Дарс аз савсанҳо
«Ба савсанҳои саҳро назар кунед, ки чӣ тавр онҳо нашъунамо мекунанд». (Матто 6:28 KJV)
Дар хидмати Худ, Худованд Исо аксар вақт аз ҷаҳони атрофи Худ мисолҳо меовард. Ашё ва саҳнаҳое, ки шунавандагони Ӯ бо онҳо ошно буданд, гирифта шуда, аз онҳо дарсҳо гирифта мешуданд. Ин, дар якҷоягӣ бо қудрати Ӯ, бешубҳа таълимоти Ӯро фаромӯшнашаванда гардонидааст.
Ба савсанҳо назар кунед
Оё шумо ягон бор орзу кардаед, ки вақте Исо дар рӯи замин буд, зинда мебудед? «Кош Ӯ имрӯз дар ин ҷо мебуд», - шояд шумо фикр кунед, «ва ман метавонистам бо издиҳом нишаста, ба таълимоти ҷолиби Ӯ гӯш диҳам!» Ҳарчанд ин имконнопазир аст, бисёре аз ашё ва ҳолатҳое, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан гуфта буд, то ҳол бо мо ҳастанд ва мо бешубҳа метавонем аз онҳо баҳра барем, агар вақт ҷудо карда, онҳоро «мулоҳиза» кунем.
Ҳарчанд «савсанҳои саҳро», ки Худованд ба онҳо менигарист, имрӯз дақиқ муайян кардан душвор аст (муфассирони Китоби Муқаддас ақидаҳои гуногун доранд), мо ҳама бо гулҳои ёбоӣ ошно ҳастем. Масалан, шояд шумо саҳрои пур аз гулҳои кӯкнорро дида бошед, ки дар насими мулоим оҳиста-оҳиста меҷунбанд. Гулҳо метавонанд хеле зебо ба назар расанд, аммо дар айни замон онҳо ашёи хеле оддӣ мебошанд. Давраи ҳаёти онҳо бо афзоиш хос аст. Аввал навда пайдо мешавад, баъдтар як ғунчаи сахт тадриҷан ба гули зебои пурра кушода мешавад.
Яке аз инҳо
Гулҳо шукӯҳи худро доранд. Тааҷҷубовар аст, ки вақте Ӯ «савсанҳои саҳро»-ро мушоҳида мекард, Исо гуфт, ки «ҳатто Сулаймон дар тамоми шукӯҳи худ мисли яке аз инҳо либос напӯшида буд» (Матто 6:29). Сулаймон бешубҳа бузургтарин подшоҳи Исроил буд. Ӯ аз ҳама подшоҳони дигар бо сарват ва ҳикмат бартарӣ дошт (1 Подшоҳон 10:23). Ҳукмронии Ӯ шукӯҳро таҷассум мекард. «Ва аммо» (Матто 6:29) Исо гуфт, ки бо тамоми шукӯҳи худ Сулаймон мисли яке аз ин гулҳои ёбоӣ либос напӯшида буд!
Онҳо заҳмат намекашанд
Равшан аст, ки намудҳои гуногуни шукӯҳ вуҷуд доранд. Шукӯҳи Сулаймон хеле таъсирбахш буд. Онҳое, мисли Маликаи Сабо, ки ба назди ӯ ташриф оварда буданд, аз он чизе ки диданд, дар ҳайрат монданд. Пас, чӣ тавр як савсан дар саҳро метавонист аз Сулаймон дар тамоми шукӯҳи худ бартарӣ дошта бошад? Ҷавоб дар калимаҳои «онҳо заҳмат намекашанд ва намебофанд» (Матто 6:28) ёфт мешавад. Либосҳои шоҳонаи Сулаймон моҳирона бофта ва гулдӯзӣ шуда буданд, ва ҳамаи ин вақт ва кӯшиши зиёдро талаб мекард. Савсанҳои саҳро табиатан зебо буданд – бе ҳеҷ гуна заҳмат ё бофтан. Афзоиши онҳо бе кӯшиш буд ва зебоии онҳо аз дарун меомад.
Сир
Сир танҳо ин аст. Шукӯҳи ҳаёти мо аз кӯшиш ва заҳмати инсонии мо вобаста нест. Худо мехоҳад, ки Рӯҳи Муқаддас назорат кунад, оромона дар дохил кор карда, афзоишро пеш барад ва меваи хоси Худро ба вуҷуд орад. Ин роҳи мутмаин барои ҷалол додани Офаридгори мо ва баракат ба дигар одамон аст.
«Пас, агар Худо алафи саҳроро, ки имрӯз ҳаст ва фардо ба танӯр андохта мешавад, ин тавр пӯшонад, оё шуморо, эй камэътиқодон, бештар намепӯшонад?» (Матто 6:30)
