БА ТАҶРИБАҲОИ ҲАЁТ ҶАВОБ ДОДАНҲокимият ва файзи Худо Ба наздикӣ ман ду таҷриба доштам, ки ҳокимият ва файзи Худоро таъкид мекунанд; яке ғамгин ва дигаре шодмон. Инҳо намунаҳои қуллаҳое мебошанд, ки мо аз онҳо лаззат мебарем ва водиҳое, ки мо дар сафари ҳаёт таҳаммул мекунем. Ин қуллаҳо ва водиҳо моро водор мекунанд, ки бо ҳамкории илоҳӣ бо инсон, бо чӣ гуна ба мо расидани мақсадҳои Худо мубориза барем. Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки Исо Худованд аст, ки Ӯ бар ҳама чиз ҳукмрон аст. Ҳар қадаре ки мо инро эътироф кунем, ҳамон қадар сарвати ҳаёти мо бештар мешавад ва роҳи мо соддатар мегардад. Водиҳо Тақрибан ду сол пеш як дӯсти ман пас аз солҳои зиёд муҷаррад будан издивоҷ кард. Имсол ин ҷуфт интизори таваллуди фарзанди аввалини худ буданд. Пас аз 41 ҳафтаи ҳомиладорӣ, кӯдак хуб буд, аммо вақте ки онҳо бо таваллуди пурра ба беморхона омаданд, ба онҳо гуфтанд, ки кӯдак дар батни модар мурдааст. Волидон дилшикаста буданд; умедҳои онҳо, ки дар тӯли нӯҳ моҳи қабл пайдо шуда буданд, барбод рафтанд. Аммо дар миёни ин фоҷиа, онҳо ҳузури Худоро бо худ ҳис карданд. Маросими дафн ва ёдбуд рӯйдодҳои таъсирбахш буданд. Волидон мехостанд, ки роҳи ғамро хуб тай кунанд; бо дард рӯ ба рӯ шаванд ва аз он пинҳон нашаванд. Онҳо дигар ҳамон одамон нестанд; писари мурдазодаи онҳо таърихи онҳоро тағйир дод. Замонҳои талафоти инсонӣ ба мо ҳокимияти Худоро хотиррасон мекунанд. Азоб ва фоҷиа таҷрибаҳое мебошанд, ки ҳеҷ кадоми мо онҳоро интихоб намекунем. Дар чунин замонҳо мо мепурсем: «Чаро?» Аммо Худо мегӯяд: «Интизор нашавед, ки бидонед. Ман ҳоким ҳастам. Ман метавонам чизҳоро ба шумо ошкор кунам, то ба шумо дар дидани баъзе мақсадҳо кӯмак кунам». Мо бояд дарк кунем, ки Худо дар миёни фоҷиа бо мост – ин бояд ба мо ҳокимияти Ӯро хотиррасон кунад. Аммо, Худо ба мо мегӯяд: «Фикрҳои Ман фикрҳои шумо нест, ва роҳҳои Ман роҳҳои шумо нест... Чӣ тавре ки осмон аз замин баландтар аст, ҳамон тавр роҳҳои Ман аз роҳҳои шумо ва фикрҳои Ман аз фикрҳои шумо баландтаранд» (Иш. 55:8-9). Худо ба ҳеҷ кас қарздор нест. Ӯ ба ҳеҷ кас чизе қарздор нест. Худо ҳеҷ гоҳ чизеро намегирад, магар ин ки чизе беҳтарро биёрад. Ӯ дар ҳама чиз мақсадҳои худро дорад. Чӣ гуна ин ҷуфт бо талафоти амиқи худ муносибат карданд, Худоро ба таври аҷибе эҳтиром карданд. Дигарон низ дар натиҷаи мубодилаи ин таҷриба Ӯро амиқтар шинохтанд. Дар водиҳо мо метавонем Худо, худамон ва якдигарро амиқтар шинохтанро ёд гирем. Натиҷаи дигари замонҳои душвор метавонад қобилияти фаҳмидан ва дастгирии дигарон бошад, ки ғамгин ҳастанд. Павлус, ки аз азобу машаққатҳои зиёд гузашта буд, гуфт: «Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, Падари раҳмдилӣ ва Худои ҳар тасаллӣ муборак бод, ки моро дар ҳама мусибатҳои мо тасаллӣ медиҳад, то ки мо тавонем онҳоеро, ки дар ҳар мусибат ҳастанд, бо тасаллие, ки худамон аз Худо гирифтаем, тасаллӣ диҳем» (2 Қӯр. 1:3-4). Павлус дар душвортарин шароит ба Худо таваккал карданро ёд гирифт: «Мо намехоҳем, ки шумо, бародарон, аз машаққатҳое, ки дар вилояти Осиё кашидем, бехабар бошед. Мо зери фишори бузург будем, хеле бештар аз қобилияти таҳаммули мо, то ки мо ҳатто аз ҳаёт ноумед шудем. Дар ҳақиқат, дар дилҳои худ ҳукми маргро ҳис кардем. Аммо ин барои он рӯй дод, ки мо ба худамон такя накунем, балки ба Худо, ки мурдагонро эҳё мекунад. Ӯ моро аз чунин хатари марговар наҷот дод, ва Ӯ моро наҷот хоҳад дод. Мо умеди худро ба Ӯ бастаем, ки Ӯ моро наҷот доданро идома хоҳад дод, чунон ки шумо бо дуоҳои худ ба мо кӯмак мекунед» (2 Қӯр. 1:8-11). Худо мақсадҳои худро дорад ва Ӯ омода аст, ки чизе беҳтарро биёрад, новобаста аз вазъият. Қуллаҳо Вазъияти дуюм шодмонтар буд – аз баъзе ҷиҳатҳо нисбат ба талафоте, ки дӯстони ман аз сар гузарониданд, ночиз буд – аммо ҳамон қадар аз дасти Падари меҳрубон буд. Ман аслан аз ҷониби як ҳамкорам ба сафари ҷаҳонӣ «дода шудам», аз ҷумла манзилҳои хеле гуворо, ҳамчун тӯҳфаи зодрӯзи 50-солагӣ! Ман фикр мекардам, ки сафарҳои хориҷӣ яке аз чизҳое буданд, ки ман барои хидмат ба Худованд аз онҳо даст кашида будам. Аммо ҳатто дар ҳафтаи пеш аз рафтанам, Худо вазъиятҳоеро ба вуҷуд овард, ки маро бо саволи «Оё шумо омодаед, ки наравед?» озмоиш кунад. Ба ёдам омад, ки Айюб гуфта буд, ки Худованд медиҳад ва Худованд мегирад (Айюб 1:21). Агар Худо ба шумо чизе диҳад ва сипас онро гирифтанро интихоб кунад, оё шумо омодаед, ки онро аз Худо бо хушнудӣ қабул кунед? Ман чанд рӯз бо ин мубориза бурдам, ва танҳо пас аз он ки ман ин принсипро қабул кардам, роҳ барои рафтани ман кушода шуд. Модар Тереза гуфта буд: «Боварӣ ҳосил кунед, ки файзи Худо дар ҷони шумо кор кунад, бо қабули ҳар он чизе ки Ӯ ба шумо медиҳад ва ба Ӯ додани ҳар он чизе ки Ӯ аз шумо мегирад». Дарсҳо барои мо Аз ин ду таҷриба чӣ дарсҳо гирифта метавонем? 1. Агар шумо ба Худо тааллуқ дошта бошед, дар ҳаёт баъзе озмоишҳоро интизор шавед. Павлус навиштааст: «Эй бародарони ман, ҳар гоҳ ки ба озмоишҳои гуногун дучор шавед, онро шодии комил ҳисоб кунед, зеро медонед, ки озмоиши имони шумо истодагарӣ ба вуҷуд меорад... то ки шумо баркамол ва комил бошед, ҳеҷ чизе намерасад» (Яъқ. 1:2-4). Худо мехоҳад ҳаёти моро шакл диҳад, аз ин рӯ мо бояд озмоишҳо, мушкилот, душвориҳо ва чизҳоеро, ки намефаҳмем, интизор шавем. Ин ҳама як қисми масеҳӣ будан аст. 2. Ҳузури Худоро дар озмоишҳои худ эътироф кунед ва дарк кунед, ки Ӯ ҳоким аст. Ирмиё гуфт: «Ман азоби худ ва оворагии худ, талхӣ ва заҳрро ба ёд меорам. Ман онҳоро хуб ба ёд меорам, ва ҷони ман дар даруни ман ғамгин аст. Аммо инро ба ёд меорам ва аз ин рӯ умед дорам. Аз сабаби муҳаббати бузурги Худованд мо нест намешавем, зеро раҳмдилии Ӯ ҳеҷ гоҳ тамом намешавад. Онҳо ҳар субҳ нав мешаванд; бузург аст вафодории Ту. Ман ба худ мегӯям: «Худованд насиби ман аст; аз ин рӯ ман Ӯро интизор хоҳам шуд» (Нолаҳо 3:19-24). 3. Худоро интизор шавед. Мушоҳида кунед, ки Ӯ чӣ гуна шуморо ҳангоми интизорӣ, мубориза ва бардоштани вазн қавӣ мегардонад. Бубинед, ки Ӯ дар ин вазъият чӣ гуна кор мекунад ва чӣ гуна кори Ӯ дар ниҳоят баракат меорад. 4. Омода бошед, ки ҳар дарсеро, ки Худо барои шумо дорад, омӯзед – хоҳ дар бораи худатон, хоҳ дар бораи ҳаёт ё дар бораи одамони дигар. Исо гуфт: «Ман ток ҳастам, ва Падари Ман боғбон аст. Ӯ ҳар шохаеро дар Ман, ки мева намедиҳад, мебурад, дар ҳоле ки ҳар шохаеро, ки мева медиҳад, Ӯ мебурад, то ки боз ҳам бештар мева диҳад» (Юҳ. 15:1-2). Барои буридани Ӯ ва омӯхтани дарсҳое, ки дар он вақт ба шумо мерасанд, омода бошед. 5. Дард, талафот ва ноумедиро ба Худо эътироф кунед. Аз гиря кардан худдорӣ накунед. Бо Худо ростқавл бошед, зеро Ӯ ростқавлӣ ва наздикии шуморо мехоҳад. Забурнавис бо Худо ростқавл буд, вақте ки бо дарди худ мубориза мебурд: «Ҷони ман дар изтироб аст... Ман аз нола кардан хаста шудаам... Худовандо, оё маро то абад фаромӯш мекунӣ?» (Заб. 6:3,6; 13:1). Наздикии мо бо Худо имконияти бештари афзоишро дорад, агар мо бо Ӯ ростқавл ва кушода бошем. Дар Нолаҳо Ирмиё дар бораи дарди худ ростқавл буд. 6. Бо мушкилоти худ рӯ ба рӯ шавед, зеро эҳтимолан ин тӯҳфаи Худо ба шумост. Онро ба Худо баред ва баракати Ӯро дар он ҷустуҷӯ кунед. Ғам файзи пинҳон аст. Аксар вақт вазъияте, ки мо онро интихоб намекунем, файзи Худост, ки ба мо баракатеро меорад, ки аз он чизе ки мо шояд ҳеҷ гоҳ интизор набудем, хеле бештар аст. 7. Барои онҳое, ки аз озмоишҳо мегузаранд, дуо кунед. Самуил гуфт: «Аммо ман, аз ман дур бод, ки бар зидди Худованд гуноҳ кунам, бо дуо накардан барои шумо» (1 Подш. 12:23). Новобаста аз насиби мо, биёед мисли Ирмиё бошем ва вазъиятро ба Худо барем ва эътироф кунем, ки Ӯ моро то охир мебарад ва баракати беандоза меорад. Таҷрибаҳои мо дар сафари ҳаёт далели садоқати Худо ба мост. Мо на ҳамеша мефаҳмем, ки Ӯ чӣ чизҳоро ба мо иҷозат медиҳад, аммо мо бояд ба Ӯ барои оянда таваккал кунем. ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Чанде пеш, Майкл Клири ва ҳамсараш Венди тиҷорати худро фурӯхтанд ва ба Тасмания, Австралия кӯчиданд, ки дар он ҷо ба таъсиси як деҳаи масеҳӣ кӯмак карданд. Хизмати кунунии онҳо ба башоратдиҳӣ ва кори ҷавонон дар саросари Австралия дастгирӣ мекунад.
