Оё ин кӯдак барои шумо махсус аст?
Дар ҷаҳон намудҳои зиёди торикӣ мавҷуданд. Торикии рӯҳонӣ бо кофирон, шарорат ва Шайтон алоқаманд аст. «Бо кофирон зери юғи нобаробар набошед... нур бо торикӣ чӣ муошират дорад?» (2 Қӯринтиён 6:14 NKJV). «Роҳи шарирон мисли торикӣ аст» (Масалҳо 4:19). Вақте ки Павлус дар бораи табдили худ сухан мегуфт, ӯ аз Худованд иқтибос овард: «...То онҳоро аз торикӣ ба нур, ва аз қудрати Шайтон ба Худо баргардонад» (Аъмол 26:18).
Азбаски мо ҳанӯз дар ҷаҳон ҳастем, мо ҳанӯз аз торикӣ озод нестем. Мо «ба Падар шукр мегӯем, ки моро сазовор гардонидааст, то дар мероси муқаддасон дар нур шарик бошем. Ӯ моро аз қудрати торикӣ раҳо карда, ба Малакути Писари муҳаббати худ интиқол додааст, ки дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ наҷот, яъне бахшиши гуноҳҳоро дорем» (Қӯлассиён 1:12-14). Аммо, мо мебинем, ки мо «мубориза мебарем... бар зидди ҳокимони торикии ин аср» (Эфсӯсиён 6:12). Мо метавонем дар роҳи шахсии худ низ мубориза барем, чунон ки Юҳанно қайд кардааст: «Агар гӯем, ки бо Ӯ муошират дорем ва дар торикӣ роҳ меравем, дурӯғ мегӯем ва ҳақиқатро амал намекунем. Аммо агар дар нур роҳ равем, чунон ки Ӯ дар нур аст, мо бо якдигар муошират дорем, ва хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад. Агар гӯем, ки гуноҳ надорем, худро фиреб медиҳем, ва ҳақиқат дар мо нест. Агар гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:6-9). Рафтори мо ба муносибати мо бо дигар имондорон, инчунин бо худи Худо таъсир мерасонад. Аз ин рӯ, ба мо сахт тавсия дода мешавад, ки «ҳамчун фарзандони нур роҳ равем» (Эфсӯсиён 5:8).
Худо нур аст (1 Юҳанно 1:5), ва Ӯ ягона манбаи он аст. Нури Ӯ ҳар гуна торикиро пароканда мекунад; ва мо онро тавассути Худованд Исо медонем. Шимъӯн, чунон ки дар Луқо 2 мехонем, кӯдаки Исоро «ба оғӯш гирифт ва Худоро баракат дод ва гуфт: «Худовандо, акнун ту ба бандаи худ иҷозат медиҳӣ, ки мувофиқи каломи ту дар сулҳ биравад; зеро чашмони ман наҷоти туро дидаанд, ки ту дар пеши назари ҳамаи халқҳо омода кардаӣ, нуре барои ошкор кардани ҳақиқат ба ғайрияҳудиён, ва ҷалоли қавми ту Исроил» (оятҳои 28-32). Ин кӯдак барои Шимъӯн хеле махсус буд; оё Ӯ – Он ки Нур аст – барои шумо махсус аст?
