«Бигзор ин фикр дар шумо бошад, ки дар Исои Масеҳ низ буд». (Филиппиён 2:5)
«Шимъӯн, писари Юҳанно — оё ту маро дар ҳақиқат дӯст медорӣ?» — (Юҳанно 21:15)
Дар ин ҷо ҳеҷ сухане дар бораи бевафоии шогирди гумроҳ — тарсончакии гунаҳкоронааш, инкори пасташ, қасамҳо ва лаънатҳояш ва тарк кардани хиёнаткоронааш — зикр нашудааст! Хотираи инкори секарата тавассути саволи секаратаи меҳрубонии беандоза, «Шимъӯн, писари Юҳанно — оё ту маро дар ҳақиқат дӯст медорӣ?» пешниҳод шудааст ва на бештар аз он.
Вақте ки Исо шогирдони Худро дар дарвозаи Ҷатсамонӣ хобида ёфт, онҳоро сарзаниш кард; аммо чӣ гуна ин сарзаниш аз дарди худ бо бахшиши меҳрубононае, ки илова шудааст, халос шуд — «Рӯҳ дар ҳақиқат омода аст — аммо ҷисм заиф аст!» Чӣ қадар фарқ дорад аз ишораи бераҳмонаи онҳо дар бораи Ӯ, вақте ки дар киштӣ ё Тиберия, «Ӯ хобида буд» — «Устод, оё ба ту фарқ надорад, ки мо нобуд мешавем!»
Зани Самарӣ пур аз дунявият, шаҳвоният, мазҳабият, гуноҳ аст — аммо Наҷотдиҳанда чӣ қадар мулоим бо ӯ сухан мегӯяд! Чӣ қадар бо сабр — аммо бо садоқат, Ӯ тири эътиқод ба он виҷдони сӯхта ва сахтшударо равона мекунад, то даме ки онро хуншор дар пойҳои худ мегузорад!
Дар ҳақиқат, «Ӯ найи кӯфтаро намешиканад — Ӯ катонро, ки дуд мекунад, хомӯш намекунад» (Ишаъё 42:3). Бо «некии Худо», Ӯ ба тавба роҳнамоӣ мекард. Вақте ки дигарон дар бораи зӯроварии бераҳмона сухан мегӯянд, Ӯ метавонад гунаҳкортарин одамони бадгумонро бо суханони «Ман ҳам туро маҳкум намекунам — бирав ва дигар гуноҳ накун» раҳо кунад.
Чӣ қадар одамон аз ёфтани камбудиҳои бародар — паҳн кардани камбудиҳояш; сарзаниш кардан, на бо сабри мулоим ва насиҳати меҳрубонона — балки бо сахтӣ ва бетоқатии шадид лаззати нопок мебаранд! Исо чӣ қадар зебо ҳассосияти шадидро ба гуноҳ — бо ҳамдардии мулоимтарин ба гуноҳкор муттаҳид кард, ки дар ин нишон дод, ки «Ӯ сохтори моро медонад!» (Забур 103:14). Бисёре аз гуноҳкорон дар ҷазо мулоимӣ лозиманд. Баръакс, рӯҳи ҳассосро мешикаст ё онро ба ноумедӣ мебурд.
Исо бо меҳрубонӣ ҳолати онҳоеро, ки интизом медиҳад, «ба назар мегирад», «шамолро ба барраи тарошидашуда мутобиқ мекунад». Дар тасвири чӯпони нек, ки гӯсфанди гумроҳро ба хона мебарад, Ӯ бо масал нишон дод, ки Ӯ борҳо ва борҳо бо намунаи худ таълим дода буд. Ҳеҷ сухани беҳудаи сахтӣ ё сарзаниш ба гумроҳи хатокор гуфта нашудааст! Ношукрӣ хеле амиқ эҳсос мешавад, ки ба сарзаниш ниёз надорад. Дар муҳаббати хомӯш, «Ӯ онро бар китфҳои худ бо шодӣ мегузорад».
Хонанда! Кӯшиш кунед, ки дар ҳама сарзанишҳои худ мулоимиро омехта кунед; ба заифиҳои дигарон тоб оред; барои заифиҳои конститутсионӣ имтиёз диҳед; ҳеҷ гоҳ суханони сахт нагӯед, агар суханони меҳрубонона низ кор кунанд; бо ёдоварӣ аз гуноҳҳои қаблӣ беҳуда захм назанед. Ҳангоми сарзаниш кардани дигаре — бигзор мо бештар эҳсос кунем, ки худамон чӣ қадар ба сарзаниш ниёз дорем. «Худро ба назар гиред», як шиори муфассали Китоби Муқаддас барои муносибат бо бародари гумроҳ аст. Усули Худованди худро дар хотир доред, ки айбдории шадидро хомӯш кард — «Бигзор касе, ки бегуноҳ аст, аввалин сангро партояд».
Ғайр аз ин, хашм ва сахтӣ воситаҳои муваффақи баргардонидани гумроҳшуда ё нарм кардани саркаш нестанд. Мисли сангҳои ҳамворе, ки Довуд Ҷолёттро бо онҳо зад — сарзанишҳои мулоим одатан пурқувваттарин мебошанд. Афсонаи кӯҳнаи сайёҳ ва ҷомаи ӯ дар ин ҷо низ мисли дигар чизҳо ахлоқ дорад. Офтоби гарм онро зудтар аз тӯфони сахт дур мекунад.
Дар бораи Лейтон гуфта мешуд, ки «ӯ камбудиҳоро чунон мулоим сарзаниш мекард, ки онҳо ҳеҷ гоҳ такрор намешуданд, на аз он сабаб, ки насиҳатшудагон метарсиданд — балки аз ин кор шарм медоштанд». Ҷ.М.Д.
