Юнотон ҳама чизро ба Довуд қарздор буд, зеро баъд аз Шоул, масъулияти ӯ буд, ки рафта бо бузургҷусса мубориза барад, аммо мисли падараш ӯ натавонист мушкилоти Ҷолёттро қабул кунад. Довуд дили Юнотонро на танҳо бо маҳорати худ, балки бо ҷаззобияти шахсияти худ ба худ ҷалб карда буд, зеро ӯро мисли ҷони худ дӯст медошт. Ва ин хусусиятҳои Довуд, ба ғайр аз он ки ӯ тадҳиншудаи Худо буд, ӯро намунаи Худованд Исои Масеҳ мегардонанд.
Пеш аз он ки Довуд ба таври оммавӣ маълум шавад, онҳое буданд, ки аз дастовардҳои ӯ каме огоҳӣ доштанд, ба монанди хизматгори Шоул, ки гуфт: «Инак, ман писари Ессеи Байт-Лаҳмиро дидам, ки дар навохтан моҳир аст, ва марди қавӣ ва ҷанговар, ва дар корҳо бохирад, ва шахси зебо, ва Худованд бо ӯст» (1 Подшоҳон 16:18). Гарчанде ки Довуд ба Шоул наздик буд, ки дар бораи ӯ бисёр шунида буд, ба назар намерасад, ки ба Шоул чунин фикр омада бошад, ки ин «марди қавӣ» воқеан «марди ҷанг» ва ҳамон мардест, ки бузургҷуссаро мағлуб кунад.
Аммо Юнотон ба Довуд хеле ҷалб шуда буд. Ҳеҷ нишонае нест, ки ӯ ҳангоми навохтани ҷавонӣ рӯҳи бади Шоулро дур мекард, ба Довуд ҷалб шуда бошад, аммо фавран қудрати Довуд дар шикасти қаҳрамони фалиштиён зоҳир шуд, ҳама ҷаззобияти шахсияти Довуд ба назар мерасад, ки аз ҷониби Юнотон дарк шудааст.
Қудрати Довуд дар силоҳҳое, ки Шоул пешниҳод кард, ё дар чизе, ки тавоноёни ин ҷаҳонро ҷалб мекард, набуд; камон ва санг ба таври возеҳ шаҳодат медоданд, ки «Худованд бо ӯ буд», зеро онҳо силоҳҳои ҷанги инсон набуданд. Бузургҷусса метавонист ҷавон ва асоҳои ӯро нафрат кунад, аммо ӯ аз ҷониби ӯ мағлуб шуд ва бо шамшери худаш кушта шуд; ҳамон тавре ки Шайтон ва қудрати ӯ бо марг, силоҳе, ки Шайтон барои тарсонидани инсон истифода карда буд, бекор карда шуд.
Ҷаззобияти Масеҳ
Вақте ки мо Инҷилҳоро мехонем, ва ба таври махсус Инҷили Юҳанноро, ки Шахсияти Писарро муаррифӣ мекунад, мебинем, ки чӣ тавр корҳо, суханон ва Шахсияти Писар хеле ҷаззобанд. Онҳое, ки барои гирифтани Ӯ фиристода шуда буданд, маҷбур шуданд, ки бе Ӯ баргарданд ва ба онҳое, ки онҳоро фиристода буданд, гуфтанд: «Ҳеҷ кас мисли ин Мард сухан нагуфтааст». Шимъӯн Петрус гуфт: «Худованд, ба назди кӣ равем? Ту суханони ҳаёти ҷовидонӣ дорӣ». Бо Марями Маҷдалия, ки Худованд аз ӯ ҳафт девро берун карда буд, на танҳо қудрати Худованд ӯро ба Ӯ ҷалб кард; худи Ӯ дар тамоми ҷаззобияти илоҳии Шахсияти Ӯ ӯро ҷалб кард ва ӯро водор кард, ки ба Исо бигӯяд, вақте ки ӯро боғбон гумон кард: «Ҷаноб, агар Ту Ӯро аз ин ҷо бурда бошӣ, ба ман бигӯ, ки Ӯро куҷо гузоштӣ, ва ман Ӯро мебарам».
Бисёриҳо бо пирӯзии бузурге, ки Довуд ба даст овард, машғул буданд ва месуруданд: «Шоул ҳазорон нафарро куштааст, ва Довуд даҳ ҳазорро»; аммо онҳо мисли Юнотон ҷаззобияти шахсияти Довудро дарк накарда буданд. Бо Юнотон қадршиносии махсуси Довуд вуҷуд дошт, ки бо корҳое, ки ӯ анҷом дод, зоҳир шуд. Ҳама чизеро, ки Юнотонро нишон медод, ӯ ба пои Довуд гузошт: либоси ӯ, ки ӯро писари подшоҳ нишон медод, либосҳои ӯ, ки хислат ва фарқиятҳои шахсии ӯро зоҳир мекарданд, шамшер ва камони ӯ, ки асбобҳои пирӯзиҳои ӯ буданд, ва камарбанди ӯ, ки ӯ дар хидмати содиқонаи худ барои халқи Худо пӯшида буд. Ҳама чиз ба дасти Довуд гузошта мешавад, ки бузургӣ ва арзиши ӯро эътироф кунад.
Оё мо бузургӣ ва арзиши Довуди ҳақиқиро кашф кардем? Оё мо ҳама чизеро, ки ҳастем ва ҳама чизеро, ки дорем, ба пои Ӯ овардаем? Инчунин ҷаззобияти шахсияти Ӯ вуҷуд дорад, ки моро водор мекунад, ки худро аз ҳама чизе, ки моро ҳамчун одамони ҷисмонӣ фарқ мекунад, урён кунем, то ки аз ин пас танҳо барои Ӯ дар ин ҷо бошем.
Мо ҳама чизро ба Масеҳ қарздорем. Ӯ пирӯзии бузургеро ба даст овард, ки моро аз қудрати душман наҷот дод ва ин наҷоти бузургро бо арзиши бениҳоят барои худаш ба мо овард. Павлус хуб навиштааст,
Ӯ барои ҳама мурд, то онҳое, ки зиндаанд, аз ин пас барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва эҳё шуд (2 Қӯринтиён 5:15). Юнотон омода буд, ки дар салтанат ҷои дуюмро ишғол кунад, гарчанде ки ӯ вориси Шоул буд, зеро медонист, ки Довуд подшоҳ хоҳад шуд. Ӯ дар бораи Довуд ба падараш хуб сухан гуфт, гарчанде ки ин падарашро хашмгин кард; ва худаш хашмгин шуд, вақте ки майли бади падарашро нисбат ба Довуд дид. Аммо муҳаббати Юнотон ба Довуд чӣ қадар бузург буд ва садоқати ӯ ба ӯ чӣ қадар бузург буд, як чиз намерасид: Ӯ барои ҷои радкунӣ омода набуд, ӯ қасри Шоулро ба ғори Адуллом бо Довуд афзалтар донист.
Нохоҳиши Юнотон барои мубодилаи радкунӣ
Бисёр душвориҳо роҳи Юнотонро аз сабаби нагирифтани ҷои беруна бо Довуд пеш гирифтанд. Хурсандии ӯ аз Довуд барои наҷот додани ӯ аз оқибатҳои ҳамроҳӣ бо падараш дар рӯзи озмоиш кофӣ набуд. Агар ӯ дар ҷои радкунӣ бо Довуд мебуд, ӯ бояд душвориҳо ва ноумедиҳои Довудро мубодила мекард, аммо ӯ аз шикасти нангини кӯҳи Ҷилбуъ, ки ба ҳама умедҳои ӯ барои мубодилаи ҷои шарафи Довуд ҳангоми ба тахт нишастанаш хотима дод, наҷот меёфт.
Ҳамчун масеҳиён, барои мо хуб аст, ки омӯзем, ки роҳи ҷудоӣ дар радкунӣ бо Масеҳ роҳест, ки Худо моро ба он даъват кардааст, ва гарчанде ки ин роҳ пур аз душвориҳо ва хатарҳост, он моро аз шарми ҳамроҳиҳое, ки дар онҳо Номи Худованд беобрӯ мешавад, ва аз он чизе, ки танҳо дилеро, ки ба ҳар андоза аз Масеҳ лаззат мебарад, ғамгин мекунад, наҷот медиҳад. Бигзор хурсандии мо аз Ӯ, ки Падар аз Ӯ хурсандӣ меёбад, моро тавоно созад, ки аз ҳама чизе, ки ба Масеҳ беобрӯ аст, дур равем ва ҷои худро бо Ӯ «берун аз урдугоҳ» гирем. Муҳаббати табиӣ Юнотонро дар хона бо Шоул нигоҳ дошт, аммо он ӯро аз мубодилаи радкунӣ ва ҷалоли Довуд боздошт. Таърихи Юнотон дар робита бо Довуд барои мо дарсҳои арзишманд дорад. Мо метавонем аз тааҷҷуби соддалавҳонаи ӯ ба Довуд, муҳаббати бузурги ӯ ба Довуд, хурсандии зиёди ӯ аз Довуд, суханони хуби ӯ дар бораи Довуд ва кӯшиши ӯ барои таъмини амнияти Довуд ҳайрон шавем - ва дар чӣ қадар аз ин мо метавонем ба ӯ пайравӣ кунем - аммо чӣ қадар ғамгин аст нокомӣ, бо ин қадар чизҳои шоистаи ситоиш, ки аз он садоқати комил, ки ҳама хатарҳо ва душвориҳоро дар ҷои беруна мубодила мекард, боздошта шавад.
Аз ҷониби Довуд ҳеҷ маҳдудият набуд, ва ӯ Юнотонро барои ҳамроҳ нашуданаш ҳеҷ гоҳ сарзаниш накард; ва ғамгинии Довуд аз анҷоми ғамангези касе, ки ӯро ин қадар дӯст медошт, чӣ қадар воқеӣ буд. Ва пас аз муддати тӯлонӣ аз рафтани Юнотон, Довуд аҳдеро, ки онҳо баста буданд, дар хотир дошт ва пурсид, ки оё аз хонадони Шоул касе боқӣ мондааст, ки ӯ ба хотири Юнотон ба ӯ некӣ кунад.
Мефибошет: Тафовут дар садоқат
Чӣ қадар хуб аст, ки дар Мефибошет ҳамтои падараш Юнотонро бубинем. Юнотон оғози хуб дошт, аммо анҷоми ӯ ғамангез буд. Бо Мефибошет дар охир чӣ қадар хуб буд. Дар замони радкунии Довуд, ӯ мотамдор буд. Ӯ воқеан бо Довуд ба ҷои радкунӣ ва озмоиши ӯ мерафт, аммо агар монеъ ва туҳмат мешуд, ӯ ба Довуд содиқ буд, дар тамоми муддати набудани ӯ аз салтанат мотам мегирифт ва танҳо интизори бозгашти пирӯзмандонаи ӯ ба салтанати худ буд.
Юнотон шаҳрро интихоб карда буд, вақте ки Довуд маҷбур шуд аз Шоул гурезад; аммо гарчанде ки Мефибошет дар шаҳр буд, вақте ки Довуд набуд, маҷбур шуд аз Абшолӯм гурезад, барои ӯ дар он ҷо шодӣ набуд, он барои ӯ биёбон буд, зеро подшоҳи ҳақиқӣ дар он ҷо набуд. Дувуним қабила омода буданд, ки аз Урдун гузашта ҷанг кунанд, аммо омода набуданд, ки дар он ҷо зиндагӣ кунанд. Онҳо аз ҳадафи Худо барои онҳо кам монданд. Ҳолати Рут чӣ қадар фарқ дошт, ки бо модарарӯси бевазанаш ба замин баргашт, вақте ки гуфт: «Ҳар куҷое ки ту равӣ, ман меравам… дар куҷое ки ту бимирӣ, ман мемирам, ва дар он ҷо дафн хоҳам шуд: Худованд ба ман чунин кунад, ва бештар аз он, агар чизе ғайр аз марг моро аз ҳам ҷудо кунад». Агар ин забони Юнотон мебуд, анҷоми ӯ чӣ қадар фарқ мекард. Бигзор ин забони дилҳои мо бошад, ифодаи садоқате, ки танҳо мехоҳад салибро бардорад, то Масеҳро пайравӣ кунад, дар ин ҷаҳон чизе ҷуз иродаи Ӯро наҷӯяд ва интизор бошад, ки дар салтанати Ӯ бо Ӯ саҳм дошта бошад.
