Дар Аҳди Қадим се маротиба дар бораи устухонҳои Юсуф зикр шудааст: Ҳастӣ 50:25, Хуруҷ 13:19 ва Еҳушаъ 24:32. Ба Аҳди Ҷадид рӯ оварда, мо зикри ниҳоии устухонҳои Юсуфро дар Ибриён 11:22 мебинем.
Чанде пеш аз маргаш, Юсуф аз банӣ-Исроил ваъда гирифт, ки устухонҳои ӯро бо худ аз Миср ба замини Канъон мебаранд. Юсуф намунаи имон аст, чунон ки дар тафсири илоҳӣ, ки дар Ибриён 11 ба мо дода шудааст, шарҳ дода шудааст. Ӯ ба ваъдае, ки ба падарон дода шуда буд, бовар дошт, ки Худо онҳоро аз Миср наҷот медиҳад ва ба онҳо замини ваъдашударо медиҳад. Хоҳиши ӯ инчунин ба мо дар бораи хислати худотарс ва содиқи Юсуф сухан меронад. Ҳарчанд ӯ дуюмин марди пурқудрат дар Миср буд, дили ӯ дар асл дар Миср набуд. Ҳамаи шукӯҳу шаҳомати он дар муқоиса бо умеди ӯ ба эҳё барои ӯ ҳеҷ чиз набуд. Ӯ «ба чизҳои намоён наменигарист, балки ба чизҳои ноаён. Зеро чизҳои намоён муваққатӣ ҳастанд, аммо чизҳои ноаён абадӣ ҳастанд» (2 Қӯринтиён 4:18). Имони Юсуф барои мо намуна аст!
Ибриён 11 баъзан «толори имон» номида мешавад ва рӯйхати назарраси бузургони имонро пешниҳод мекунад, ки барои Худо амал кардаанд, аксар вақт бо нури хеле камтар аз он чизе ки мо имтиёз дорем, фаҳмем. Баъзе аз ин қаҳрамонони имон зиндагии худро бо заъф ва ҳатто нокомиҳои ҷиддӣ гузаронидаанд. Аммо бо Юсуф ин тавр набуд; ӯ яке аз онҳое буд, ки дар ӯ айб ёфтан душвор аст. Аммо, Яке ҳаст, ки бегуноҳ буд: «Исо пешво ва комилкунандаи имон» (Ибриён 12:2 JND). Ӯ бузургтарин намунаи ҳама аст! Биёед «ба Ӯ устуворона нигоҳ кунем».
