Оё шуморо ягон бор занбӯр газидааст? Оё дард кард? Албатта дард кард! Аксари одамон аз занбӯрҳо худдорӣ мекунанд, то газида нашаванд.
Як нисфирӯзии тобистон як писарбачаи хурдсол дар беруни дари хонааш бозӣ мекард. Модараш дар ошхона наздик буд. Ногаҳон як занбӯр дар атрофи сари писарбача ғуж-ғуж карда, ӯро тарсонд. Ӯ кӯшиш кард, ки онро бо даст афшондан дур кунад, аммо танҳо онро хашмгин кард. Он боз ва боз, ҳар дафъа наздиктар меомад.
Аз тарс ӯ ба назди модараш давид, ки ӯро тамошо мекард. Бо муҳаббати модарӣ ӯ дастонашро ба гирди ӯ печонд ва ӯро муҳофизат кард. Ӯ ин корро базӯр карда буд, ки занбӯри хашмгин ӯро газид. Ӯ дардро ҳис кард, аммо ӯ ҳамчунин медонист, ки писараш осеб нахоҳад дид. Ӯ ба ӯ гуфт: «Ҳоло ту бехатарӣ; занбӯр туро осеб расонида наметавонад. Неши он дар дасти ман аст. Он танҳо як бор газида метавонад».
Неши гуноҳ
Ин як тасвири аҷибест аз он чизе ки Исо барои мо кардааст. Аз сабаби гуноҳҳои мо, мо сазовори ҷазои Худо ҳастем. Аммо Исо бо хоҳиши худ барои гуноҳҳои мо дар салиб азоб кашид ва мурд:
Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, Ӯ барои бадиҳои мо кӯфта шуд … ва бо зарбаҳои Ӯ мо шифо ёфтем … Худованд ба Ӯ бадии ҳамаи моро гузошт (Ишаъё 53:5,6).
Ӯ ҷойгузини мо буд. Худо Ӯро барои гуноҳҳои мо ба ҷои мо ҷазо дод:
Масеҳ низ барои мо азоб кашид … (Ӯ) гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт (салиб) бардошт … Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо биёрад (1 Петрус 2:21,24; 3:18).
Танҳо як неш
Барои аз неши марговари гуноҳ наҷот ёфтан, мо бояд Исоро ҳамчун ҷойгузини худ қабул кунем. Мо инро бо иқрор кардани гуноҳҳои худ ба Худо мекунем. Ӯ моро ба хотири Исо мебахшад. Неши ҷазои Худо аз ҷониби Исо гирифта шуд, ва Худо барои гуноҳҳои мо ду бор ҷазо нахоҳад дод. Оё ин аҷиб нест?
Ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст (Юҳанно 5:24).
Оё шумо қабул мекунед?
Ҳамаи он чизе ки шумо бояд кунед, ин аст, ки шумо гуноҳкоред ва бовар кунед, ки Исо барои гуноҳҳои шумо мурд. Худо шуморо ба хотири Исо мебахшад, ва шумо ҷазо нахоҳед гирифт. Ӯ интизор аст, ки шумо ба назди Ӯ давед, мисли писарбача дар ҳикояи мо ба назди модараш давид. Оё шумо инро имрӯз мекунед?
