«Зеро ки Писари Одам низ на барои он омад, ки ба Ӯ хидмат кунанд, балки барои он ки хидмат кунад ва ҷони Худро фидияи бисёриҳо диҳад.» Марқӯс 10:45
Инҷили Марқӯс Худованд Исоро ҳамчун Хизматгори комил муаррифӣ мекунад. Ӯ на барои он омад, ки ба Ӯ хидмат кунанд, балки барои он ки хидмат кунад, ва хидмати Ӯ Ӯро то салиб мебурд. Ин тасодуфӣ набуд. Ин иродаи Худо буд, ки Ӯ ҷони Худро ҳамчун фидияи бисёриҳо диҳад. Шайтон мехост, ки Ӯ ба ҷалол роҳи кӯтоҳро интихоб кунад, аммо роҳ муқаррар шуда буд — он бояд аз азоб, радкунӣ ва марг мегузашт.
Дар бораи маънои ин фикр кунед. Худованди Ҷалол худро фурӯтан кард ва дар шакли хизматгор ёфт шуд. Ӯ нофаҳмӣ, тамасхур, масхара ва шармро таҳаммул кард. Ниҳоят, Ӯ ба торикии салиб рафт, ки дар он ҷо фарёд зад: «Худои Ман, Худои Ман, чаро Маро тарк кардӣ?» Ҳатто дар он ҷо, Ӯ Хизматгори итоаткор боқӣ монд, ки иродаи Падарро иҷро мекард.
Инҷили Марқӯс ба мо нишон медиҳад, ки арзиши хидмати ҳақиқӣ қурбонист. Хидмат кардан ин худшиносиро як сӯ гузоштан, роҳи пинҳониро таҳаммул кардан, идома додан аст, вақте ки эътироф нест. Хизматгори Яҳува бароҳатии худро ё роҳи худро намеҷуст. Ӯ ҳама чизро — ҳатто ҷони худро — барои мо дод. Ба ҷалоле, ки Ӯ ҳоло аз он баҳра мебарад, роҳи кӯтоҳе набуд.
Ин барои мо имрӯз паёме дорад. Агар Писари Худо худро барои хидмат фурӯтан кард, чӣ гуна мо метавонем аз роҳи паст даст кашем? Агар Ӯ барои адолат азоб кашид, чӣ гуна мо метавонем аз озмоиш канорагирӣ кунем? Агар Ӯ аз роҳҳои кӯтоҳ даст кашид, чӣ гуна мо метавонем роҳи осонтарро интизор шавем? Пайравӣ аз Ӯ маънои омӯхтани онро дорад, ки роҳи ҷалол тавассути хидмат, қурбонӣ ва итоат ба Худост.
Лаҳзаи имрӯза:
«Зеро ки барои ин шумо даъват шудаед, чунки Масеҳ низ барои мо азоб кашид, ба мо намуна гузошт, то ки шумо аз паи қадамҳои Ӯ равед:» 1 Петрус 2:21
