Гоҳ-гоҳ ба ҳамаи мо рӯҳбаландӣ лозим аст. Дар Китоби Муқаддаси испании ман, ибораи “Ten animo” (“Хурсанд бош” ё “Дилгарм бош”) чор маротиба аз ҷониби Исо истифода шудааст, вақте ки Ӯ ба чор омиле муроҷиат кард, ки ҷасорат ва шодии моро мехӯранд.
Гуноҳ
Дар Матто 9:2, Исо ба фалаҷшудаи бечора нигарист ва гуфт: «Дилгарм бош, писарам; гуноҳҳои ту бахшида шудаанд». Албатта, фалаҷшуда мехост роҳ равад, аммо озодӣ ва шодии ҳақиқӣ аз қабули бахшиши Худо меояд.
Беморӣ
Дар Матто 9:22, зане буд, ки 12 сол бо ноумедии беморӣ зиндагӣ мекард. Вай медонист, ки Исо ягона умеди ӯст. Дили ӯ бояд ғарқ шуда бошад, вақте ки нақшаи махфии ӯ барои ламс кардани Исо ошкор шуд. «Дилгарм бош, духтарам», гуфт Исо, «имони ту туро шифо дод». Вай ба ин васила рӯҳбаланд шуд, ки қадамҳои бештари имонро гузорад.
Номуайянӣ
Дар Матто 14:27, шогирдони хаста дар қаиқ, дар тӯфон дар шаб, бе Исо буданд. Он гоҳ онҳо чизеро диданд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ надида буданд – арвоҳ! Ин онҳоро ба даҳшат овард. Исо ба назди онҳо омад ва гуфт: «Ҷасорат кунед! Ин Ман ҳастам. Натарсед». Он чизе ки тарсу ҳаросро ором мекунад ва дилҳои моро шод мегардонад, ҳузури Масеҳ аст.
Рад кардан
Дар Аъмол 23:11, Павлус тамоми кӯшиши худро кард, аммо корҳо бад шуд. Ӯ ҳоло дардманд, танҳо ва дар зиндон буд. Кӯшишҳои евангелистии ӯ муқобилат карда шуданд, таълимоти ӯ рад карда шуд, ниятҳои ӯ зери суол бурда шуданд. Одатан шабона, мушкилоти мо боз ҳам калонтар ба назар мерасанд, ва дар яке аз он шабҳои ғамгин Худованд дар паҳлӯи Павлус истод ва гуфт: «Ҷасорат кун!» Ҳанӯз кори бештаре ҳаст, ки бояд анҷом дода шавад.
Шояд шумо аз замонҳои душвор мегузаред. Суханони Худованд низ барои шумо ҳастанд: «Ten animo! Ман ҳама чизеро, ки шумо кардаед, медонам ва шуморо бахшидаам. Ман дар паҳлӯи шумо истодаам. Ман ҳанӯз барои шумо кори бештаре дорам». Натарсед, ки бо имон қадами дигар ба пеш гузоред.
