Худо тағйир намеёбад. Ӯ комил ва дурахшон аст - ва Ӯ то абад як хел мемонад. Ин дар бораи Исои Масеҳ, Писари Худои зинда низ дуруст аст. Дар Нома ба Ибриён, мо илоҳияти тағйирнопазири Ӯро дар боби аввал ва инсонияти тағйирнопазири Ӯро дар боби охир мебинем, зеро гуфта шудааст,
Исои Масеҳ дирӯз ва имрӯз ва то абад як хел аст (Ибриён 13:8).
Дар нома ба Эфсӯсиён, Павлус изҳороти аҷибе мекунад,
Он ки фуруд омад, ҳамон касест, ки ба болои ҳамаи осмонҳо низ баромад, то ки ҳама чизро пур кунад (Эфсӯсиён 4:10).
Исое, ки дар ин ҷаҳон ба махлуқоти худ шафқати аҷибе нишон дод, ки раҳмат ва файз нишон дод ва бо нармӣ ҷавоб дод ва бо фурӯтанӣ хидмат кард - ин ҳамон Исоест, ки мо ҳоло дар дасти рости Худо мебинем. Чунон ки навишта шудааст,
Аммо мо Исоро мебинем ... бо ҷалол ва шараф тоҷдор шудааст (Ибриён 2:9).
Ӯ ҳанӯз ҳам он мардест, ки дар Сихар аз зани сомарӣ фурӯтанона об хост. Он ки як вақтҳо дар чоҳи Яъқуб нишаста буд, ҳоло дар дасти рости Ҳазрати Олӣ нишастааст. Он ки фуруд омад, ҳамон касест, ки баромад. Дар ин ҷаҳон Ӯ худро хеле фурӯтан кард ва пойҳои ифлоси шогирдонашро шуст; ҳоло дар ҷалол Ӯ ғамхорӣ мекунад, ки моро бо оби Каломи Худо пок кунад (ниг. Эфсӯсиён 5:27). Ӯ Петрусро ба тавба овард, пас аз он ки охирин Ӯро се маротиба инкор кард, бо нигоҳи меҳрубон ва нарм. Ҳоло Ӯ ҳамчун ҳимоятгар амал мекунад, то моро водор созад, ки гуноҳҳои худро эътироф кунем, вақте ки мо гуноҳ кардаем.
