«Шайтон хост, ки шуморо дошта бошад — то шуморо мисли гандум ғарбел кунад. Аммо ман барои шумо дуо кардам — то имони шумо ноком нашавад.» (Луқо 22:31, 32) Чӣ манзарае ин ошкор мекунад!
Шайтон васваса мекунад — Исо дуо мекунад!
Шайтон ғарбел мекунад — Исо илтиҷо мекунад!
«Марди қавӣ ҳамла мекунад» — «қавитар аз қавӣ» ӯро бозпас мезанад!
Имондор! Ин таърихи гузашта ва сирри ҳозираи бехатарии шумо дар миёни васваса аст. Наҷотдиҳандаи шафоаткунанда дар паҳлӯи шумо буд ва ба ҳар мавҷи таҳдидкунанда мегуфт: «То ин ҷо хоҳӣ рафт — ва на бештар!»
Худо аксар вақт ба халқи худ иҷозат медиҳад, ки дар лаби ҷарӣ бошанд, то онҳоро аз заъфи худ ёдоварӣ кунад; аммо ҳеҷ гоҳ аз лаб дуртар нест! Дасти боздоранда ва файзи Қодири Мутлақ омода аст, ки онҳоро наҷот диҳад, «Ҳарчанд ӯ пешпо хӯрад — вале комилан нахоҳад афтод.» Ва чаро? «Зеро Худованд ӯро бо дасти рости худ нигоҳ медорад!»
Гург метавонад барои сайди худ сайр кунад; аммо вақте ки Чӯпони тавоно ҳамеша дар он ҷост, бо чашми ҳушёр, ки «на хоб мекунад ва на мехобад!» чӣ кор карда метавонад? Кӣ наметавонад ба шаҳодат обуна шавад: «Вақте ки поям лағжид, раҳмати Ту, эй Худованд! маро нигоҳ дошт!» Кӣ метавонад ба зиёрати гузаштаи худ назар кунад ва натавонад бубинад, ки он бо Эбенезерҳо, бо ин навиштаҷот пур шудааст: «Ту ҷони маро аз марг, чашмонамро аз ашк ва пойҳоямро аз афтидан наҷот додӣ!»
Эй ҷони ман, имрӯз ту дар куҷо мебудӣ, агар бо қудрати Худо «нигоҳ дошта» намешудӣ?
«Маро нигоҳ дор — ва ман бехатар хоҳам буд!» (Забур 119:117)
