«Онҳо аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро, бар хилофи китобдорон, Ӯ ба онҳо ҳамчун касе, ки қудрат дорад, таълим медод». (Марқӯс 1:22)
Исо аввалин шахсе набуд, ки Навиштаҳоро ба гурӯҳи шогирдон таълим медод. Мардум дар замони Исо дигар муаллимони Навиштаҳоро шунида буданд. Он чизе, ки Исоро фарқ мекард, ин буд, ки Ӯ бо қудрат таълим медод. Барои бисёре аз китобдорон, Навиштаҳо маҷмӯаҳои бемаънӣ ва хушки тахминҳои теологӣ буданд, аммо Исо онҳоро ҳамчун каломи зиндаи Худо таълим медод. Яҳёи Таъмиддиҳанда иддао кард, ки инсон танҳо он чизеро қабул карда метавонад, ки аз ҷониби Худо ба ӯ дода шудааст (Юҳанно 3:27). Вақте ки пешвоёни динӣ Навиштаҳоро ҷустуҷӯ карданд, онҳо бо дасти холӣ баргаштанд. Вақте ки Исо ҳамон Навиштаҳоро хонд, Падар ба Ӯ андозаи пурраи ҳикмат ва қудрати Худро дод.
Фарқи куллӣ байни амалӣ кардани дин ва мубодилаи калом мустақиман аз Худованд вуҷуд дорад. Фарқи назаррас байни мулоҳизаҳои дунявӣ ва маслиҳате, ки мустақиман аз Каломи зиндаи Худо меояд, вуҷуд дорад. Оё мумкин аст, ки паёмеро аз Библия таълим диҳем, аммо на аз Худованд? Бале! Китобдорон ва фарисиён ин корро мунтазам мекарданд ва шунавандагони худро аз ҷиҳати рӯҳонӣ камбизоат мегузоштанд. Оё мумкин аст, ки ба касе бо маслиҳате, ки мувофиқ ва оқилона ба назар мерасад, аммо ба Каломи Худо мухолиф аст, маслиҳат диҳем? Албатта!
Ҳар вақте ки шумо таълим медиҳед, маслиҳат медиҳед ё каломи рӯҳбаландкунандаро мубодила мекунед, хеле эҳтиёт бошед, ки калимаҳое, ки шумо мубодила мекунед, дар ҳақиқат аз Худованд бошанд ва на танҳо фикри шумо. Дар акси ҳол, шумо метавонед пайғамбари дурӯғин шавед (Такрори Шариат 18:20-22). Худо ваъда медиҳад, ки дар паси ҳар як каломе, ки Ӯ гуфтааст, хоҳад истод (Ишаъё 55:10-11). Вақте ки шумо каломеро мубодила мекунед, ки аз Худо омадааст, шумо метавонед ин корро бо эътимоди комил анҷом диҳед.
Ҳ.Б.Р.Б.
