Зани назди чоҳ
Исо, ки аз роҳи омадааш хаста шуда буд, ҳамон тавре ки буд, назди чашма нишаст… Зане аз Самария барои обкашӣ меояд. —Юҳанно 4:6-7 JND
Ин зан дилрабо набуд, чунон ки мо ҳангоми баррасии боб мебинем. Вай ҳатто аз одоби оддӣ маҳрум ба назар мерасид, аз додани як нӯшидани об ба бегонагон худдорӣ мекард. Шояд вай ҳукм кард, ки азбаски Ӯ фарқ дошт, набояд ташна бошад – ё ҳадди аққал набояд бо мушкили худ ба назди вай ояд.
Ҳаёти ишқи ӯ як фалокат буд. Панҷ издивоҷ (рекорди хеле баланд дар ҳама гуна ҷомеа) натиҷа надода буд, аз ин рӯ ҳатто расмиёт барои шарики шашум тарк карда шуд.
Сӯҳбат бо ин зан гуворо набуд. Сухани ӯ баҳсбарангез, саркаш ва кинояомез буд.
Пас чаро Писари Худо милҳо роҳро аз роҳи худ тай карда, аз роҳҳои гарм ва чанголуд гузашта, бо ин зан вохӯрд? Чаро худро ба таҳқир ва кинояи ӯ дучор кард? Чаро вақтро бо шахсе, ки аз ифлосии ахлоқӣ ва динӣ бӯй мекард, сӯҳбат кард?
Ҷавоб муҳаббат аст. Масеҳ омад, то бахшиши гуноҳҳо ва озодӣ аз чанголи таассуб, шаҳват ва талхиро диҳад. Ӯ омад, то ҳаёт – ҳаёти ҷовидонӣ – диҳад ва одамонро бо муҳаббати худ пур кунад. Ҳамаи ин ва бисёр чизҳои дигар дар пешниҳоди Ӯ ба вай «оби зинда» дохил буданд, ки ташнагии ӯро абадӣ мешикаст (ояти 10). Тавсифи Ӯ чӣ қадар равшан аст: «Обе, ки Ман медиҳам… чашмаи об хоҳад шуд, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ ҷорӣ мешавад» (ояти 14).
Гарчанде ки ин ҳодиса қариб 2000 сол пеш рух дода буд, татбиқи он имрӯз ҳам тару тоза аст. Ҳар рӯз одамон он чизеро, ки он зани камбағал ёфт, кашф мекунанд – ки Худованд Исои Маристос Масеҳ, Писари Худост. Ҳаёти воқеӣ бо Ӯ оғоз меёбад.
Даъвати ӯ дар ояти 29 то ҳол садо медиҳад: «Биёед, мардеро бубинед, ки ба ман ҳама чизеро, ки карда будам, гуфт: оё Ӯ Масеҳ нест?»
Зане, ки ба шифо ниёз дошт
Аммо зан, тарсида ва ларзида, дониста, ки дар вай чӣ рӯй додааст, омада, ба назди Ӯ афтод ва тамоми ҳақиқатро ба Ӯ гуфт. —Марқӯс 5:33
Вай ба Ӯ чӣ гуфт? Шояд вай аввал дар бораи 12 соли ҷустуҷӯи ноумедонаи худ сухан ронд – чӣ тавр вай бо бисёр табибон машварат карда буд, тамоми пулашро сарф карда буд ва пайваста бадтар шуда буд. Сипас вай шояд тавсиф карда бошад, ки чӣ тавр вай дар бораи қудрати аҷиби Ӯ шунида буд ва ҳайрон буд, ки оё Ӯ метавонад ниёзи ӯро қонеъ гардонад. Бешубҳа, вай дар бораи нақшаи наздикшавии худ ба Ӯ гуфт – ки оромона ба либоси Ӯ даст расонад, бе он ки ба худ таваҷҷӯҳ зоҳир кунад ва сипас ба издиҳом баргардад. Аммо аз ҳама муҳим, вай бо ашки шодӣ иқрор мешуд: «Ман шифо ёфтам! Солҳои ҷустуҷӯ ва азоби ман ба охир расиданд. Шумо маро шифо додед!» Дар он лаҳза, як ибодаткунанда таваллуд шуд, зеро ин зани камбағал дар назди пойҳои Худованд Исо афтод, ки аз шахсияти Ӯ ғарқ шуда буд.
Худованд низ бо вай сухан гуфт. Ба ғайр аз тарсу ларзиши ӯ, Ӯ имонро дид. Дили ӯ чӣ қадар шод шуда бошад, вақте ки ӯ шунид, ки Ӯ мегӯяд: «Имони ту туро шифо дод» (ояти 34). Ӯ инчунин суханони сулҳро ба дили ӯ гуфт. Худи истилоҳи муносибат, ки Ӯ бо он ба вай муроҷиат кард – «Духтар» (ояти 34) – шубҳаҳо ва тарсҳоро аз байн мебурд ва ӯро водор мекард, ки бо сулҳ биравад. Ва сипас Ӯ суханони аҷиби ҳаёт ва итминонро барои оянда дод: «Аз балои худ шифо ёб» (ояти 34).
Мисли ин зан, мо ҳар сабаб дорем, ки ба Худованд «тамоми ҳақиқатро» бигӯем. Ӯ моро комилан медонад ва мефаҳмад; ва файз ва қудрати Ӯ барои мо беш аз кофӣ аст, ҳамон тавре ки барои ӯ буд.
Ба Ӯ ҳама чизро бигӯ, Ӯ мушкилоти туро медонад. Ба Ӯ ҳама чизро бигӯ, на танҳо як қисмро. Бигзор Ӯ суханони тасаллӣ пичиррос занад, Бигзор Ӯ дили шикастаи туро пур кунад.
