«Ман ҳам туро маҳкум намекунам; бирав ва дигар гуноҳ накун!» (Юҳанно 8:1)
Исо то чӣ андоза меҳрубонтар аст — аз меҳрубонтарин дӯстони заминӣ! Ҳаввориён, дар лаҳзаи хашм, оташро аз осмон бар гуноҳкорони саркаш даъват мекарданд — аммо Устоди онҳо пешниҳоди бераҳмонаро сарзаниш кард.
Петрус, шогирди боэътимод, вале хиёнаткор, чизе ҷуз сарзаниши сахт ва сазовор барои бевафоӣ интизор набуд — аммо Он ки хуб медонист, ки он дил бо андӯҳи тавба чӣ гуна хам хоҳад шуд, аввал паёми меҳрубонтаринро мефиристад ва сипас сарзаниши нармтаринро — «Оё ту Маро дӯст медорӣ?»
Посбонон дар Суруди Сурудҳо арӯсро заданд, рӯймолашро канданд ва ӯро бо сарзанишҳо бор карданд — аммо вақте ки ӯ Худованди гумшудаи худро ёфт, аз Ӯ як калимаи сарзаниш набуд!
«Ӯ ба хашм чунон суст аст,» мегӯяд як имондори машҳур, «барои бахшидан чунон омода аст, ки вақте пайғамбарони Ӯ тамоми сабри худро бо мардум аз даст доданд, то бар зидди онҳо шафоат кунанд — ҳатто он вақт ҳам, Ӯ наметавонист мардуми Худро, ки пеш аз он медонист, ба хотири Номи бузурги Худ тарк кунад.»
Гуноҳкори гунаҳкор, ки Ӯ ин «калимаи» тасаллибахшро дар боло ба ӯ мегӯяд, аз ҷониби айбдоркунандагонаш норозӣ буд. Аммо, агар дигарон ӯро аз ҳузури худ дур мекарданд, «Ман ҳам туро маҳкум намекунам,» Хуб аст, ки ба дасти ин Наҷотдиҳанда-Худои муборак афтем, зеро раҳматҳои Ӯ бузурганд!
Оё мо аз ин хулоса барорем, ки Ӯ танҳо ба гуноҳ чашм мепӯшад? Асло! Хуни Ӯ, кори Ӯ — Байт-Лаҳм ва Ҷолҷота, ин фикрро рад мекунанд! Пеш аз он ки гуноҳи ҳатто як ҷони танҳо шуста шавад — Ӯ бояд аз тахти абадии Худ фуруд ояд, то дар дарахти лаънатӣ азоб кашад. Аммо ин «калимаи Исо» калимаи рӯҳбаландии меҳрубонона барои ҳар як тавбакунандаи самимӣ, дилшикаста аст — ки гуноҳҳои арғувонӣ ва гуноҳҳои сурх — монеаи бахшиши озод, комил ва абадӣ нестанд.
Исроилии қадим, ки дар азоби худ дар регҳои биёбон нафас мекашид, танҳо бояд «нигоҳ мекард — ва зинда мемонд!» Ва Ӯ ҳоло ҳам мегӯяд: «Ба Ман нигоҳ кунед — ва наҷот ёбед, ҳамаи ақсои замин!» Дар паҳлӯи салиби худи Ӯ як сутуни ёдгорӣ барои ҳама давру замонҳо бардошта шуд, ки танҳо аз худи он дар ҳайрат дуюм буд.
Дар болои сари ҷинояткори мурда навиштаҷоте барои гуноҳи ноумед ва тавбаи ларзон навишта шудааст: «Ин сухани боэътимод ва сазовори қабули ҳама аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад.»
«Ӯ ҳеҷ гоҳ,» мегӯяд Чарнок, «шамъи хираеро, ки аз Офтоби Адолат фурӯзон шуда буд, хомӯш накардааст.»
«Гуноҳи мо ҳар чӣ бошад,» мегӯяд Рутерфорд, «аммо вақте ки он ба баҳри раҳмати Худо меафтад, он танҳо мисли қатраи хун аст, ки ба уқёнуси бузург афтодааст!»
Хонанда, шумо шояд сардори гуноҳкорон бошед — ё шояд сардори муртадҳо; ҷони шумо шояд мисли тир аз камони шикаста гумроҳ шуда бошад. Ҳамон тавре ки муфлис аз нигоҳ кардан ба китобҳои худ метарсад — шумо низ шояд аз нигоҳ кардан ба дили худ метарсед! Шумо дар остонаи ноумедӣ қарор доред. Виҷдон ва хотираи гуноҳҳои бешумор ҳукми ноумедкунандаро баён мекунанд: «Ман туро маҳкум мекунам!» Исо калимаи меҳрубонтар — эъломияи рӯҳбаландкунандатар дорад: «Ман ҳам туро маҳкум намекунам; бирав ва дигар гуноҳ накун!»
«Ва ҳама аз СУХАНОНИ файзбахше, ки аз даҳони Ӯ мебаромад, ҳайрон шуданд!»
