«Ӯ дар айёми ҷисми худ, бо фиғони зӯр ва ашк, ҳам илтиҷо ва ҳам зориро ба Он ки Ӯро аз марг наҷот дода метавонист, баровард; (ва ба сабаби парҳезгории худ шунида шуд;) ҳарчанд Ӯ Писар буд, аз чизҳое, ки азоб кашид, итоатро омӯхт» (Ибриён 5:7-8)
Писари Худо, ки аз азал ҳама чиз ба Ӯ тобеъ аст, ҳамчун инсон тавассути таҷрибаи худ омӯхт, ки итоат ба дигаре чӣ маъно дорад. Итоати Ӯ ба Падар боиси муқовимати бештар ва бештари одамон ва аз ин рӯ, азоб дар ин ҷаҳон гардид. Ҷолиб он аст, ки нависандаи нома ба Ибриён изҳороти болоро дар заминаи он чизе, ки дар Ҷатсамонӣ рух дод, баён мекунад. Чаро ӯ ин корро мекунад? Зеро маҳз дар он ҷо равшантар мегардад, ки итоати Исо то чӣ андоза бузург буд ва то чӣ андоза барои Ӯ таҳаммул кардани азобҳои салиб душвор буд!
Ба сабаби нофармонии худ, ба «Одами аввал» дар Боғи Адан гуфта шуд: «Бо арақи пешонии худ нон хоҳӣ хӯрд, то ба замин баргардӣ» (Ҳастӣ 3:19). Дар Ҷатсамонӣ «Одами охирин» (1 Қӯринтиён 15:45) ба сабаби итоати бепоёни худ рӯи замини лаънатӣ хобида буд. Фикре, ки Ӯ бояд танҳо пас аз чанд соат гуноҳ гардад, ба маънои аслӣ арақро ба пешонии Ӯ маҷбур кард, ки ҳамчун қатраҳои калони хун ба замин афтод (ниг. Луқо 22:44).
Дидани эҳсосот ва шиддате, ки Худованд дар Ҷатсамонӣ дуо мекард, таъсирбахш аст. Мо дар бораи илтиҷоҳо, зориҳо, ашкҳо, фиғони зӯр, муборизаи шадид ва дуои самимӣ мехонем, ки чунон шиддатнок буд, ки арақи Ӯ мисли қатраҳои калони хун гардид, ки ба замин афтод (ниг. Луқо 22:44). Ин аз ҳар чизе, ки дар бораи бузургтарин дуоҳои Аҳди Қадим ва Ҷадид ба мо гуфта шудааст, хеле зиёдтар аст. — Бале, Ӯ ягона комил аст!
Писари Худо дар ҳама ҳолатҳои ҳаёти худ дуо мекард; аммо ҳар қадар эҳтиёҷот зиёдтар мешуд, ҳамон қадар Ӯ дар дуо сахттар мубориза мебурд. Мо аксар вақт баръакс рафтор мекунем; душвориҳо ва ташвишҳо аксар вақт боиси он мешаванд, ки фикрҳои мо аз мушкилот чунон сахт ҷаббида шаванд, ки Худоро аз назар гум кунем. Аммо озмоишҳо ва мусибатҳое, ки мо аз сар мегузаронем, бояд моро мустақиман ба оғӯши кушодаи Худо тела диҳанд! Худо моро ба ин кор ташвиқ мекунад ва мегӯяд: «Маро дар рӯзи мусибат даъват кун: Ман туро наҷот медиҳам ва ту Маро ҷалол хоҳӣ дод!» (Забур 50:15).
Одатан, вақте ки шумо аз душвориҳо ғарқ мешавед, чӣ гуна амал мекунед? Охирин бор кай шумо бошуурона вақт ҷудо кардед, то андӯҳи худро, шояд ҳатто бо ашк ва бо илтиҷои шадид дар назди Худованд баён кунед? Агар шумо ба сабаби итоати худ дар имон муқовимат ва душманӣ эҳсос кунед, дар хотир доред, ки Худованд Исо метавонад шуморо пурра дарк кунад ва ҳамдардӣ кунад!″
