Наҷоти ман!
«Ва, онҳоро раҳо карда, Ӯ ба кӯҳ рафт, то дуо кунад.» —Марқӯс 6:46 JND
Шогирдон аз Худованд Исо илтимос карда буданд ки издиҳоми атрофро дур кунад (ояти 36). Аммо Худованд, ки аз раҳмдилӣ ба ҳаракат омада буд (ояти 34), барои ин издиҳоми одамон нақшаҳои дигар дошт. Онҳо ба ғамхории чӯпонӣ ниёз доштанд; Ӯ мехост онҳоро сер кунад. Издиҳом аз мӯъҷизаи панҷ нон ва ду моҳӣ чунон ба ҳайрат омаданд, ки онҳо фавран Ӯро Подшоҳ мекарданд (Юҳанно 6:15). Аммо Худованди мубораки мо дили мардумро медонист. Аз ҷониби онҳо эътирофи ҳақиқӣ набуд, ки Ӯ Фиристодашуда аст, ва Ӯ медонист, ки рӯзе издиҳоме дар Ерусалим Ӯро истиқбол хоҳанд кард (Марқӯс 11:9-10), танҳо барои нишон додани муносибати воқеии худ як ҳафта пас бо фарёд задан: «Ӯро салиб кунед» (15:14). Худованд дилҳои онҳоро медонист, чунон ки дилҳои моро медонад.
Ӯ мардумро дур кард, на барои халос шудан аз онҳо, балки барои муошират бо Падари Худ аз номи онҳо. Ӯ омада буд, то иродаи Падари Худро иҷро кунад – иродае, ки мехоҳад ҳама одамон наҷот ёбанд ва ба дониши ҳақиқат бирасанд (1 Тимотиюс 2:4). Дар ин ҷо дар домани кӯҳ Ӯ дуо кард ва бо Падари Худ сухан гуфт, зеро Ӯ воқеияти дили издиҳомро ҳис мекард.
Китоби Ишаъё эҳсосоти Худовандро, ки ҳангоми муошират бо Он ки Ӯро фиристода буд, ба таври зебо баён мекунад: «Ва ман гуфтам: «Ман беҳуда меҳнат кардам, қуввати худро беҳуда ва бефоида сарф кардам: аммо доварии ман бо Худованд аст, ва кори ман бо Худои ман» (Ишаъё 49:4). Хизматгори комил вазъиятро ба Худованд супурд. Рӯзе Ӯ дар итоати комил ҷони худро мегузорад, на танҳо барои барқарор кардани халқи қадимии Худ, балки барои нур будан барои халқҳо ва шунидани Падари Худ, ки мегӯяд: «то ки Ту наҷоти Ман то охири замин бошӣ» (ояти 6)!
«Ман ба Ту бо овози шукргузорӣ қурбонӣ хоҳам кард ... Наҷот аз Худованд аст.» —Юнус 2:9
