Вақте ки Исо аз Ҷалил ба Яҳудия мерафт, Ӯ аз Самария гузашт. Ба шаҳри Самария, ки Сихар ном дошт, расида, Ӯ дар яке аз чоҳҳое, ки ба Яъқуб тааллуқ дошт, нишаст. Ӯ аз сафари тӯлонӣ хаста шуда буд. Гарчанде ки Ӯ ҲАСТи абадӣ ва бузург буд, ҳамчун инсон Ӯ бо таҷрибаи худ фаҳмид, ки хастагӣ ва мондагӣ чӣ маъно дорад.
Дар ҳамин ҳол, шогирдони Ӯ ба шаҳр рафта буданд, то хӯрокворӣ харанд. Ногаҳон як зани самариягӣ ба чоҳ наздик мешавад, то об кашад. Исо аз ӯ хоҳиш мекунад, ки ба Ӯ чизе барои нӯшидан диҳад ва бо ӯ сӯҳбатро оғоз мекунад. Сарфи назар аз хастагии худ, Ӯ дар бораи наҷоти ҷони ӯ фикр мекунад. Бо фурӯтанӣ ва мулоиматии бузург Ӯ ниҳоят дили ӯро ба даст меорад. Натиҷаи аҷиб ин аст, ки ин зан, ки муддати тӯлонӣ дар зино зиндагӣ карда буд, ба як воиз табдил меёбад, ки бо дигарон чизҳоеро, ки шахсан бо Наҷотдиҳанда аз сар гузаронида буд, мубодила мекунад.
Сӯҳбати минбаъдаи Худованд ва шогирдони Ӯ хеле ҷолиб аст:
Шогирдон аз Ӯ пурсиданд: «Устод, бихӯр». Аммо Ӯ ба онҳо гуфт: «Ман хӯроке дорам, ки шумо намедонед». Пас шогирдон ба якдигар гуфтанд: «Оё касе ба Ӯ чизе барои хӯрдан овардааст?» Исо ба онҳо мегӯяд: «Хӯроки Ман ин аст, ки иродаи Фиристандаи Худро ба ҷо оварам ва кори Ӯро ба итмом расонам» (Юҳанно 4:31-34). Барои Ӯ муҳимтар буд, ки ҷоне барои осмон ба даст оварда шавад, на ин ки эҳтиёҷоти инсонии Худро қонеъ гардонад. Иродаи Падарро ба ҷо овардан хӯроки Ӯ буд. Ин ба дили Ӯ қаноатмандии воқеӣ мебахшид. Иродаи Падар маънои қабули ҳамаи онҳоеро дошт, ки ба Ӯ ҷалб мешуданд, чунон ки Ӯ баъдтар гуфт:
«Ҳар он чи Падар ба Ман медиҳад, назди Ман хоҳад омад; ва ҳар кӣ назди Ман ояд, Ман ӯро ҳаргиз берун нахоҳам кард. Зеро Ман аз осмон фуромадаам, на барои он ки иродаи Худро ба ҷо оварам, балки иродаи Фиристандаи Худро» (Юҳанно 6:37-38).
Аз ин рӯ, мо мебинем, ки Масеҳ ба қонеъ кардани эҳтиёҷоти табиии худ тамаркуз накардааст, балки Ӯ орзу дошт, ки иродаи Падари Худро ба ҷо оварад ва ба эҳтиёҷоти рӯҳонии гунаҳкорони гумроҳ ҷавоб диҳад.
Хусусан дар Инҷили Марқӯс мо мебинем, ки чӣ тавр Масеҳ бо садоқати бузург хидмат мекард ва бештар дар бораи эҳтиёҷоти дигарон фикр мекард, на дар бораи роҳати худ. Мо метавонем аз худ бипурсем: Мо то чӣ андоза ба эҳтиёҷоти худ тамаркуз мекунем ва то чӣ андоза кӯшиш мекунем, ки ба эҳтиёҷоти дигарон ҷавоб диҳем?
«Додан аз гирифтан баракаттар аст» (Аъмол 20:35).
