«Ин мард гунаҳкоронро қабул мекунад». (Луқо 15:2)Таънаи кинояомези фарисиёни мағрур ва доварӣкунанда шарафи Ӯро ташкил медод, ки «на барои даъват кардани одилон, балки гунаҳкоронро ба тавба» омада буд (Матто 9:13). Ҷамъоварандагони андоз ва одамони хориҷшуда, онҳое, ки бо махави амиқтар аз ҳар гуна махави ҷисмонӣ пӯшида буданд, захмҳои худро ба Табиби Бузург нишон доданд ва ҳангоми гуноҳи огоҳона ва тавбаи шармгин ба пойҳои Ӯ хазида, онҳо чизе ҷуз истиқболи бахшанда ва меҳрубонона наёфтанд!
Роҳҳои Ӯ мисли роҳҳои одам набуданд! «Посбонон» дар Суруди Сурудҳо, шахси ғамгинро, ки Худованди гумшудаи худро меҷуст, «заданд»; онҳо рӯймоли ӯро канда, бо бераҳмии сард ашкҳои дардноки ӯро масхара карданд (Суруди Сурудҳо 5:7). На ин тавр «Сардори чӯпонон ва Нозири ҷонҳо» (1 Петрус 5:4). «Ин мард гунаҳкоронро қабул мекунад»!
Ниқӯдимусро бубинед, ки дар зери сояҳои шаб пинҳонӣ меравад, то аз мушоҳида дурӣ ҷӯяд — намунаи ҳазорон ҳазорон нафаре, ки дар ҳар аср дар шаби гуноҳ ва ғами худ ба ин Дӯсти осмонӣ ларзон рафтаанд! Оё Исо тарсончакии ӯро бо бастани дари худ ба рӯи ӯ, бо дур кардани ӯ аз ҳузури худ ҷазо медиҳад?
Ӯ қамиши шикастаро намешиканад; Ӯ катонро, ки дуд мекунад, хомӯш намекунад (Ишаъё 42:3).
Ва Ӯ то ҳол ҳамон аст! Ӯ, ки таъқибкунандаро дар куфрҳои ӯ боздошт ва лабҳои ҷинояткори мурдаро бо имон ва муҳаббат танзим кард, дар ин соат истода, бо тамоми ганҷҳои наҷот дар дасти худ эълон мекунад,
касе ки назди Ман ояд, Ман ӯро ҳеҷ гоҳ берун намекунам (Юҳанно 6:37).
Оё мо аз ин гуноҳро сабук мешуморем ё бо намуна ва рафтор бузургии онро шарҳ медиҳем ва нодида мегирем? На ин тавр. Гуноҳ, ҳамчун гуноҳ, ҳеҷ гоҳ ба қадри кофӣ бо тамғаи тасдиқ тамға зада намешавад. Аммо мо бояд бодиққат кӯшиш кунем, ки байни ҷиноят ва ҷинояткор фарқ гузорем. Аз ҷониби мо, бо сухан ё амал, набояд коре карда шавад, ки оҳҳои тавбаи рӯҳи гунаҳкорро масхара кунад ё шахси хориҷшудаи ларзонро бо ҳисси ноумедии беумедӣ дур кунад. «Ин мард гунаҳкоронро қабул мекунад», ва оё мо набояд?
Оё Ӯ иҷозат медиҳад, ки пасмондаҳои гуногуни фасоди инсонӣ бе даъват дар пойҳои Ӯ хам шаванд ва бо чашми умед ба чеҳраи бахшандаи Ӯ нигоҳ кунанд, ва оё мо ҷуръат мекунем, ки ҳукмҳои сахт, ва шадид, ва маҳвкунандаро бар бародари гунаҳкор (шояд бародари сахт гунаҳкор) барорем? Оё мо гуноҳҳои «арғувонӣ» ва «сурх» ва гунаҳкоронро берун аз доираи раҳмат эълон мекунем, вақте ки Исо ин тавр намекунад?
Не, баръакс, вақте ки бадбахтӣ, ва фасод, ва аз роҳ баргаштан ба роҳи мо меояд, набояд бо таънаи талх ё ҷавоби кинояомез онҳоро дур кунем. Биёед тоқат кунем, сабр кунем, эътироз кунем, бо меҳрубонӣ муносибат кунем. Исо ин тавр кард, Исо ин тавр мекунад! Аҳ! Агар мо дар худ муҳаббати мағлубнопазири Ӯро ба ҷонҳо, хоҳиши шадиди Ӯро ба хушбахтии абадии гунаҳкорон медоштем, мо бештар бо онҳое, ки то ҳол чизе ҷуз фикрҳои сахт ва суханони нафратовар нагирифтаанд, бо эътирози ҷиддӣ ва муроҷиати меҳрубонона мебудем.
Агар ин «ақл» дар мо воқеан мебуд, «ки дар Ӯ низ буд», мо бештар аз худ мепурсидем,
«Оё ман ҳама кореро, ки карда метавонистам, барои кашидани ин чӯб аз оташ кардам! Оё ман дар ёд доштам, ки файз чӣ кор кардааст, файз чӣ кор карда метавонад?»
Бародарон, агар яке аз шумо аз ҳақиқат гумроҳ шавад, ва касе ӯро баргардонад, бидонад, ки он ки гунаҳкорро аз гумроҳии роҳи ӯ баргардонад, ҷонро аз марг наҷот медиҳад, ва бисёр гуноҳҳоро мепӯшонад (Яъқуб 5:19).
Худро низ бо ҳамин ақл мусаллаҳ кунед
