Вақте ки ман ин суханонро менависам, коронавируси нав/COVID-19 мисли оташ дар саросари ҷаҳон паҳн мешавад. Умедворам, ки вақте шумо ин суханонро мехонед, бадтарин гузаштааст ва ин вирус камтар марговар аз интизорӣ хоҳад буд. Ин вазъияти даҳшатнок аст, аммо дар таърих бисёр хуруҷҳои шабеҳ буданд.
Дар солҳои 1300-ум «Вабои сиёҳ» 75-200 миллион нафарро кушт. Тахмин меравад, ки аз 30% то 60% аҳолии Аврупо аз он мурданд. Дар солҳои 1918-1920 «Гриппи испанӣ» ҷаҳони аллакай аз ҷанг хасташударо хароб кард. Тақрибан 500 миллион нафар сироят ёфтанд ва 17-50 миллион нафар мурданд. Дар солҳои 2009-2010 «Гриппи хук» H1N1 аз 700 миллион то 1,4 миллиард нафарро сироят кард. Аз 150,000 то 600,000 нафар аз сироятёфтагон мурданд.
Аммо, ҳар яке аз ин вабоҳо дар муқоиса бо бузургтарин балое, ки то ҳол ба насли инсонӣ таъсир расонидааст, «Пандемияи бузурги Одамӣ», ки дар Китоби Муқаддас зикр шудааст, пажмурда мешаванд.
МИҚДОРИ СИРОЯТ
Гуноҳ, «Пандемияи бузурги Одамӣ», ба ҳама таъсир мерасонад. Навиштаҳо мегӯянд:
Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд (Румиён 3:23). Одам ва Ҳавво гуноҳ карданд. Онҳо ба Худо итоат накарданд ва муоширати онҳо бо Худо қатъ шуд (Ҳастӣ 3). Ҳар писари Одам ва духтари Ҳавво, ки то ҳол зиндагӣ кардаанд, ин табиати гунаҳкори афтодаро мерос гирифтаанд. Мо аз рӯи мерос ва аз рӯи интихоб гунаҳкорем. Гуноҳҳои инфиродии мо фарқ мекунанд, аммо «масъалаи гуноҳ» аз ҷиддияти гуноҳҳои мушаххас хеле фаротар аст. Ҳар яки мо бо табиати гуноҳ, майли гуноҳ кардан таваллуд мешавем. Оё ягон волидайн бояд ба фарзанди худ нофармониро омӯзонад? Не, нофармонӣ табиатан меояд.
ОҚИБАТИ СИРОЯТ
Гуноҳ оқибат дорад. Илоҳиётшиносон дар бораи «Ҳафт гуноҳи марговар» — «ҒУРУР, ҲАСАД, ШИКАМПАРВАРӢ, ШАҲВАТ, ТАМАЪ, ҒАЗАБ, ТАНБАЛӢ» сухан мегӯянд. Аммо дар асл, ҳар гуноҳ марговар аст. Румиён 6:23 мегӯяд:
Зеро музди гуноҳ марг аст. «Пандемияи бузурги Одамӣ» 100% марговар аст, истисно нест! Марг як воқеият аст, аммо кам одамон вақт ҷудо мекунанд, то онро аз нигоҳи Китоби Муқаддас баррасӣ кунанд. Мо аз марги ҷисмонӣ, ҷудо шудани рӯҳи инсон аз ҷисм огоҳем. Ҳатто онҳое, ки аз ин коронавируси нав/COVID-19 наҷот меёбанд, дар як лаҳза марги ҷисмониро аз сар мегузаронанд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки марги дигари хеле ҷиддитар, марги рӯҳонӣ, ҷудо шудани рӯҳи инсон аз Худо барои абадият вуҷуд дорад.
Дар соли 1546 ислоҳотгар Мартин Лютер вафот кард. Лютер ин суханонро дар дохили муқоваи Китоби Муқаддаси худ навишта буд:
«Як бор таваллуд шудӣ, ду бор мемирӣ. Ду бор таваллуд шудӣ, як бор мемирӣ.» Биёед изҳороти Лютерро «кушоем». Ин маънои онро дорад:
- Ҳар касе, ки танҳо як бор таваллуд шудааст (аз ҷиҳати ҷисмонӣ таваллуд шудааст), аммо аз ҷиҳати рӯҳонӣ таваллуд нашудааст («аз нав таваллуд шудааст», нигаред ба Юҳанно 3:3), ҳам марги ҷисмонӣ ва ҳам рӯҳониро аз сар мегузаронад.
- Онҳое, ки ду бор таваллуд шудаанд (аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва рӯҳонӣ таваллуд шудаанд), танҳо марги ҷисмониро аз сар мегузаронанд. Онҳо ҳеҷ гоҳ марги рӯҳониро аз сар намегузаронанд.
ТАБОБАТИ СИРОЯТ
Дар давраи «Вабои сиёҳ»-и солҳои 1300-ум, одамон барои табобат ноумед буданд. Онҳо назарияи микробҳо ё чӣ гуна вабо аз каламушҳо ба бургаҳо ва ба одамон интиқол меёфт, намефаҳмиданд. Аз ин рӯ, кӯшишҳои онҳо барои табобати беморӣ бефоида буданд. Баръакс, «Пандемияи бузурги Одамӣ» табобат дорад. Румиён 6:23 мегӯяд, ки музди (пардохти) гуноҳ марг аст. Оят идома медиҳад:
аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳ, Худованди мост.
Ман ва шумо сазовори табобати «Пандемияи бузурги Одамӣ» нестем. Мо онро ба даст оварда наметавонем. Мо онро харида наметавонем. Худоро ришва додан ё харидан мумкин нест. Азбаски Худо моро дӯст медорад, Ӯ наҷотро ройгон, ҳамчун ато медиҳад. Ӯ Писари Худро, Исоро, фиристод, то қарзи гуноҳи моро дар салиб пардохт кунад. Юҳанно 3:16 мегӯяд:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.
Табобати коронавирус/COVID-19 пайдо хоҳад шуд. Чӣ қадар беақл аст, агар касе, ки аз ин вирус мемирад, табобат пешниҳод карда шавад, аммо аз гирифтани он сарпечӣ кунад?
Дар бораи «Пандемияи бузурги Одамӣ» касе гуфтааст:
Ҳаёт кӯтоҳ аст, Марг муайян аст; Гуноҳ сабаб, Масеҳ табобат. Аз табобати гуноҳ сарпечӣ накунед.
Атои Худои ҳаёти ҷовидониро, ки танҳо Исои Масеҳ метавонад таъмин кунад, рад накунед.
Гуноҳи худро ба Худо иқрор кунед. Атои Ӯро қабул кунед. Танҳо ба Масеҳ барои наҷот таваккал кунед. Ин ягона роҳи наҷот ёфтан аз «Пандемияи бузурги Одамӣ» аст.
