур буданд. Хидмат ва бахшиш ҳар рӯзро пур мекард. Дар роҳи Ӯ ҳеҷ сустӣ набуд. Фаъолияти Ӯ, дар миёни андӯҳ ва ниёзи инсон, беист буд. Ӯ барои худ осоиш ва истироҳат намеҷуст. Вақте ки Ӯ ба «ҷои биёбонӣ» мерафт, ин барои сӯҳбат бо шогирдонаш, дур аз мардум буд. Агар Ӯ танҳоии Зайтун ва Ҷатсамониро меҷуст, ин барои дуо буд. Вақте ки Ӯ ба ҷамъият мерафт, хоҳ издиҳоми берунӣ, хоҳ доираи иҷтимоӣ дар дохил, чунон ки Луқо 7:36 мегӯяд, ин барои вохӯрӣ бо гуноҳкорон ва ба Худо бурдани онҳо буд.
Дар як ҷо мондани Ӯ ё ба ҷои дигар рафтани Ӯ, на аз рӯи осоиш ё роҳат, ё аз муҳаббати дӯстӣ ва ҷамъият, балки комилан аз рӯи даъвати Падари Ӯ ва барои пешбурди кори Ӯ муайян карда мешуд. Худаш гурусна буд, Ӯ мардумро сер мекард, мӯъҷизае нишон медод, то ниёзи онҳоро қонеъ гардонад, аммо ҳеҷ гоҳ барои худаш не. Комил дар ҳама корҳо ва роҳҳои Ӯ, Хизматгори намунавии Яҳува, инчунин Писари итоаткори Ӯ, Ӯ бе ҳамто дар пеши мо меистад, Намунаи мо барои нусхабардорӣ, инчунин Худованди мо барои итоат кардан.
Хидмати ҳамаи онҳое, ки ба Номи Ӯ ва барои салтанати Ӯ кор мекунанд, бояд аз рӯи намунае бошад, ки Ӯ барои пайравӣ гузоштааст. Тамоюл ба нусхабардорӣ аз дигарон аст, шояд мардони нек, аммо ба хато кардан майл доранд. Ва такрор кардани камбудиҳо ва заъфҳои онҳо осонтар аз бартарӣ додан ба фазилатҳои онҳост. Машғул шудан бо Масеҳ, пайгирӣ кардани қадамҳои Ӯ, гӯш додан ба Каломи Ӯ, гирифтани дастурҳои мо мустақиман аз Худаш, на танҳо намунаи дуруст, балки қудрати такрор кардани онро, ҳадди аққал то андозае, медиҳад.
Хизматгори комил мукофоти худро гирифтааст. Мукофоти мо ҳанӯз дар пеш аст. Ва он, вақте ки меояд, мувофиқи андозае хоҳад буд, ки мо хидмати худро мувофиқи намунае, ки Ӯ ба мо гузоштааст, ва мувофиқи Каломе, ки Ӯ ба мо додааст, мутобиқ ва тартиб додаем. Ин махсусан «ҳақиқат дар мавсим» барои муқаддасон ва хизматгорони Худои ин соат аст. Тамоюли афзояндае вуҷуд дорад, ки ба кори Худованд бо роҳҳое машғул шаванд, ки Худованд ба мо намунае нагузоштааст ва дар Каломи Муқаддаси худ дастуре намедиҳад, то роҳҳоеро пайравӣ кунанд, ки дар бисёр мавридҳо на мувофиқи рӯҳ ё принсипҳои Навиштаҳо ҳастанд, роҳҳое, ки аз ҷаҳон нусхабардорӣ шудаанд — аз системаҳои динии онҳо қарз гирифта шудаанд — ва гумон меравад, ки такмилдиҳӣ дар «роҳи дурусти Худованд» мебошанд.
Аммо Худо тарҳҳои худро эҳтиром мекунад, на таҳрифҳои онҳоро, ки аз рӯи ихтирои инсон сохта шудаанд. Рӯҳи Муқаддас намунаеро, ки Ӯ дар Калом додааст, эҳтиром мекунад. Ва чунон ки роҳи Хизматгори комил ҳамеша ба Худо писанд буд, зеро он ҳамеша мувофиқи иродаи Падар буд (Юҳанно 8:29), ҳамин тавр роҳи хизматгори Худованд низ хоҳад буд, ки Худовандро ҳамеша дар пеши худ мегузорад (Забур 16:8), ва мекӯшад, ки роҳи худро устуворона, мувофиқи Каломи Худо ва намунаи Масеҳ пайгирӣ кунад.
Барои пайравӣ аз Ту, дар роҳи мубораки Ту, Барои хидмат ба тарзи Худат, Бигзор ин ҳадафи мо, шодии ҳаррӯзаи мо бошад, Дар рӯзи кӯтоҳи хидмати мо.Ҷ.Ри.
