Вақте ки ман Ишаъё 53-ро мехонам, аксар вақт аз истифодаи калимаҳои «мо», «мо» ва «мо» дар ҳайрат мемонам. Мо мебинем:
«Мо пинҳон кардем... рӯйҳои худро аз Ӯ... ва мо Ӯро қадр накардем» (Ишаъё 53:3 NKJV) «Ӯ ғамҳои моро бардошт ва ғамҳои моро кашонид» (Ишаъё 53:4) «Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд... барои беинсофиҳои мо кӯфта шуд» (Ишаъё 53:5) «Ҷазо барои сулҳи мо бар Ӯ буд, ва бо захмҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (Ишаъё 53:5) «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; мо ҳар яке ба роҳи худ рафтем» (Ишаъё 53:6) «Худованд беинсофии ҳамаи моро бар Ӯ гузошт» (Ишаъё 53:6)
Ҷон М. Вайт (1850–1927), нависандаи гимн, пурсид,
Оё барои ман Ӯ гиря кард ва дуо гуфт, бори гуноҳи ман пеши Ӯ гузошта шуд; он шаб дар Ҷатсамонӣ, оё барои ман буд, он азоб?
Оё барои ман Ӯ сари худро хам кард, бар салибро, ва хуни гаронбаҳои худро озодона рехт – он сели сурх, оё барои ман Наҷотдиҳанда мурд?
Ин барои ман буд, бале, ҳама барои ман, эй муҳаббати Худо, чунон бузург ва озод! Эй муҳаббати аҷиб, ман фарёд мезанам ва месароям, Ӯ барои ман мурд, Худованд ва Подшоҳи ман!
Вақте ки мо дар бораи фикрҳои дар саҳифаҳои зерин мубодилашуда, ки ба Худованд Исои Масеҳ тамаркуз мекунанд, мулоҳиза мекунем, бигзор мо дарк кунем, ки он чизе ки Ӯ аз сар гузаронид, барои ҳар яки мо буд. Чӣ ғамгинӣ метавонад аз мо берун ояд, вақте ки мо дарди Ӯ ва азоби Ӯро ба ёд меорем. Мо метавонем ҳисси сабукӣ дошта бошем, вақте ки мо дар ёд дорем, ки кори Ӯ дар салиб анҷом ёфтааст – пурра ба анҷом расидааст. Дар ҳақиқат умеди бузурге дар пеши мост, вақте ки мо лаҳзаеро интизор мешавем, ки мо, ки имондорон ҳастем, Ӯро мебинем ва бо Ӯ хоҳем буд. Оҳ, инчунин шодӣ, вақте ки Писари Одам тахти пурҷалоли худро мегирад!
Худованд Исо аз қабр эҳё шудааст ва Ӯ зинда аст, дар дасти рости Худо баланд бардошта шудааст. Ба одамон дар Калисои эътирофкунанда ин факт дар ҷашнҳои Пасха ёдрас карда мешавад. Аммо, ин набояд танҳо як эътирофи яксола бошад. Сулҳ ва шодии имондор – ҳар рӯз – комилан ба марг ва эҳёи Худованд асос ёфтааст. Биёед инро дар хотир дорем, вақте ки мо дар ин ҷаҳон пеш меравем, бо Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ машғул бошем, то даме ки Ӯ барои ҳар яки мо, ки ба Ӯ эътимод дорем, меояд. Хонандаи азиз, оё шумо ба Худованд Исои Масеҳ эътимод доред?
