АМРИ БУЗУРГИ Ӯ
Ин хеле ҷолиб аст, ки ба гуфтаи Исо, яке аз роҳҳои асосии шаҳодат додан ба ҷаҳон ин дӯст доштани якдигар аст: «Ман ба шумо амри наве медиҳам: якдигарро дӯст доред. Чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ якдигарро дӯст доред. Бо ин ҳама одамон хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо якдигарро дӯст доред» (Юҳанно 13:34-35 НБО).
Исо тасдиқ мекунад, ки тарзи дӯст доштани масеҳиёни дигар як қисми муҳими шаҳодати мост! Чунин ба назар мерасад, ки пеш аз он ки Исо моро барои дӯст доштани одамони ҷаҳон фиристад, Ӯ аввал мехоҳад, ки мо дӯст доштани бародарону хоҳарони худро ёд гирем! Мутаассифона, вақте ки мо ба таърихи калисо назар мекунем, бисёр ҳолатҳоеро мебинем, ки ин муҳаббат сахт намерасид, бо бисёр ихтилофоти талх ва тақсимоти нолозими калисо. Шояд ҳатто дар таърихи ҳаёти худамон мо бояд эътироф кунем, ки аксар вақт мо дар иҷрои Амри бузурги Исо барои дӯст доштани ҳамдигар кӯтоҳӣ кардаем.
Як коршиноси Қонун боре аз Исо пурсид, ки чӣ тавр ҳаёти ҷовидониро мерос гирад, ва Исо бо Аҳди Қадим розӣ шуд, ки барои ин кор ӯ бояд «Худованд Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ва бо тамоми қуввати худ ва бо тамоми ақли худ дӯст дорад, ва ҳамсояи худро мисли худ дӯст дорад» (Луқо 10:27; Такрори Шариат 6:4-5; Ибодат 19:18). Агар мо Худоро дар ҳақиқат дӯст дорем, табиист, ки мо ҳамсояи худро низ дӯст хоҳем дошт. Аз ин рӯ, Исо ба ҷаҳон як «озмоиш» медиҳад, то арзёбӣ кунад, ки оё мо дар ҳақиқат шогирдони Ӯ ҳастем: ин аст, ки оё мо якдигарро дӯст медорем. Шогирд Юҳанно гуфт: «Мо дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт. Агар касе гӯяд: «Ман Худоро дӯст медорам», вале бародари худро нафрат кунад, ӯ дурӯғгӯй аст ... Ҳар кӣ Худоро дӯст дорад, бояд бародари худро низ дӯст дорад» (1 Юҳанно 4:19-21). Ин Амри бузург барои дӯст доштани бародари мо ба муҳаббати Худо ба мо ва муҳаббати мо дар посух ба Ӯ асос ёфтааст.
Муҳаббати ҳақиқӣ ҳамеша омода аст, ки бахшад: «Ба якдигар меҳрубон ва дилсӯз бошед, якдигарро бахшед, чунон ки дар Масеҳ Худо шуморо бахшид» (Эфсӯсиён 4:32). Агар мо хоҳем, ки дар бораи ифодаи муҳаббати ҳақиқӣ бештар донем, 1 Қӯринтиён 13:4-7 ба мо шарҳ медиҳад: «Муҳаббат сабр мекунад, муҳаббат меҳрубон аст. Он ҳасад намебарад, фахр намекунад, мағрур нест. Он дигаронро таҳқир намекунад, худхоҳ нест, ба осонӣ хашмгин намешавад, бадӣ намекунад. Муҳаббат аз бадӣ шод намешавад, балки аз ҳақиқат шод мешавад. Он ҳамеша муҳофизат мекунад, ҳамеша бовар мекунад, ҳамеша умед дорад, ҳамеша истодагарӣ мекунад».
Аммо Исо боз ҳам пештар меравад! Дар Луқо 6:27-29 Ӯ моро даъват мекунад: «Душманони худро дӯст доред, ба онҳое, ки шуморо нафрат мекунанд, некӣ кунед, ба онҳое, ки шуморо лаънат мекунанд, баракат диҳед, барои онҳое, ки шуморо таҳқир мекунанд, дуо кунед. Агар касе ба як рухсораат занад, рухсораи дигарро низ ба ӯ гардон. Агар касе либоси туро гирад, ӯро аз гирифтани куртаат боз надор». Новобаста аз он ки мо касеро бародар ё душман мешуморем, агар мо Амри бузурги Худованди худро иҷро кунем, аз дӯст доштани ӯ гурехта наметавонем!
ДАЪВАТИ БУЗУРГИ Ӯ
Ҳоло бояд маълум бошад, ки пеш аз он ки мо ҳатто умедвор бошем, ки ба дигар «С»-ҳои бузург итоат кунем, мо бояд аввал ба Исо дар посух ба Даъвати бузурги Ӯ биёем. Танҳо агар мо Ӯро пайравӣ кунем, метавонем умедвор бошем, ки Амри Ӯро иҷро кунем, Шафқати Ӯро нишон диҳем ва ба Супориши Ӯ итоат кунем! Нуздаҳ маротиба дар Аҳди Ҷадид мо мебинем, ки Исо ба касе мегӯяд: «Маро пайравӣ кун» (Матто 4:19, 8:22, 9:9, 10:38, 16:24, 19:21; Марқӯс 2:14, 8:34, 10:21; Луқо 5:27, 9:23, 9:59, 18:22; Юҳанно 1:43, 10:27, 12:26, 13:36, 21:19, 21:22). Баъзеҳо ба Даъвати бузурги Ӯ посух доданд, аммо дигарон баҳона оварданд, онро ба таъхир андохтанд ё танҳо рад карданд. Дар дуои Исо ба Падари худ Ӯ хоҳиши амиқи худро баён кард: «Падар, Ман мехоҳам, ки онҳое, ки Ту ба Ман додаӣ, бо Ман дар он ҷое, ки Ман ҳастам, бошанд» (Юҳанно 17:24). Оё мо инро мефаҳмем? Фаҳмидан осон аст, ки мо мехоҳем бо Исо бошем, аммо оё мо дарк мекунем, ки Ӯ мехоҳад, ки мо бо Ӯ бошем? Исо моро даъват мекунад – на танҳо барои наҷот додан, муҷаҳҳаз кардан ва фиристодани мо – балки пеш аз ҳама аз он сабаб, ки Ӯ мехоҳад, ки мо бо Ӯ бошем! Дар ҳаёти мо баъзе одамоне ҳастанд, ки ба мо хеле азизанд ва аз ҳамроҳии онҳо хеле лаззат мебарем – хуб, Исо дар бораи мо чунин ҳис мекунад! Дар Юҳанно 14:1-4 мо мехонем, ки Исо ҳоло барои мо ҷой тайёр мекунад, мисли домоде, ки барои арӯси худ хона тайёр мекунад. Ва Ӯ инро ваъда медиҳад: «Ман бармегардам ва шуморо бо худ мебарам».
Мо ба Даъвати бузурги Ӯ чӣ гуна посух медиҳем? Ин як даъвати бузург аст, аммо осон нест. Исо ба шогирдони худ гуфт: «Агар касе хоҳад, ки аз паси Ман биёяд, бояд худро инкор кунад ва салиби худро бардорад ва Маро пайравӣ кунад» (Матто 16:24). Павлус гуфт, ки мо «даъват шудаем, ки муқаддас бошем» (Румиён 1:7) – даъват шудаем, ки алоҳида, як навъи дигари ҳаёт, ҳаёти муқаддас зиндагӣ кунем. Дар Матто 11:28-29 Исо гуфт: «Назди Ман биёед, ҳамаи шумо, ки хаста ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед». Ва дар Юҳанно 7:37-38 Ӯ гуфт: «Агар касе ташна бошад, назди Ман биёяд ва бинӯшад». Исо моро даъват мекунад, ки орзуҳои амиқи худро қонеъ гардонем ва ташнагии амиқи худро хомӯш кунем.
Асосан, Даъвати бузурги Ӯ пайравӣ аз Исо, бо Ӯ будан аст. Чунон ки кӯдак волидайни худро тақлид мекунад, ва чунон ки шогирд устоди худро тақлид мекунад, мо низ даъват шудаем, ки Исоро тақлид кунем. Мо аллакай қайд кардем, ки дар Марқӯс 6, пеш аз он ки Исо шогирдонро фиристад, Ӯ аввал онҳоро ба назди худ даъват кард. Танҳо пас аз он ки онҳо бо Ӯ буданд, Ӯ онҳоро супориш дод ва фиристод. Танҳо пас аз он ки мо бо Худованд вақт гузаронем, мо метавонем дӯст дорем (Амри бузург), хидмат кунем (Шафқати бузург) ва ба дигарон расем (Супориши бузург).
Рӯзе мо ба таври пурҷалол хоҳем донист, ки дар ҳақиқат бо Масеҳ будан чӣ маъно дорад. Аммо имрӯз мо метавонем бо Ӯ бошем, вақте ки мо бо Ӯ дар дуо сухан мегӯем, дар Каломи Ӯ вақт мегузаронем, дар бораи кӣ будани Ӯ, чӣ гуфтани Ӯ, чӣ гуна зиндагӣ кардани Ӯ мулоҳиза мекунем ва ба «овози ором ва хурди» Ӯ ё «пичирроси нарм»-и Ӯ гӯш медиҳем (1 Подшоҳон 19:12). Ин дар бар мегирад, ки мо ҳамеша аз ҳузури Худо бо худ огоҳ бошем, на танҳо вақте ки мо ба Ӯ хидмат мекунем.
МУШОҲИДАИ НИҲОӢ
Бисёриҳо хоҳанд гуфт, ки тартиби дурусти навиштани ин чор «С»-и бузург маҳз баръакс аст: Даъвати бузург, Амри бузург, Шафқати бузург ва Супориши бузург. Сабаби он ки ман онҳоро бо тартиби худ навиштам, дар он аст, ки ман бовар дорам, ки ҳар яке ба таври тадриҷан ба қалби Худо амиқтар мебарад. Фаҳмидани Супориши бузург осон аст, зеро ин корест, ки бояд анҷом дода шавад! Ҳатто Шафқати бузург корест, ки мо метавонем остинҳоямонро боло занем ва анҷом диҳем, гарчанде ки он фурӯтанӣ ва ғамхории бештарро талаб мекунад.
Аммо мо бо Амри бузург мубориза мебарем, зеро он тағир додани муносибати моро дар бар мегирад, то бештар ба Худованд монанд шавем – на танҳо дар он чизе, ки мо мекунем, балки дар қалби худ нисбат ба бародарону хоҳарони худ, ва махсусан нисбат ба Худо. Оё мо ҳама каме душвор намеёбем, ки ба Ӯ бовар кунем, Ӯро бе қайду шарт дӯст дорем ва ба Ӯ пурра имон оварем?
Ва дар мавриди Даъвати бузург, кӣ аз мо метавонад аз паи қадамҳои Худованди мо биравад? Оё мо ба таври бениҳоят душвор намеёбем, ки дилҳо ва ақлҳои худро дар ҳузури Ӯ ором кунем? Оё мо бояд то осмон интизор шавем, то ба Ӯ дар ҳақиқат таслим шавем? Кӣ ба ин даъват баробар аст, ки муқаддас бошад, чунон ки Ӯ муқаддас аст (1 Петрус 1:15-16)? Ин бузургтарин даъватест, ки мо ҳамеша хоҳем гирифт! Чӣ қадар бузург аст муҳаббате, ки Падар ба мо ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем! Ва мо ҳамин тавр ҳастем! ... ҳоло мо фарзандони Худо ҳастем, ва он чизе ки мо хоҳем буд, ҳанӯз маълум нашудааст. Аммо мо медонем, ки вақте Ӯ зоҳир шавад, мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро мо Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид (1 Юҳанно 3:1-2).
Мо ҳеҷ гоҳ набояд таслим шавем. Мо шояд ба пуррагии ин «С»-ҳои бузург нарасем, аммо мо метавонем боварӣ дошта бошем, ки Павлус гуфт: «Боварӣ дорам, ки Ӯ, ки дар шумо кори некро оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом мерасонад» (Филиппиён 1:6). «С»-ҳои бузург ба мо нишон медиҳанд, ки Худованди мо аз шогирдони худ чӣ мехоҳад, ва аз фарзандони худ чӣ мехоҳад. Ва мо метавонем мутмаин бошем, ки Ӯ то даме ки Исои Масеҳро дар мо ташаккул надиҳад, аз кор кардан дар мо даст намекашад.
