«Аммо Ман ба шумо мегӯям»
Шумо шунидаед, ки гуфта шудааст: «Ҳамсояи худро дӯст дор ва аз душмани худ нафрат кун». Аммо Ман ба шумо мегӯям: «Душманони худро дӯст доред, онҳоеро, ки шуморо лаънат мекунанд, баракат диҳед, ба онҳое, ки аз шумо нафрат доранд, некӣ кунед ва барои онҳое, ки шуморо бадгӯӣ мекунанд ва таъқиб мекунанд, дуо кунед».— Матто 5:43-44 KJV
Худованд Исо фош кард таълимоти дурӯғеро, ки пешвоёни динӣ дар замони Ӯ мавъиза мекарданд. Дар байни бисёр муаллимони дурӯғин фарисиён, саддуқиён, китобдорон ва ҳуқуқшиносон буданд. Онҳо ба мутобиқати зоҳирӣ ба қонуни Мусо тамаркуз мекарданд. Худованд Исо ба мо нуқтаи назари Худоро овард, ки дилро – воқеияти ахлоқии ботинии инсониятро дар бар мегирад.
Оятҳои боло ба мо охирин аз шаш иқтибосро аз Аҳди Қадим ва тавзеҳи Худовандро барои онҳо нишон медиҳанд. Дарҳол, агар мо бо худ ростқавл бошем, дарк мекунем, ки дар ҳоле ки зоҳиран мо метавонем ба баъзе ё ҳамаи ин фармонҳо итоат нишон диҳем, дар ботин медонем, ки мо кӯтоҳ меоем. Вақте ки мо подшоҳони Исроил ва Яҳудоро баррасӣ мекунем, мо ҳамон нокомиҳоро дар бисёре аз шаш фармоне, ки Худованд баррасӣ кард, мебинем. Дар асл, тамоми инсоният дар ботин ба таври муайян нофармон аст.
Танҳо Худованд Исо ба қонуни Мусо, ҳам дар ботин ва ҳам дар зоҳир, комилан итоаткор буд. Ӯ на танҳо ба мо таълим дод, ки мо бояд душманони худро дӯст дорем ва аз онҳо нафрат накунем, балки Ӯ низ ҳамин тавр зиндагӣ кард. Вақте ки Худованд рад кардани Ерусалимро аз ҷониби Ӯ баррасӣ кард, Ӯ хоҳиши Худро барои баракат додан ва лаънат накардан мубодила кард; аммо мардум Ӯро ва баракати Ӯро «қабул накарданд» (Матто 23:37). Дар замоне ки Худованд ба Петрус ошкор кард, ки ӯ Ӯро инкор хоҳад кард, Худованд ба шогирди Худ гуфт, ки Ӯ барои ӯ дуо кардааст (Луқо 22:31-32). Ҳамон лаҳзае ки Яҳудои Исқарют барои хиёнат ба Худованд омад, Ӯ ба хиёнаткор бо истилоҳи «дӯст» салом дод (Матто 26:50). Ҳангоми мурдан дар салиб аз дасти мардони шарир, Худованд Исо аз Падари Худ хоҳиш кард, ки «онҳоро бубахш; зеро ки онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқо 23:34).
Чӣ қадар аҷиб, Наҷотдиҳандаи содиқ! Танҳо Ӯ сазовори ибодат ва ҳамду санои мост.
