Исо ҳукмронӣ хоҳад кард, ҳар ҷое ки офтоб Сафарҳои пайдарпайи худро анҷом медиҳад; Малакути Ӯ аз соҳил то соҳил тӯл мекашад, То даме ки моҳҳо дигар пурра ва кам нахоҳанд шуд.
Ба Ӯ дуои беохир хоҳад шуд, Ва ҳамду сано барои тоҷгузории сари Ӯ ҷамъ хоҳанд шуд; Номи Ӯ мисли атрҳои хушбӯй боло хоҳад рафт Бо ҳар қурбонии субҳ.
Баракатҳо дар ҳар ҷое ки Ӯ ҳукмронӣ мекунад, фаровонанд: Маҳбус барои озод кардани занҷирҳояш механдад, Хастагон оромии абадӣ меёбанд, Ва ҳамаи фарзандони ниёзманд баракат меёбанд.
Бигзор ҳар махлуқ бархезад ва биёрад Эҳтиромҳои махсусро ба Подшоҳ; Фариштагон, бо сурудҳо боз фуруд оянд Ва, замин, омини баландро такрор кун. —Исоак Уоттс (1674-1748)
