«На иродаи Ман, балки иродаи Ту ба амал ояд». (Луқо 22:42) Оё ҳеҷ гоҳ чунин итоаткорӣ вуҷуд дошт!
Ҳаёти Исо як шаҳодати тӯлонӣ буд. Аз охури Байт-Лаҳм то салиби Ҷолҷота, дар абрҳо қариб ки танаффусе набуд; инҳо торафт тиратар ва даҳшатноктар дар атрофи ӯ ҷамъ шуданд, то даме ки онҳо бар сари муқаддаси ӯ таркиданд, вақте ки ӯ фарёди охирини худро баровард. Аммо дар тӯли ин сафари ғаму андӯҳ, ҳеҷ як садои норозигӣ аз лабони ӯ набаромад. Азобдиҳандатарин ҳаёти азобдиҳанда ҳаёти итоаткории бешикоят буд. «На иродаи Ман, балки иродаи Ту», шиори ин мавҷудоти аҷиб буд!
Вақте ки ӯ ба дунё омад, ӯ омадани худро чунин эълон кард: «Инак, Ман меоям, Ман аз иҷрои иродаи Ту, эй Худои ман, шод мешавам» (Ибриён 10:7, 9). Вақте ки ӯ онро тарк кард, мо ҳамон дуои омехтаи азоб ва ризоиятро мешунавем: «Эй Падари ман, агар имконпазир бошад, ин коса аз Ман дур шавад! Аммо на чунон ки Ман мехоҳам, балки чунон ки Ту мехоҳӣ» (Матто 36:39).
Хонанда, оё ин ақл дар ту низ ҳаст? Оҳ, озмоишҳои ту дар муқоиса бо озмоишҳои ӯ чӣ гунаанд! Мавҷҳои ғамгинии ту дар муқоиса бо мавҷҳо ва тӯфонҳое, ки ӯро фаро гирифтанд, чӣ гунаанд! Агар ӯ, Барраи беайби Худо, нолиш накард, ту чӣ гуна нолиш карда метавонӣ? Оё ту васваса мешавӣ, ки дар бораи садоқат ва муҳаббати Худо, дар таъин кардани баъзе озмоишҳои махсус, гумонҳои сахт кунӣ? Аз худ бипурс: Оё Исо ин корро мекард? Оё ман бояд кӯшиш кунам, ки ба чизҳои амиқи Худо сарфаҳм равам, вақте ки ӯ, бо рӯҳи кӯдаки аз шир ҷудошуда, аз ҳалли масъала қаноатманд буд: «Ҳамин тавр, Падар, зеро ин дар назари Ту хуб менамояд» (Луқо 10:21)?
«Ҳамин тавр, Падар!» Эй азобдида, «бо тӯфон афтода, ва тасаллӣ наёфта» (Ишаъё 54:11), ин калимаро, ки Худованди ту сари азобдидаи худро бар он гузошт, бигир ва онро, чунон ки ӯ кард, сирри итоати худ гардон.
Кӯдаки бемор аз дасти падар талхтарин нӯшокиро мегирад. «Ин косаро, ки Ту, эй Худо, ба ман медиҳӣ, оё ман онро нанӯшам» (Юҳанно 18:11)? Бигзор ман дар оғӯши муҳаббати тарбиявии Ту бефаъол бимонам, аз итминон шодӣ кунам, ки ҳамаи таъиноти Ту, гарчанде ки мутлақ бошанд ҳам, ҳеҷ гоҳ худсарона нестанд, балки дар ҳамаи онҳо «зарурати» некӯкорӣ вуҷуд дорад. Падари ман, Худое, ки Исоро дареғ надошт! Ин метавонад ҳар як сухани норозигиро хомӯш кунад.
Аз рӯҳи ширини итоати ӯ амиқ нӯшида, ту метавонӣ ба ин тариқ бо салиби сахттаринат рӯ ба рӯ шавӣ, балки онро истиқбол кунӣ ва бигӯӣ: «Бале, Худованд, ҳамааш хуб аст, танҳо аз он сабаб, ки ин иродаи мубораки туст. Маро бигир, маро истифода бар, маро тарбия кун, чунон ки дар назари ту хуб менамояд. Иродаи ман ба иродаи ту ҳал шудааст. Ин озмоиш торик аст; ман сабаб ва чарогии онро дида наметавонам — аммо на иродаи ман, балки иродаи ту! Каду хушк шудааст (ниг. Юнус 4:7); ман сабаби ин қадар зуд аз байн рафтани паноҳгоҳи дӯстдоштаи заминиро дида наметавонам; ҳиссиёт ва биниш беҳуда мепурсанд, ки чаро ин баргҳои тароватбахши заминӣ ин қадар зуд ба ғамгинӣ ва андӯҳ дучор шудаанд. Аммо ин кофист. ‘Худованд кирмро омода кард’ (Юнус 4:7) — ‘на иродаи ман, балки иродаи ту!’»
Оҳ, чӣ гуна ҷони маҷрӯҳ Худоро бо ин тариқ дар миёни муносибатҳои торик ва печида хомӯш будан эҳтиром мекунад, дар инҳо як қисми интизом ва омӯзиши заруриро барои ҷаҳони беғам, бегуноҳ, бемарг эътироф мекунад. Чунин ҷон ҳар як озмоишро ҳамчун як ҳалқа дар занҷире мешуморад, ки онро ба осмон мекашад, ки дар он ҷо либосҳои сафедтарин онҳое хоҳанд буд, ки дар ин ҷо бо азоб таъмид ёфта ва дар ашк ғарқ шудаанд!
Худро низ бо ҳамин ақл мусаллаҳ кунед!
Иродаи саркаши ман ниҳоят таслим шуд; Ман мехоҳам аз они Ту бошам, ва танҳо аз они Ту; Ва ин дуоест, ки лабони ман меоранд, Худованд, бигзор дар ман иродаи Ту ба амал ояд. — Лейла Н. Моррис (1862-1929)
