Исо, Петрус ва Павлус хайрлашадилар
Хайрлашув сўзлари бизни Худонинг бу хизматкорларининг йўлидан боришга илҳомлантириши мумкин.
Касалхона палатасида унинг ёнидан кетар эканман, эшикдан хайрлашдим. Бу бизнинг охирги учрашувимиз эканини билардим. “Мусобақани давом эттир”, деди у. Уч кундан кейин Раббимиз уни Ўзига чақирди. Бу ўн йилдан кўпроқ вақт олдин содир бўлган бўлса-да, бу саҳна ва айтилган сўзлар ҳали ҳам хотирамда аниқ. Мен Раббимизнинг содиқ хизматкори ҳузурида бўлган эдим. Ўша сентябрь куни унинг насиҳатини ҳеч қачон унутмоқчи эмасман.
Эҳтимол, сиз ҳам шунга ўхшаш тажрибага эга бўлгандирсиз. Сиз кимдир бу ҳаётдан ўтаётганда у билан бирга бўлган бўлишингиз мумкин ва унинг охирги сўзлари ҳали ҳам қулоғингизда акс садо бераётгандир. Ёки ота-она, фарзанд ёки азиз дўст томонидан ёзилган охирги хат сизнинг қўлингизда бўлиши мумкин. Сиз уларнинг охирги сўзларини қадрлайсиз.
Хайрлашув сўзлари кучли бўлиши мумкин. Машҳур евангелист Жон Уэсли вафот этишидан олдин: “Энг яхшиси, Худо биз билан”, деган экан. Пуритан Ричард Бакстер ўлимидан олдин: “Менда оғриқ бор, лекин менда тинчлик бор”, деган. “Асрлар қояси” гимнини ёзган Августус Топлади ҳаётининг охирида: “Мен аллақачон руҳимда жаннатдан баҳра оляпман. Менинг барча ибодатларим мақтовларга айланди”, деган.
Бундай сўзлар бизни руҳлантиради ва Худонинг бу хизматкорларининг йўлидан боришга илҳомлантириши мумкин. Янги Аҳддаги уч кишининг: Исо, Петрус ва Павлуснинг хайрлашув сўзларини кўриб чиқайлик.
Исонинг хайрлашуви
Ҳурматли хизматкорлар Петрус ва Павлуснинг хайрлашув сўзларини кўриб чиқишдан олдин, биз эътиборимизни уларнинг Устози, Раббимиз Исо Масиҳга қаратишимиз керак. Мусо ва Илёс ўзгариш саҳнасидан ғойиб бўлганида ва “Исо ёлғиз қолганида”, Ота Худо осмондан гапириб: “Бу Менинг севикли Ўғлимдир: Уни тингланг” (Луқо 9:35-36) деди. Унинг охирги сўзлари нима эди?
Матто, Марк ва Луқоларнинг барчаси Раббимизнинг ҳаёти ҳақидаги ҳикояларини Унинг шогирдларига берган топшириғи билан якунлайдилар. Осмондаги Отасига кўтарилишдан олдин, Исо уларга Ўзига берилган ҳокимиятни эслатди. Сўнгра уларга буюрди: “Шундай қилиб, боринглар ва барча халқлардан шогирдлар тайёрланглар, уларни Ота, Ўғил ва Муқаддас Руҳ номи билан чўмдиринглар, Мен сизларга буюрган барча нарсаларга риоя қилишни ўргатинглар” (Матто 28:18-20). Бу Унинг дунё евангелизми учун режасидир ва у бугунги кунда ҳам биз учун долзарбдир.
Кўплаб бўлажак миссионерлар бу сўзлардан илҳомланиб, нажот хабарини бошқа юртлардаги йўқолганларга етказдилар. Бу сўзлар натижасида миссионерлик жамиятлари пайдо бўлди. Ер юзининг барча халқларидан Раббимиз шогирдлар излайди. Шунинг учун биз уларга Раббимиз Исо Масиҳ орқали “тавба ва гуноҳларнинг кечирилишини” эълон қилишимиз керак (Луқо 24:47). Ишонганлар чўмдирилиши ва У буюрган “барча нарсаларга” ўргатилиши керак.
Унинг элчилари сифатида биз Ўзимизнинг эмас, балки Унинг ҳокимиятида борамиз. Биз чиқиб кетар эканмиз, эҳтимол қўрқиб, ёлғиз эмаслигимизни биламиз. Кўринмаса-да, Раббимиз бизнинг ёнимизда туради. У Ўз амрига итоат қилганларга ваъда берган: “Мен сизлар билан доимо, аср охиригача биргаман” (Матто 28:20). Қандай ажойиб! Бу жўшқин сўзлар бизни рағбатлантириши керак. Масиҳнинг бизга бўлган шахсий муҳаббатидан таъсирланиб, биз Унинг топшириғига тайёр жавоб беришимиз керак.
Тўрт Инжил Раббимиз айтган сўзларни ўз ичига олган ягона китоблар эмас. Инжилнинг охирги китоби бўлган Ваҳий ҳам Исонинг ҳақиқий сўзларини ёзиб олган. Охирги бобда биз Унинг Ўз халқига берган охирги ваъдасини топамиз: “Албатта, Мен тез орада келаман” (Ваҳий 22:20). Бу бобда Раббимиз уч марта Ўз қайтишининг шахсий кафолатини беради ва агар биз итоат қилсак ва содиқ бўлсак, У бизни мукофотлашини айтади (Ваҳий 22:7,12). Унинг қайтиши ваъдасини Буюк Топшириқ билан боғлаб, биз имкон қадар Инжилни эълон қилишимиз кераклиги аниқ. Унинг қайтиши ваъдаси тасалли берса-да, бизнинг вазифамиз қийин ва садоқатни талаб қилади.
Петруснинг хайрлашуви
Раббимизнинг ердаги ҳаёти давомида Петрус бироз импульсив характер эди, лекин вақт ўтиши билан у юмшади. Унинг иккинчи мактубида топилган охирги сўзлари анча кекса одамнинг ёзувларидир. Биринчи бобда у ўтмишга назар ташлайди ва биз ишонган нарсаларнинг аниқлигига ишонтиради. Биз алданмаганмиз! Петруснинг ўзи Масиҳнинг улуғворлигининг гувоҳи бўлган, чунки у “У билан муқаддас тоғда” бўлган (2 Петрус 1:16-18). Муқаддас Руҳ томонидан берилган тушунча туфайли, Петрус сохта ўқитувчиларнинг пайдо бўлишини олдиндан кўра олган. Масиҳнинг қайтиши ваъдасини инкор қилиб ва Худонинг нопок дунёга ҳукм келтирган ўтмишдаги аралашувини унутиб, улар келажакдаги ҳукм ҳақидаги таклифни масхара қилишарди.
Бундай огоҳлантиришга қандай жавоб беришимиз керак? Мактубининг охирида Петрус бизга “У томонидан тинчликда топилишга ғайрат қилишимизни” айтади (2 Петрус 3:14). Афтидан, у Раббимизнинг келишини назарда тутган. Хатодан сақланиш учун биз Нажоткоримиз ҳақида кўпроқ билишимиз ва Унинг Каломи ҳақиқатига асосланишимиз керак. Шунинг учун Петрус бизни “Раббимиз ва Нажоткоримиз Исо Масиҳнинг инояти ва билимида ўсишга” ундайди (2 Петрус 3:18). Ҳеч қачон етарлича узоққа борганмиз деб ўйламайлик. Руҳий ўсиш ҳаётимизнинг охиригача давом этиши мумкин. Қаламидан воз кечишдан олдин, Петруснинг Устозига бўлган муҳаббати уни Унга бўлган қарзи ҳақида яна ўйлашга мажбур қилди. Нажоткорни мақтаб, у ёзди: “Унга ҳозир ҳам, абадий ҳам шон-шараф бўлсин” (2 Петрус 3:18).
Петрус шундай инсоний ва ҳаётга яқин қаҳрамон. Шунга қарамай, унинг хайрлашув сўзларида гўё у: “Мени эсламанг; Исони эсланг. У барча шон-шарафга лойиқ”, дейди.
Павлуснинг хайрлашуви
Петрус ва Павлуснинг бир қатор ўхшашликлари бор. Дарҳақиқат, Петрус иккинчи мактубининг охирида Павлусни эсга олади (2 Петрус 3:15). Ҳам Петрус, ҳам Павлус шаҳидликни кутганлар ва иккаласи ҳам келаётган муртадлик ҳақида ёзганлар (2 Петрус 1:14; 2 Тимўтий 4:6; 2 Петрус 2:1-2; 2 Тимўтий 3:1-8). Бироқ, Худонинг халқига мурожаат қилган Петрусдан фарқли ўлароқ, Павлуснинг охирги мактуби бир шахсга ёзилган эди. Тимўтий Павлусдан иккита шахсий мактуб олган ва иккинчи мактубда Павлусдан бизда мавжуд бўлган охирги сўзлар мавжуд.
Павлус кетганидан кейин Тимўтий бу мактубни қандай қадрлаган бўлиши керак! У Павлуснинг унга бўлган меҳрига шубҳа қилмаган ва Павлус уни кўришни орзу қилаётганини билган (2 Тимўтий 1:2-4). Ҳаворий у ва унинг оиласи билан яхши таниш эди. Спорт тилини ишлатиб, Павлуснинг ўзининг “пойгаси” тугаган эди ва у йўлдан кетиш арафасида эди. У “адолатли Ҳакам” билан учрашишга ва Ўз мукофотини, “адолат тожини” олишга тайёр эди (2 Тимўтий 4:7-8).
Тимўтий бу мактубни ўқиб ва қайта-қайта ўқир экан, ҳаворийнинг маъносини тушунмаслиги мумкин эмас эди. Баъзи ҳамкорлар Раббимизнинг ишида давом этган эдилар; бошқа енгилтак дўстлар уни тарк этган эдилар. Павлус ёлғиз эди. Тимўтий ҳам уни эҳтиёж соатида тарк этармиди? У ўша ёлғиз Худонинг хизматкорига чопон, китоблар, пергаментларни олиб келиш учун саёҳат қилишга таваккал қилармиди? (2 Тимўтий 4:13). Лекин кейинчалик-чи? Павлус бу ҳаётдан кетганида, Тимўтий содиқона давом эттирармиди?
Павлус аллақачон ҳақиқатни Тимўтийга етказган эди ва энди у уни “бошқаларга ҳам ўргата оладиган” “содиқ кишиларга” етказишини хоҳларди (2 Тимўтий 2:1-2). Яхши аскар сифатида Тимўтий қийинчиликларга тайёр бўлиши керак эди ва таъқиблар тақводор ҳаёт учун тўланадиган нарх бўларди (2 Тимўтий 2:3; 3:12). Худо ва Раббимиз ҳузурида Павлус берган топшириқ қанчалик қийин! “Каломни ваъз қил; мавсумда ҳам, мавсумдан ташқарида ҳам тайёр бўл; барча сабр-тоқат ва таълимот билан айбла, танбеҳ бер, насиҳат қил” (2 Тимўтий 4:1-2). Одамлар энди соғлом таълимотни тинглашни хоҳламайдилар, балки уларга ўзлари истаган бефойда кўпикни берадиган кўнгилочар мулоқотчиларни танлайдилар (2 Тимўтий 4:3-4).
Буларнинг барчасида Тимўтий қаерда турарди? У ҳам одамларни хурсанд қилувчи бўлармиди ёки Худонинг Каломига содиқ қолармиди? Қимматбаҳо мактубни яна ўқир экан, у бу қийинчиликка дуч келарди: “Лекин сен давом эт...” (2 Тимўтий 3:14). Албатта, Худонинг инояти билан у шундай қиларди!
Баъзилар Павлуснинг бошқа бир вазиятдаги хайрлашув сўзларини эслашарди. Эфес черковидаги оқсоқоллар Павлус билан охирги марта учрашиш учун Милетусга чақирилган эдилар. Улар унинг қатъий хизматини ва Раббимиз каби ҳеч нарсани яширмаганини эслатганида тингладилар. У уларга “Худонинг бутун маслаҳатини” содиқона эълон қилган эди. “Йиртқич бўрилар” сурувни ҳужум қилганда ва сохта ўқитувчилар пайдо бўлганда келаётган хавфлардан огоҳлантириб, Павлус уларни “Худога ва Унинг инояти каломига” топширди. Павлус ўз хизматида кўп йиғлаган эди ва энди оқсоқоллар уни тинглаб йиғладилар – энг кўп қайғурганлари, у энди унинг юзини кўрмасликларини айтгани учун эди (Ҳаворийлар 20:17-38).
Биз яхши яшаймизми?
Турли вазиятларда айтилган бу хайрлашув сўзлари битта умумий хусусиятга эга. Масъулият мавзуси ҳар бирига хосдир. Биз бу ҳаётдан кетганларни соғинамиз, лекин биз бу ерда ишни давом эттириш учун қолдирилганмиз. Биз содиқ бўламизми? Биз бошқалар қолдирган “мантияни” олиб, Раббимиз учун ишларини давом эттирамизми?
Биз кўриб чиққан ҳар бир киши нафақат хайрлашди, балки ундан кейин келадиганларнинг ўзлари ҳам “яхши яшашларини” истади. Бизни содиқ тутиб турадиган ягона нарса бу Худонинг иноятидир. Қизиғи шундаки, биз иноятнинг ҳар бирининг хайрлашув сўзларида эслатилганини топамиз.
Павлус ҳам Эфесдаги оқсоқолларни, ҳам Тимўтийни Худонинг иноятига топширди (Ҳаворийлар 20:32; 2 Тимўтий 4:22). Петрус бизга ўша иноятда ўсиш заруратини эслатади (2 Петрус 3:18). Ва “Раббимиз Исо Масиҳнинг инояти” Раббимизнинг Ваҳий 22:21 даги охирги сўзларидан кейин келади.
Унинг инояти билан, бу хайрлашув сўзлари бизни садоқатимизда ва шогирдлигимизда У келгунча содиқ бўлишимиз учун рағбатлантирсин.
Мартин Жирард томонидан
