Ӯ инро барои озмоиши ӯ пурсид
Ӯ инро барои озмоиш ӯ пурсид, зеро Ӯ худаш медонист, ки чӣ кор карданӣ аст. (Юҳанно 6:6)
Исо пайваста шогирдони худро меозмояд, онҳоро ба озмоиш мегузорад, то имони онҳоро берун оварад. Ӯ пайваста пеши мо ҳолатҳои ниёз, ғам ва озмоишро меорад — то моро озмояд. Ӯ мехоҳад муҳаббат, ҳамдардӣ, нармӣ ва меҳрубонии моро берун оварад ва моро барои иҷрои корҳои муҳаббат, ки Ӯ моро дар ин ҷаҳон барои иҷрои онҳо мегузорад, таълим диҳад.
Шогирдон фикр мекарданд, ки онҳо наметавонанд мардуми зиёдеро, ки дар пеши онҳо буданд, сер кунанд — аммо Исо дар назар дошт, ки онҳо бояд ин корро кунанд. «Кам»-и онҳо, ки баракат дода шуд ва сипас истифода шуд, ба қадри кофӣ буд.
Мо фикр мекунем, ки наметавонем ба ниёзҳо, ғамҳо ва гуруснагиҳое, ки ба мо муроҷиат мекунанд, ҷавоб диҳем; аммо агар хоҳем, метавонем. Масеҳ мехоҳад, ки мо ба номи Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки Ӯ ба мо мефиристад, хизмат кунем. Мо наметавонем кори зиёдеро анҷом диҳем.
Аммо ҳатто чанд сухани мо, ки бо меҳрубонӣ гуфта шудааст, ашкҳои ҳамдардии мо, ифодаҳои муҳаббати мо — Масеҳ метавонад барои дилҳои хаста ва нотавон, ки дар пеши мо ҳастанд, кори бузургеро анҷом диҳад. Мо ҳеҷ гоҳ набояд дар бораи ягон муроҷиате, ки ба мо мерасад, бигӯем: «Мо ҳеҷ коре карда наметавонем!»
Ба сухани нотавонии мо, вақте ки мо вазифаи худро дорем, Исо танҳо ҷавоб медиҳад: «Ба онҳо чизе барои хӯрдан диҳед!» ва мо бояд барои сер кардани онҳо берун равем, ҳарчанд ба назар мерасад, ки мо танҳо як пораи нон ё як буридаи нон дорем.
