Он гоҳ Юсуф, шавҳари ӯ, ки марди одиле буд ва намехост ӯро ба намоиши оммавӣ гузорад, қарор дод, ки ӯро пинҳонӣ тарк кунад. Аммо вақте ки ӯ дар бораи ин чизҳо фикр мекард, инак, фариштаи Худованд дар хоб ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Юсуф, писари Довуд, аз гирифтани Марям, зани худ, натарс, зеро он чизе ки дар ӯ ҳомила шудааст, аз Рӯҳи Муқаддас аст».
Матто 1:19–20
Вақте ки ман ҳафтаи гузашта достони таваллуди Худованди моро мехондам, достони Юсуф маро ба ҳайрат овард. Ба мо гуфта нашудааст, ки Юсуф дар вақти таваллуди Худованд Исо чандсола буд. Аммо ба мо гуфта шудааст, ки Марям ба ӯ номзад шуда буд ва онҳо ҳеҷ гоҳ ҳамчун зану шавҳар якҷоя набуданд. Вақте ки ман Матто 1:18–25-ро мехондам, кӯшиш кардам, ки худро ба ҷои Юсуф гузорам: Ӯ чӣ ҳис мекард, вақте фаҳмид, ки зане, ки ба ӯ номзад шуда буд, кӯдак интизор аст? Ба мо ба таври возеҳ гуфта нашудааст, ки ӯ чӣ ҳис мекард, аммо шояд дар калимаҳо ишорае бошад, ки ӯ «қарор дод, ки ӯро пинҳонӣ тарк кунад». Оё ӯ аз ин хабар хиҷолат кашида буд? Оё ӯ осеб дида буд — шояд шикаста, ҳатто хароб шуда буд? Ман ва шумо шояд ҳамаи инро ҳис мекардем!
Аммо Юсуф аз Худованд сухане гирифт, ки аз гирифтани Марям ҳамчун зани худ натарсад, «зеро он чизе ки дар ӯ ҳомила шудааст, аз Рӯҳи Муқаддас аст». Ман мутмаинам, ки Юсуф намефаҳмид, ки ин чӣ гуна метавонист рӯй диҳад, аммо ӯ онро қабул кард ва ба сухани Худованд бовар кард. Мо мехонем: «Он гоҳ Юсуф, аз хоб бедор шуда, он чиро, ки фариштаи Худованд ба ӯ фармуда буд, иҷро кард ва зани худро гирифт, ва ӯро намешинохт, то даме ки Писари нахустзодаи худро таваллуд кард. Ва ӯ номи Ӯро Исо гузошт».
Мо шояд нафаҳмем, ки Худованд дар ҳаёти мо чӣ кор мекунад, аммо мисли Юсуф мо метавонем «Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кунед, ва ба фаҳмиши худ такя накунед; дар ҳама роҳҳои худ Ӯро бишносед, ва Ӯ роҳҳои шуморо рост хоҳад кард» (Масалҳо 3:5–6).
Ин вақти сол барои баъзеҳо хеле душвор буда метавонад, ҳатто вақте ки аксари атрофиён хушбахтанд ва мавсимро ҷашн мегиранд. Шояд шумо осеб дидаед, шикастаед, ҳатто хароб шудаед — хеле монанд ба он чизе ки Юсуф метавонист бошад. Барои осебдидагон умед ҳаст. Забур 34:18 ба мо хотиррасон мекунад, ки «Худованд ба онҳое, ки дили шикаста доранд, наздик аст, ва чунин касонеро, ки рӯҳи пушаймон доранд, наҷот медиҳад». Забур 147:3 илова мекунад: «Ӯ дилшикастагонро шифо медиҳад ва захмҳои онҳоро мебандад».
Лаҳзаи имрӯза:
Вазъияти Юсуф тағйир наёфт — ӯ ҳанӯз бо зане, ки кӯдак интизор буд, номзад буд — аммо ӯ омода буд, ки ба сухани Худованд барои ҳама чизе, ки дар пеш буд, бовар кунад ва такя кунад. Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки ҳамин тавр кунем!
