Камолоти беҳамтои Худованди мо Исои Масеҳ бо зебоии беғубор медурахшад, хоҳ дар баландии Ӯ ва ҷалоли Ӯ, хоҳ дар шароити пасти ин зиндагӣ. Ин ҳамон аълоии тағйирнопазир аст, ки Ӯро аз ҳамаи дигарон фарқ мекунад. «Дирӯз»-и хоршавии Ӯ ва «имрӯз»-и сабри Ӯ, инчунин «то абад»-и ҷалоли бузурги Ӯ, Исои Масеҳро «якхела» меёбад.
Муборак бод номи Ӯ. Замин ва осмонҳо аъмоли дастҳои Ӯ ҳастанд; ва ба қарибӣ Ӯ онҳоро мисли либос печонда хоҳад кард, ва онҳо тағйир хоҳанд ёфт; аммо Ӯ ҳамон аст, ва солҳои Ӯ тамом нахоҳанд шуд.
Чӣ манзараи аҷибест барои чашмони мо, ки Ӯро дар ин ҷаҳон бо наздиконаш дар атрофаш бубинем — Ӯро дар он шоми охирини Фисҳ бо шогирдонаш бубинем, чунон ки Рӯҳулқудс дар Юҳанн 13 барои мо тасвир кардааст.
Ӯ хеле бузург аст, вале хеле фурӯтан. Ӯ онҳоро бо муҳаббати комил дӯст медошт, ки мехост ба онҳо хидмат кунад, чунон ки имрӯз ба худаш хидмат мекунад, вале Ӯ Худованд ва Муаллими онҳо буд. Падар Ӯро дӯст медошт: Ӯ ҳамеша чунин мекард: аммо баракат ва камолоти ҳаёти Ӯ дар ин ҷаҳон муҳаббати Падарро ба Ӯ ба таври махсус ҷалб мекард.
Дар Юҳанн 3:35 ба мо гуфта шудааст, ки Падар Писарро дӯст медорад ва ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст. Дониши ин махсусан бо Худованди мубораки мо дар соати муқаддаси шоми охирин буд. Ӯ медонист, ки ҷалол ва қудрат ва бартарии умумӣ аз они Ӯст; аммо ин ҳеҷ гоҳ фурӯтанӣ ва зебоии шахсии Ӯро тағйир надод.
Ӯ дар ин лаҳза комилан огоҳ буд, ки идораи пурҷалоли ҳама чиз ба Ӯ дода шудааст ва сарвати мероси умумӣ аз они Ӯст: аммо файз ва ҷалоли ахлоқии Ӯ тағйир наёфта буд; ва онҳо дар ин ҷо бо дурахши ғайриоддӣ медурахшанд.
«Исо дониста, ки Падар ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст, аз хӯрок хест, ва хам шуда, пойҳои шогирдонашро шуст.» Чӣ манзараи воқеӣ! Касе ин қадар бузург ва пурҷалол дар пойҳои пайравонаш! Худованд дар пойҳои онҳое, ки дӯст медошт! Сарвари таъиншуда бар ҳама чиз пойҳои худро мешуст ва пок мекард!
Оҳ, аммо Ӯ мехост, ки онҳо ва мо бо Ӯ шарик бошем. Ва Ӯ ба Петрус, ки аз итоат ба дастҳои Худованд саркашӣ кард, гуфт: «Агар туро нашӯям, бо Ман ҳеҷ шарикӣ надорӣ.» Ин хоҳиши дили меҳрубони Ӯст, ки худи Ӯ ба он чизе, ки ҳоло бо Падар дорад, дохил шавад. Дар бораи худи Ӯ буд, ки Ӯ ба Падар гуфт: «Ҷалолеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман ба онҳо додам.» Мо ҳаммеросони Ӯ ҳастем. Оҳ, чӣ қадар муборак аст, ки «меросони Худо ва ҳаммеросони Масеҳ» бошем.
Аммо, бародарони азиз, оё мо дониши ин бузургии пурҷалолро бо фурӯтанӣ ва хоксорӣ, ва мулоимӣ ва муҳаббат қадр мекунем? Агар чунин бошад, мо низ он гоҳ дар файзи ахлоқии Масеҳ хоҳем дурахшид. Намунае, ки Ӯ ба мо гузоштааст, барои дилҳои мо гуворо хоҳад буд. Юҳанн 13 хоҳад буд амалан он гоҳ ба мо маълум хоҳад шуд; ва ин ҳамон чизест, ки Худованди мубораки мо мехоҳад; зеро Ӯ гуфт: «Пас, агар Ман, Худованд ва Муаллим, пойҳои шуморо шустам, шумо низ бояд пойҳои якдигарро шӯед; зеро Ман ба шумо НАМУНА додам» (Юҳанн 13:14, N.Tr.).
Бигзор мо қудрат дошта бошем, ки Намунаи аҷиби худро бо ибодат бубинем — Худованди ҷалолро дар зебоии фурӯтани Ӯ бубинем. Ва Ӯ имрӯз ҳамон аст, ки дирӯз буд. Ӯ то абад ҳамон хоҳад буд.
Як коршинос чанд рӯз пеш ба ман гуфт,
«Шумо метавонед алмоси воқеиро аз тақлидӣ зуд фарқ кунед. Онҳо метавонанд бо дурахши баробар дурахшанд, аммо агар шумо онҳоро дар об гузоред, тақлидӣ ба оби атрофаш монанд мешавад, дар ҳоле ки алмоси воқеӣ мисли пештара дурахши худро паҳн мекунад.» Худованди мубораки мо, Писари Падар, хоҳ дар боло дар ҷалоли худаш бошад, хоҳ дар ин ҷаҳон ва гуноҳ ва ниёз, бетағйир ва беранг медурахшад, ҳамеша якхела, дар камолоти ахлоқии худаш.
