Худо хост, ки ... сарватҳои пурҷалоли ин сирро маълум кунад,
- ки Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол. Қӯлассиён 1:27 NIV
Ин ҳафта почта ҳисоби андози даромади нимсолаи маро овард. Он бояд то охири моҳ пардохт шавад. Ман ба пули нақди худ дар бонк ва пул дар ҳамёнам нигоҳ кардам. Ба қадри кофӣ буд. Пул меояд ва пул меравад. Он дер намемонад.
Чунин ба назар мерасад, ки мо дар замонҳои душвор зиндагӣ мекунем. Пешвоёни ҷаҳон аз сустшавии иқтисодӣ нигаронанд. Аммо ман ганҷи махфӣ дорам. Он ба ман сулҳу амният меорад. Қӯлассиён ба мо дар бораи «сарватҳои пурҷалоли ин сир» (1:27), «сарватҳои пурраи фаҳмиши комил» (2:2), «ганҷҳои ҳикмат ва дониш» (2:3) нақл мекунад.
Ин манбаи махфии сарват чист?
Барои оғоз, он «чи» нест, балки «кӣ» аст – Исои Масеҳ, пуррагии Худо ва пуррагии ман низ (2:9-10). Ҳеҷ як қисми ҳаёти ман холӣ нест. Исо дар он аст ва Ӯ дар ин ҷост, ки бимонад.
Худо Падари Худованди ман аст (1:3). Ман худро ба Ӯ супурдам (1:4) пас аз он ки яке аз хизматгорони Ӯ Исоро ба ман нақл кард (1:7). Аз он вақт инҷониб, ман кӯшиш кардам, ки Ӯро бо тарзи зиндагии худ шод гардонам (1:10).
Азбаски Худо маро шаҳрванди Малакути Худ гардонидааст (1:13), ман ба ҳукми Ӯ пайравӣ мекунам. Барои ман ҳаёти Исо Худоро дар кор тасвир мекунад (1:15). Аз офариниш, тавассути Салиб, дар Калисо ва то анҷоми ҳама чиз, Исо шахси муҳимтарини истинод аст – ва ман дӯсти Ӯ ҳастам (1:20).
Исо либосҳои камбағалонаи маро ба либосҳои комили Худ иваз кард (1:22). Ва боз як хушхабар – Исо барои ҳама либосҳои нави кофӣ дорад (1:23).
Ҷисми Масеҳ то ҳол дар рӯи замин азоб мекашад, зеро мо барои оянда бо Исо дар Биҳишти Ӯ зиндагӣ мекунем (1:24-27). Шояд ман бисёр чиз надошта бошам, аммо он чизе ки ман дар Масеҳ дорам, арзиши бузург дорад. Исо аз ҳар гуна моликияти муваққатӣ хеле арзишмандтар аст.
Ман мехоҳам масеҳии баркамолтар шавам (1:28) бо фаҳмиши комил дар бораи Наҷотдиҳандаи худ (2:3). Ман шукргузорам, ки нигоҳдории Ӯ бар ман аз нигоҳдории ман бар Ӯ қавитар аст (2:4).
Ман намехоҳам дар Масеҳ истодагарӣ кунам, аммо мехоҳам дар Ӯ устувор истам (2:5-6). Ман ба афзоиши пинҳоние, ки Исо дар ҳаёти ибодатии ман медиҳад, боварӣ дорам, ки афзоиши намоёнро ба вуҷуд меорад, то дигарон Исоро дар ман бубинанд (2:6-7).
Ман мехоҳам аз ғоратгароне, ки ганҷи маро медузданд, канорагирӣ кунам (2:8). Ман омодаам, ки сарватҳои худро бо ҳама мубодила кунам, аз ҷумла онҳое, ки ахлотҳоро аз тафаккури худ дур мекунанд ва сипас «манбаи Исо»-и моро барои худ парвариш мекунанд (2:11-12).
Ман мехоҳам имрӯз «бо Масеҳ» (2:13, 2:20) ва «дар Масеҳ» (2:17) зиндагӣ кунам. Ҳаёти ман ба сарвати рӯҳонии ман нигаронида шудааст (3:1-3). Ман медонам, ки аз воқеияти ҳузури ҷисмонии Исо ҳайрон хоҳам шуд (Бритониёӣ барои «комилан ҳайрон»). Вақте ки Ӯ бармегардад, он аз он чизе ки ман тасаввур мекардам, беҳтар хоҳад буд (3:4).
Азбаски Исо ҳама чизи арзишманд аст (3:11), ман иҷозат медиҳам, ки ҳузури Ӯ маро бо сулҳи ором фаро гирад, новобаста аз он ки чӣ рӯй медиҳад (3:15). Новобаста аз он ки ҷаҳони атрофи ман розӣ аст ё не, ҳар чизе ки Исо мегӯяд, ман кӯшиш мекунам, ки иҷро кунам (3:16).
Дар ҳаёти оилавӣ, ҳаёти корӣ ва ҳаёти калисои ман – ки ҳама як ҳаёт ҳастанд – ман «ҳама чизро ба исми Худованд Исо мекунам, ба Худои Падар тавассути Ӯ шукр мегӯям» (3:17). Ман ҳеҷ гоҳ аз ин кор зиён намебинам.
Мероси ниҳоии ман аз таваррум, беқурбшавӣ ва суқути бозори саҳҳомӣ эмин аст. Он аз ҳар гуна фасод дастнорас аст (3:23-24). Иҷрои ҳаёти ман ва қаноатмандии ҳаррӯзаи ман аз хидмат ба Устоди ман меояд (3:24). Исо сарвати беандозаи беандозаи ман аст!
