«Исо гирист... чашмони Худро ба осмон бардошта, гуфт: «Падар, Туро шукр мегӯям...» (Юҳанно 11:35, 41) Он Марде, ки дар чоҳи Сихор хаста нишаста буд, ҳамон Касест, ки ба мо Рӯҳулқудсро медиҳад, то мо аз ҳаёти ҷовидонӣ баҳра барем (ниг. Юҳанно 4:14). Писари дуредгар, ки дар қаиқ дар болишт хобида буд, қудрат дошт, ки тӯфон ва мавҷҳоро ором кунад ва шогирдони Худро аз ҳар хатар наҷот диҳад. Ӯ аз бадбахтии мардум дар дохил ба ҳаракат омада буд ва дар айни замон тавонист, ки бо як калима, дарҳол беморонро шифо диҳад. Ӯ ҳам эҳсосоти инсонӣ ва ҳам қудрати илоҳиро нишон дод. Ӯ дилшикастагонро рӯҳбаланд кард, ҷонҳои хастаро бо суханони файз бардошт ва дар айни замон мурдагонро аз қабр эҳё кард. Ӯ бо гирякунандагон гирист ва бо шодмонон шодӣ кард (ниг. Юҳанно 12:1-2).
Ҳаёти Исо бо нигоҳи интизорӣ ба осмон тавсиф мешуд. Вақте ки сухан дар бораи қонеъ кардани ниёзҳои 5000 марди гурусна мерафт, Ӯ панҷ нон ва ду моҳиро ба дасти Худ гирифт, ба осмон нигарист ва барои онҳо ба Худо шукр гуфт (ниг. Матто 14:19). Бори дигар Ӯ ба осмон нигарист ва ҳангоми шифо додани кар-гунг оҳ кашид (ниг. Марқӯс 7:34). Дар қабри Лаъзор, Ӯ низ ба ҳамон самт нигарист, вақте ки бо боварии комил дуо кард, ки Падар Ӯро мешунавад - ва боз ҷалоли Худо дурахшид! Ниҳоят, чанд соат пеш аз маргаш, Ӯ бори дигар чашмони Худро бо боварӣ ба осмон бардошт ва дуо кард, ки ҳеҷ кас қаблан чунин дуо накарда буд (ниг. Юҳанно 17).
Нигоҳ кардан ба оқибатҳои гуноҳ ашк меорад; аммо ба осмон нигоҳ кардан ба шукргузорӣ мебарад. Вақте ки ашк бо дуо ҳамроҳ мешавад, ғамгинӣ ба таслимшавӣ намебарад. Ҳанно бо ашк дуо кард. Вай ҷони худро дар назди Худованд рехт ва ҷасорат гирифт. Вай бо дили шикаста ба Шило омада буд, аммо бо боварӣ ба хона баргашт (ниг. 1 Подшоҳон 1:18). Худо дуои ӯро шунид, зеро ҳадафи ӯ ҷалоли Худо ва хоҳиши ӯ мувофиқи иродаи Ӯ будан буд.
Еҳӯшофат низ вақте ки аз ҷиҳати инсонӣ худро ва мардумро дар вазъияти худ дармонда ёфт, таслим нашуд. Ӯ дар дуо бечорагии худро ба Худованд иқрор кард - аммо ӯ дар ин ҷо бас накард - ӯ дуо кард: «Мо дар ҳузури ин лашкари бузурге, ки бар зидди мо меояд, қувват надорем ва намедонем ки чӣ кор кунем, аммо чашмони мо ба Туст» (2 Вақоеънома 20:12). Забурнавис низ ҳамин гуна нуқтаи назар дошт ва гуфт:
«Чашмони худро ба Ту бардоштам, эй Ту, ки дар осмон зиндагӣ мекунӣ!» (Забур 123:1). Дар Аҳди Ҷадид мо даъват шудаем, ки чашмони худро ба «пешво ва комилкунандаи имон» (Ибриён 12:2) гардонем, ки ҳоло «бо ҷалол ва шараф тоҷдор шудааст» (Ибриён 2:9) ва дар дасти рости Худо нишастааст. Ҳаёти вобастагӣ бо муносибати интизорӣ ва нигоҳи беист ба осмон алоқаманд аст - то даме ки Ӯ ба мо меҳрубон бошад (ниг. Забур 123:2).
Имрӯз чашмони шумо ба чӣ нигаронида шудаанд? Оё чашмони шумо ба ҳолатҳо нигаронида шудаанд, ё шумо қарор медиҳед, ки аз онҳо ба Он Касе нигоҳ кунед, ки аз ҳолатҳо болотар аст ва ба Ӯ тамоми қудрат дар осмон ва замин дода шудааст? Огоҳ бошед, ки ҳар ашке, ки шумо дар ин ҷо мерезед, аз ҷониби Худо сабт шудааст ва дар айни замон гӯшҳои Ӯ ба фарёди шумост (Забур 56:8; Забур 34:15)!
