«Ӯ дар айёми ҷисми Худ, бо фиғони зӯр ва ашк, ҳам илтиҷоҳо ва ҳам зориҳоро ба Он ки қодир буд Ӯро аз марг наҷот диҳад, баровард; (ва аз сабаби парҳезгории Худ шунида шуд;) гарчанде ки Ӯ Писар буд, аз чизҳое, ки азоб кашид, итоатро омӯхт» (Ибриён 5:7-8) Писари Худо, ки аз азал ҳама чиз ба Ӯ тобеъ аст, ҳамчун инсон тавассути таҷрибаи худаш омӯхт, ки итоат ба дигаре чӣ маъно дорад. Итоати Ӯ ба Падар боиси муқовимати бештар ва бештар аз ҷониби одамон ва аз ин рӯ, ба азоб дар ин ҷаҳон гардид. Ҷолиб он аст, ки нависандаи нома ба Ибриён изҳороти дар боло зикршударо дар заминаи он чизе, ки дар Ҷатсамонӣ рӯй дод, баён мекунад. Чаро ӯ ин корро мекунад? Зеро дар он ҷо равшантар мегардад, ки итоати Исо то чӣ андоза дур буд ва то чӣ андоза барои Ӯ таҳаммул кардани азобҳои салиб душвор буд!
Аз сабаби нофармонии худ, ба «Одами аввал» дар Боғи Адан гуфта шуд: «Бо арақи рӯи худ нон хоҳӣ хӯрд, то даме ки ба замин баргардӣ» (Ҳастӣ 3:19). Дар Ҷатсамонӣ «Одами охирин» (1 Қӯринтиён 15:45) аз сабаби итоати бечунучарои Худ рӯи замини лаънатӣ хобида буд. Фикре, ки Ӯ бояд танҳо чанд соат пас гуноҳ карда шавад, ба маънои аслӣ арақро ба пешонии Ӯ маҷбур кард, ки ҳамчун қатраҳои калони хун ба замин афтод (ниг. Луқо 22:44).
Дидани эҳсосот ва шиддате, ки Худованд дар Ҷатсамонӣ дуо мекард, таъсирбахш аст. Мо дар бораи илтиҷоҳо, зориҳо, ашкҳо, фиғони зӯр, муборизаи шадид ва дуои самимӣ мехонем, ки чунон шиддатнок буд, ки арақи Ӯ ба қатраҳои калони хун табдил ёфт, ки ба замин афтод (ниг. Луқо 22:44). Ин аз ҳар чизе, ки ба мо дар бораи бузургтарин дуоҳои Аҳди Қадим ва Нав гуфта шудааст, хеле зиёдтар аст. - Бале, Ӯ ягонаи комил аст!
Писари Худо дар ҳама ҳолатҳои ҳаёти Худ дуо мекард; аммо ҳар қадар ниёз зиёд мешуд, ҳамон қадар Ӯ дар дуо сахттар мубориза мебурд. Мо чанд маротиба баръакс рафтор мекунем; душвориҳо ва ташвишҳо аксар вақт боиси он мегарданд, ки фикрҳои мо аз мушкилот чунон сахт ҷаббида мешаванд, ки мо Худоро аз назар гум мекунем. Аммо озмоишҳо ва мусибатҳое, ки мо аз сар мегузаронем, бояд моро мустақиман ба оғӯши кушодаи Худо тела диҳанд! Худо моро ба ин кор ташвиқ мекунад ва мегӯяд: «Маро дар рӯзи мусибат даъват кун: Ман туро наҷот медиҳам ва ту Маро ҷалол хоҳӣ дод!» (Забур 50:15).
Одатан, вақте ки шумо аз душвориҳо ғарқ мешавед, чӣ гуна рафтор мекунед? Бори охир кай шумо бошуурона вақт ҷудо кардед, то андӯҳи худро, шояд ҳатто бо ашк ва бо илтиҷои шадид дар назди Худованд баён кунед? Агар шумо аз сабаби итоати худ дар имон муқовимат ва душманӣ эҳсос кунед, дар хотир доред, ки Худованд Исо метавонад шуморо комилан фаҳмад ва ҳамдардӣ кунад!
