Вобастагӣ ва кори Падар
«Ва Ӯ худро канор гирифт, ва дар ҷойҳои биёбонӣ буд ва дуо мекард.» — Луқо 5:16 JND
Дуо дар ҳаёти Худованд Исо дар ин ҷо дар рӯи замин ба мо вобастагии комили Ӯро ба Он ки Ӯро барои иҷрои кори наҷот фиристода буд, нишон медиҳад. Аз кӯдакӣ ин хоҳиши Ӯ буд, ки бо кори Падари худ машғул бошад. Худованд Исо дар тамоми ҳаёти худ вобастагии ҳақиқиро нишон дод. Ӯ бо ихтиёри худ худро холӣ кард ва шакли ғуломро гирифт. Бале, Худованд Исо дар ин ҷаҳон, ки пур аз фасод ва худхоҳист, ҳамчун Камарбаста (Юҳанно 13:4) зоҳир шуд; Ӯ барои хидмат омад.
Баъзан одамони ниёзманд хидмати Ӯро меҷустанд, чунон ки мо дар Луқо 5:12 мехонем: «Ва чунин шуд, ки вақте Ӯ дар яке аз шаҳрҳо буд, инак, марде пур аз махав буд, ва Исоро дида, ба рӯи худ афтода, аз Ӯ илтимос кард ва гуфт: Худованд, агар хоҳӣ, Ту метавонӣ маро пок кунӣ.» Марди пур аз махав Худовандро ҷуст, то ӯро аз ин бемории даҳшатнок пок кунад. Бо файз, Худованд қудрати худро бар гуноҳ истифода бурд ва гуфт: «Мехоҳам; пок шав» (ояти 13). Албатта, Худованди мубораки мо Худо буд, ки дар ҷисм зоҳир шуд (1 Тимотиюс 3:16), аммо чӣ қадар зебост, ки ин ҳамон якро ҳамчун хизматгор, ки қудрати илоҳии худро истифода мебарад, бубинем бо вобастагӣ ба Падар.
Дарҳол пас аз ин ҳодиса Худованд худро канор гирифт ва дар биёбон танҳо барои дуо буд. Ӯ пас аз хидмат зарурати танҳо буданро бо Падари худ дар муошират ҳис кард. Аксар вақт мо пеш аз хидмати муайяне, ки барои Худованд анҷом додан даъват шудаем, дар дуо сахт ҳастем, аммо вобастагии ҳақиқӣ хидмати моро пас аз анҷом ёфтан низ ба дасти Худо месупорад.
Дере нагузашта Худованд Исо бо таълим машғул буд, ва қудрати Худованд барои шифо додани онҳо дар он ҷо буд. Ин барои мо дарси амалист. Ҳамаи хидмати мо бояд аз дилҳое, ки ба Ӯ вобастаанд, ҷорӣ шавад. Бе Ӯ мо ҳеҷ коре карда наметавонем. Биёед аз ҳаёти дуои Худованд Исо, ки Ӯ дар рӯи замин зиндагӣ ва хидмат мекард, намуна гирем.
