Назар – июл/августи 2023 — Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Исои Масеҳ, Одил *Мулоҳиза дар бораи Забур 1*
Роҳи Одилон ва Оқибати Бадкорон Дар Забур, китобе, ки махсусан ба фарзандони Исроил нигаронида шудааст, мо ҳама гуна таълимотро, аз ҷумла таълимоти амалиро барои худамон ҳамчун имондорон пайдо мекунем. Дар Забур 1 шахси одил ва шахси бадкор муқоиса карда мешаванд. Мо метавонем дар одил тасвири худамонро ҳамчун имондорони Аҳди Ҷадид бубинем, зеро мо бо файз ба воситаи имон сафед карда шудаем. Мо ба шарофати кори анҷомёфтаи Худованд Исо, ки барои гуноҳҳои мо мурд ва барои сафедкунии мо эҳё шуд, одил эълон шудаем (Рум. 4:25).
Ҳатто дар Аҳди Қадим одамон принсипи сафедкунӣ бо имонро медонистанд. Мо инро дар Иброҳим мебинем. Довуд дар бораи хушбахтии марде навиштааст, ки «гуноҳаш бахшида шудааст, ҷинояташ пӯшида шудааст. Хушбахт аст он марде, ки Худованд ба ӯ гуноҳро ҳисоб намекунад» (Заб. 32:1-2).
Сафедкунӣ на танҳо бахшидани гуноҳҳои мост, балки он ҳамчунин сафедкунӣ аз айб аст. Мо бахшида шудаем ва дар асоси кори анҷомёфтаи Худованд Исо озод мешавем. Ба сабаби он чи ки Ӯ кардааст, Худо гуноҳҳои моро ба мо ҳисоб намекунад ё айбдор намекунад. Каси дигар ба ҷои мо истода, талаботи Худоро иҷро кардааст.
Одили Ягона Фикр кардан дар бораи Худованд Исо, Одили Ягона, боз ҳам зеботар аст. Ӯ Қуддус аст. Ҳавворӣ Юҳанно гуфт: «Мо назди Падар Шафоатгар дорем, Исои Масеҳи одил. Ва Ӯ худаш каффорати гуноҳҳои мост» (1 Юҳ. 2:1-2).
Забур 1 ва 2 ба таври возеҳ дар бораи Худованд Исо сухан мегӯянд, чунон ки дигар забурҳо низ. Дар Забур 2 Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Подшоҳи тадҳиншуда, ки аз ҷониби Худо бар Сион таъин шудааст ва бо адолат ҳукмронӣ хоҳад кард, муаррифӣ шудааст. Ҳукмронии Ӯ то ақсои замин паҳн хоҳад шуд. «Ман Подшоҳи Худро бар кӯҳи муқаддаси Сиони Худ гузоштам… Ту Писари Ман ҳастӣ, имрӯз Ман Туро ба дунё овардам. Аз Ман бихоҳ, ва Ман халқҳоро ба Ту мерос хоҳам дод, ва ақсои заминро ба Ту моликият хоҳам дод» (Заб. 2:6-8). Рӯҳи Худо дар ин ҷо ояндаи дурро ошкор карда, тасвири замони охири пурҷалолро медиҳад, вақте ки Худованд Исо дар рӯи замин ҳукмронӣ хоҳад кард. Дар он салтанати пурҷалоли сулҳ, қонун аз Сион хоҳад баромад ва ҳамаи халқҳо ба Худованд ва Масеҳи Ӯ итоат хоҳанд кард. Дар бораи ин лаҳза, дар охири пас аз довариҳо, Ваҳй мегӯяд: «Акнун наҷот, ва қудрат, ва салтанати Худои мо, ва қудрати Масеҳи Ӯ омадааст» (Ваҳй 12:10, ниг. 11:15).
Дар Забур 1 мо на танҳо худамонро, балки Худованд Исои Масеҳро низ мебинем. Ҳамчун Инсони комил, Одили Ягона, Ӯ роҳи Худро дар рӯи замин бо такя ба Худо тай кард ва доимо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ мешуд. Падари Ӯ ҳар лаҳза ба Ӯ назар мекард.
Роҳ рафтан, истодан, нишастан «Хушбахт аст он марде, ки ба маслиҳати бадкорон роҳ намеравад, ва дар роҳи гуноҳкорон намеистад, ва дар курсии масхаракунандагон наменишинад» (Заб. 1:1). Ин ба одил ишора мекунад, ки аз оятҳои охири забур аён аст. Одил бо се гурӯҳи одамон муқоиса карда мешавад: бадкорон, гуноҳкорон ва масхаракунандагон. Дар ин рӯйхат як пешравӣ вуҷуд дорад:
- Бадкорон бе Худо зиндагӣ мекунанд, Ӯро намешиносанд ва аз Ӯ ҷудо шудаанд.
- Гуноҳкорон на танҳо аз Худо ҷудо шудаанд, балки онҳо воқеан гуноҳ мекунанд, корҳоеро мекунанд, ки хилофи иродаи Худост. Ҷудоии онҳо аз Худо дар амалҳои онҳо инъикос меёбад.
- Масхаракунандагон боз ҳам пештар мераванд, намехоҳанд Худоро ба назар гиранд ва инчунин чизҳои Худо ва Каломи Худоро – чизҳои абадиятро – масхара мекунанд ва тамасхур мекунанд.
- Мо масхаракунандагонро дар Аҳди Ҷадид, махсусан дар замоне, ки мо зиндагӣ мекунем, мебинем. 2 Петрус 3:3-4 ҳушдор медиҳад: «Инро аввал бидонед: ки дар рӯзҳои охир масхаракунандагон хоҳанд омад, ки мувофиқи хоҳишҳои худ рафтор мекунанд ва мегӯянд: ‘Ваъдаи омадани Ӯ куҷост?’» Ин одамон ҳама чизеро, ки муқаддас ва нек аст, масхара мекунанд. Ин исёни ошкоро бар зидди Худост.
Дар фаъолияти тасвиршудаи ин одамон низ як тартиби муайян вуҷуд дорад. Забур дар бораи роҳ рафтан ба маслиҳати бадкорон, истодан дар роҳи гуноҳкорон ва нишастан дар курсии масхаракунандагон сухан мегӯяд. Шояд мо гуфта метавонем, ки рӯйхат аз роҳ рафтан мувофиқи фикрҳои бадкорон оғоз мешавад, он чизе ки онҳо дар дилҳои худ фикр мекунанд (ниг. Мас. 4:23). Сипас як қадам ба истодан дар роҳи гуноҳкорон – роҳи нодуруст – вуҷуд дорад. Дере нагузашта, кас метавонад дар курсии масхаракунандагон нишаста ва дар он ҷо худро дар хона ҳис кунад, ки ин ҷои беумедӣ аст.
Хушбахт Мо дар куҷо роҳ меравем, меистем ё менишинем? Мо бо кӣ ҳастем? Забур 1 бо гуфтани ин оғоз мешавад: «Хушбахт аст он мард», ё хушбахт аст он мард, ки аз бадкорон, гуноҳкорон ва масхаракунандагон ҷудо шудааст. Агар мо ба маслиҳати онҳо роҳ наравӣ, дар роҳи онҳо наистем ё дар ширкати онҳо нанишинем, мо хушбахт хоҳем буд! Байни имондорон ва ҷаҳон, ки ба нобудӣ рӯ ба рӯ аст, бояд фарқияти возеҳе вуҷуд дошта бошад. Вақте ки фарқият вуҷуд дорад, Худо моро «хушбахт» меномад. Дар хотир доред, Худо медонад, ки дар дилҳо ва ақлҳои мо чист, ва Ӯ мебинад, ки мо дар куҷо ҳастем.
Касе, ки хушбахт аст, «лаззати ӯ дар шариати Худованд аст, ва дар шариати Ӯ шабу рӯз мулоҳиза мекунад» (ояти 2). Имондори хушбахт дар ҳаёти худ объекти хеле дигар дорад, назар ба одамони ҷаҳон. Аммо, шояд мо бояд ҳар яки мо аз худ бипурсем: «Дили ман ба чӣ тамаркуз кардааст? Оё Каломи Худо дар дасти ман аст? Оё ин ганҷест, ки ман аз он лаззат мебарам?»
Назди ҷӯйборҳои об шинондашуда Худо моро хушбахт ва шод меномад, вақте ки мо дар назди чашмаҳои оби зинда менишинем – вақте ки мо шодии худро дар Каломи Ӯ пайдо мекунем ва шабу рӯз дар бораи он мулоҳиза мекунем. Ин он чизеро инъикос мекунад, ки мо дар Ибодат 11 дар бораи ҳайвоноти тозае, ки алафро мехоянд, мехонем. Ғизо гӯё аз онҳо дубора мегузарад. Бо мо имондорон низ ҳамин тавр аст: ғизои Каломи Худо бояд аз мо борҳо гузарад. Мо наметавонем арзиши гаронбаҳои онро якбора қабул кунем, балки бояд онро дар дилҳои худ коркард кунем.
Хусусияти дигаре, ки дар Ибодат 11 дар бораи ҳайвоноти тоза зикр шудааст, ин аст, ки онҳо пойҳои дутақсим доранд, ки роҳравии устувор ва қадами мӯътадилро таъмин мекунанд. Ба Забур 1 баргашта, мо мебинем, ки роҳравии мо бояд мувофиқи иродаи Худо бошад – роҳравие, ки Ӯ онро пок мешуморад. Чунин шахс «мисли дарахтест, ки назди ҷӯйборҳои об шинонда шудааст» (ояти 3). Аён аст, ки Каломи Худо, ки дар ин забур ҳамчун «шариати Худованд» (ояти 2) тасвир шудааст, ба он ҷӯйборҳои ҳаётбахш ва тароватбахш муқоиса карда мешавад. Марди хушбахт шабу рӯз оби зиндаро қабул мекунад, ва ӯ аз Каломи Худо ғизо мегирад ва тасаллӣ меёбад.
Шояд шумо баъзан дар бораи як қисми муайяни Навиштаҳо фикр мекунед ва сипас ба хоб меравед. Рӯзи дигар шумо метавонед каме фаҳмиши матнро дарк кунед. Ин ҷанбаи мусбати мулоҳиза дар бораи Каломи Худо шабу рӯз аст. Довуд навиштааст: «Дили ман низ маро дар шабҳо таълим медиҳад» (16:7). Ин махсусан дар бораи Худованд Исо навишта шудааст, аммо агар мо доимо дар бораи Каломи Худо мулоҳиза кунем, он ба мо низ дахл дорад.
Мева дар вақташ Вақте ки мо дар Забур 1:3 пеш меравем, мебинем, ки «дарахте, ки назди ҷӯйборҳои об шинонда шудааст… меваи худро дар мавсими худ медиҳад, ки барги он низ пажмурда намешавад». Ин дарахти мевадиҳанда аст! Шахси одил – имондори ҳақиқӣ – дарахтест, ки аз оби зиндаи Каломи Худо ғизо мегирад ва мева медиҳад.
Алафе, ки дар саҳро мерӯяд, дар бораи ноустувории инсон сухан мегӯяд. Мисли алаф, ҳаёти мо дар ин ҷо кӯтоҳ аст (90:5-6; 1 Пет. 1:24). Аммо ин дарахт муфидтар ва таъсирбахштар аст, ки устувориро нишон медиҳад. Он метавонад мева диҳад, ки ин ҳам як хусусияти аҷиби имондорест, ки аз обҳои зинда ғизо мегирад. Чунин шахс аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ мешавад ва меваи арзиши доимӣ медиҳад. Мо метавонем дар бораи меваи нӯҳгонаи Рӯҳи Муқаддас фикр кунем (Ғал. 5:22-23). Мева дар вақти Худо меояд – дар мавсим!
Дар масали соҳиби токзор, мард барои ёфтани мева дар дарахт омад, аммо ҳеҷ чиз ёфт нашуд (Луқ. 13:6-9). Бо мо чӣ тавр аст? Оё Худо дар ҳаёти мо, дар дилҳои мо мева мебинад?
Дар Забур 1 инчунин баргҳо – баргҳои сабз мавҷуданд, ки пажмурда намешаванд. Ин ҳам муҳим аст, зеро он дар бораи он чизе сухан мегӯяд, ки дар ҳаёти имондор аз берун дида мешавад. Агар мо воқеан аз ҷӯйборҳои оби Каломи Худо ғизо гирем, баргҳои мо ҳамеша сабз хоҳанд буд.
Ин ҳамон чизҳо дар Ирмиё 17 пешниҳод шудаанд, ки оғоз мешавад: «Лаънатӣ аст он марде, ки ба инсон такя мекунад ва ҷисмро қуввати худ месозад, ки дилаш аз Худованд дур мешавад. Зеро ӯ мисли буттае дар биёбон хоҳад буд, ва некиро нахоҳад дид, вақте ки меояд, балки дар ҷойҳои хушки биёбон зиндагӣ хоҳад кард» (оятҳои 5-6). Аммо баъд мо муқоисаро мебинем: «Хушбахт аст он марде, ки ба Худованд такя мекунад, ва умедаш Худованд аст. Зеро ӯ мисли дарахте хоҳад буд, ки назди обҳо шинонда шудааст, ки решаҳои худро дар назди дарё паҳн мекунад, ва аз гармӣ наметарсад; балки барги он сабз хоҳад буд, ва дар соли хушксолӣ ғамгин нахоҳад шуд, ва аз мева додан боз нахоҳад монд» (оятҳои 7-8). Ин ҳамон тасвир аст. Дар назди обҳо истода, сахт реша давонда ва аз об нӯшида; он гоҳ баргҳо сабз хоҳанд монд ва дарахт аз мева додан барои Худо боз нахоҳад монд.
Забур 1:3 хулоса мекунад: «Ва ҳар коре, ки ӯ мекунад, муваффақ хоҳад шуд». Ин баракати Худованд аст. Дар ҳаёти мо бисёр чизҳое ҳастанд, ки мо онҳоро ба ӯҳда мегирем ва муваффақ намешавем. Аммо агар мо воқеан ба худ иҷозат диҳем, ки аз ҷониби Калом ва Рӯҳи Худо роҳнамоӣ шавем, ва бо такя ба Худованд амал кунем, он гоҳ мо дар қудрати Ӯ ва мувофиқи фикрҳо ва роҳҳои Ӯ муваффақ хоҳем шуд (ниг. Иш. 55:8-9).
Ин як муқоисаи азимест дар Забур 1: дарахт ҳатто вақте ки тӯфонҳо меоянд, истода ва мева хоҳад дод, аммо бадкорон «мисли коҳе ҳастанд, ки бод онро мебарад» (ояти 4), аз онҳо чизе намемонад. «Бадкорон дар доварӣ истода наметавонанд, ва гуноҳкорон дар ҷамъомади одилон» (ояти 5), вақте ки Худо бо довариҳои худ бар ин ҷаҳон меояд. Ин ҷиддӣ аст! Бадкорон дар доварӣ тоб нахоҳанд овард. «Худованд роҳи одилонро медонад, аммо роҳи бадкорон нобуд хоҳад шуд» (ояти 6). Донистани Худованд «роҳи одилонро» барои мо як рӯҳбаландии азим аст. Ӯ роҳи моро медонад! «Хушбахт», Худо гуфт, агар шумо ба Ӯ тааллуқ дошта бошед.
Бадкор манбаъҳои худро дорад, ки аз онҳо ғизо мегирад ва сипас амал мекунад, аммо барои абадият арзише надорад. Ба ҷои ин, агар мо ба одилон тааллуқ дошта бошем, ки бо имон сафед шудаем ва аз айб озод шудаем, мо бояд дар назди Худо бо адолат зиндагӣ кунем ва роҳ равем. Мо инро дар нома ба Румиён хеле зебо мебинем, ки дар бораи сафедкунии мо бо имон ба таври муфассал сухан мегӯяд (Рум. 1–8). Сипас шумо дар бораи мушкилоти Исроил, халқи қадимии Худо мехонед (Рум. 9–11). Панҷ боби охир (Рум. 12–16) дар бораи он ки чӣ тавр шахси сафедшуда, имондори ҳақиқӣ, метавонад дар ин ҷаҳон бо адолат зиндагӣ кунад ва роҳ равад, сухан мегӯянд. Худованд роҳи одилонро медонад!
Вақте ки мо дар бораи Худованд Исо ҳамчун дарахте, ки назди ҷӯйборҳои об шинонда шудааст, ки меваи худро дар мавсими худ медиҳад, фикр мекунем, мо чизҳоро дар комилият мебинем. Худои Падар дар бораи Ӯ шаҳодат дод: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хушнудам» (Мат. 3:17). Ӯ Одили комил аст, ва ҳар коре, ки Ӯ мекунад, муваффақ мешавад!
Бигзор Худованд ба мо файз диҳад, то мо бо Ӯ ва онҳое, ки Ӯро одил кардааст, ҳамроҳ шавем. Мо захираҳои осмонӣ дорем, ки Худо ба мо дар Каломи Худ ва ба воситаи Рӯҳ додааст. Мо ба Рӯҳ такя мекунем, то ба ҷалоли Худо ва номи Ӯ роҳ равем ва мева диҳем. Ин аст он чизе ки Худованд интизор аст, ки дар мо пайдо кунад.
Дар он ҷо мо ҷӯйбори хушбахтии беохирро хоҳем нӯшид: Дар он ҷо мо, бе абр, хоҳем донист, Муҳаббати пурраи беҳудуди Ӯро.
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
