Субҳ ба хайр. Ман Том Коттер аз ҷамъияти Грейс ва Ҳақиқат дар Роли ҳастам, ки китоби Еҳушаъро оғоз мекунам. Мо дар боби 3 ҳастем, аз ояти 3 оғоз мекунем. Ман боварӣ дорам, ки мо дар ояти 5 таваққуф кардем.
Барои хулоса, Еҳушаъ ҷосусонро ба Ериҳӯ фиристода буд. Ин шаҳре буд, ки онҳо ба он ҳамла карданӣ буданд, аз ин рӯ онҳо бояд тасаввуроте доштанд, ки вазъият чӣ гуна аст. Ва ин ҷосусон бо як зани ҷавон бо номи Роҳоб вохӯрданд. Роҳоб, ки фоҳиша буд, ва ӯ онҳоро ҷой дод. Вай мардонро пинҳон кард. Вай ҳатто ба сарбозони Ериҳӯ дурӯғ гуфт, ки бале, ӯ онҳоро дидааст, аммо онҳо рафтанд. Онҳо аз дарвоза баромаданд, ва агар ҳоло баромада, онҳоро таъқиб кунанд, шояд онҳоро дастгир кунанд.
Ва он гоҳ вай ба онҳо ошкор карданро оғоз кард, вақте ки онҳоро дар хонаи худ ҷой дод, вай боло рафт ва бо онҳо сӯҳбат кард ва ба онҳо гуфт, ки вай дар бораи он шунидааст, ки тамоми Ериҳӯ дар бораи Худои Исроил медонист ва медонист, ки ӯ чил сол пеш Исроилро аз Исроил, ман аз Миср, аз фиръавн, барои лашкари фиръавн озод карда буд ва онҳоро ба наҷоти бузург расонида буд. Аммо ин дар шаби пеш аз он рӯй дод, ки Худованд Худо ба Исроил гуфт, ки барраеро гирифта, онро кушта, хуни онро ба дари хона гузорад. Ва ӯ гуфт: «Вақте ки ман аз Миср мегузарам», ӯ, ҳукми ӯ ин буд, ки нахустзодаро бикушад. Ва аз ин рӯ ӯ гуфт: «Вақте ки ман аз Миср мегузарам ва аз замини Ҷӯшон, ки онҳо, исроилиён зиндагӣ мекунанд, мегузарам», ӯ гуфт: «Вақте ки ман Хунро мебинам, ман мегузарам».
Ҳоло ин хун дар ҳақиқат дар бораи ояндаи Писари азизаш сухан меронад, ки ӯро ба ин ҷаҳон фиристод, то барои гуноҳҳои тамоми ҷаҳон бимирад. Ва ин тавассути марги ӯ дар салиб, пардохти ӯ барои гуноҳҳои мо, гирифтани ҷазое, ки мо сазовор будем, аммо ӯ хуни азизашро дар он ҷо дар салиб рехт. Ва ин хун, хун буд, ки вақте Худо гуфт: «Вақте ки ман Хунро мебинам, ман мегузарам». Ва аз ин рӯ, дар охири салиби худ, ӯ фарёд зад: «Тамом шуд», ва сарашро хам карда, ба марг рафт. Ва ӯ ба шогирдонаш гуфта буд, ки пас аз се рӯз ӯ аз мурдагон эҳё хоҳад шуд. Ва бо вуҷуди ин, дар беимонӣ, онҳо қабри ӯро се рӯз пас тафтиш карданд, ва ӯ дар он ҷо набуд. Ва ӯ ба мо ва баъзе занон зоҳир шуд, ва аз ин рӯ паём паҳн шуд, ки ӯ эҳё шудааст.
Ва аз ин рӯ, ин тасвир нишон медиҳад, ки чӣ гуна Худо исроилиёнро аз Миср наҷот дод. Ва Миср ҷаҳон аст. Фиръавн тасвири Шайтон аст, ва чӣ гуна мо наҷот ёфтаем. Ва мо, ва ҳамин чиз имрӯз ба мо рӯй медиҳад, ки вақте мо ба салиб менигарем ва бовар мекунем, ки ӯ барои ҳамаи гуноҳҳои мо пардохт кардааст, мо наҷот меёбем. Мо, наҷоти мо дар бовар кардан ва имон доштан ба он аст, ки Масеҳ омадааст ва барои гуноҳҳои мо мурдааст. Ва аз ин рӯ, ин тасвирҳо дар тӯли ин ҳикоя бо Роҳоб пайдо мешаванд.
Ва мо, онҳо, ҷосусон бо хабар баргардонида шуданд. Ва аз ин рӯ, охирин, ман фикр мекунам, ки мо панҷ оятро дар боби 3 фаро гирифтем, ки дар он ҷо онҳо ҳоло ба даромадгоҳи дарёи Урдун кӯчида буданд, ки дар он вақт баҳор буд, ва он ҳоло аз барфҳои кӯҳ обхезӣ мекард. Ва аз ин рӯ, одатан он дарёи навад то сад фут васеъ буд, аммо дар ин вақт беш аз 300 фут буд, ва тамоми об ба поён ҷорӣ мешуд, аз ин рӯ он сели пурқувват буд. Ва аз ин рӯ, мо, мо он манзараро дорем.
Ман мехоҳам бо дидани ояти панҷум дар китоби Еҳушаъ оғоз кунам, ва мо эҳтимолан имрӯз субҳ ҳадди аққал даҳ рӯзро мехонем.
Он гоҳ Еҳушаъ ба мардум гуфт: «Худро тақдис кунед, зеро фардо Худованд дар миёни шумо мӯъҷизаҳо хоҳад кард». Ва Еҳушаъ ба минтақа сухан гуфт: «Сандуқи Аҳдро бардоред, аз пеши мардум гузаред». Пас онҳо Сандуқи Аҳдро бардошта, аз пеши мардум гузаштанд.
Ҳоло Худо ба Еҳушаъ гуфт: «Имрӯз ман туро баланд бардоштанро оғоз мекунам, бидон, ки чунон ки ман бо Мусо будам, бо ту низ хоҳам буд. Ва ту ба коҳиноне, ки ғамхорӣ мекунанд, фармон хоҳӣ дод, ки бигӯянд: «Вақте ки шумо ба канори оби Урдун меоед, шумо дар Урдун истода хоҳед монд».
Вақте ки Урдун, вақте ки Еҳушаъ инро ба банӣ-Исроил гуфт, ӯ мегӯяд: «Ба ин ҷо биёед, суханони Худованд Худои худро бишнавед». Ва Еҳушаъ гуфт: «Бо ин шумо хоҳед донист, ки ман, ки Худои Зинда дар миёни шумост, ва ӯ бешубҳа аз пеши шумо канъониён, ҳиттиён, ҳивиён, фариззиён, гиргашиён, амориён ва ябусиёнро берун хоҳад кард».
Ояти 11 мегӯяд: «Инак, Сандуқи Аҳди Худованд, Худои тамоми замин, аз пеши шумо ба Урдун мегузарад. Ҳоло, пас, барои худ дувоздаҳ мард аз қабилаҳои Исроил бигиред, як мард барои ҳар қабила. Ва чунин хоҳад шуд, ки вақте ки пойҳои коҳиноне, ки Сандуқи Худованд, Худои тамоми заминро мебаранд, дар обҳо, обҳои Урдун қарор гиранд, обҳои Урдун қатъ хоҳанд шуд, ва обҳое, ки ба поён ҷорӣ мешаванд, дар як тӯда хоҳанд истод».
Аммо ман фикр мекунам, ки дар ҳамин ҷо таваққуф мекунам. Пас, мо дастурҳои ҳамаи он чизеро, ки рӯй медод, дастурҳои Худоро дорем, ки ӯ мардумро аз Урдун мегузаронад. Ман намедонам, ки онҳо ба чӣ менигаристанд, дар он вақт ба чӣ бовар доштанд, аммо он дарё ҷӯш мезад, обхезӣ мекард ва ба поён ҷорӣ мешуд, аз ин рӯ тез буд. Ва аз ин рӯ, онҳо, эҳтимолан ду то се миллион нафар буданд, ки дар он вақт аз он дарё мегузаштанд.
Пас, аз ояти панҷум оғоз карда, Еҳушаъ ба мардум гуфт: «Худро тақдис кунед, зеро фардо Худованд дар миёни шумо мӯъҷизаҳо хоҳад кард». Медонед, худро тақдис кунед, ин калима маънои онро дорад, ки худро аз чизе ба чизе ҷудо кунед. Хуб? Дар ин маънӣ, ин ҷудо кардани худро аз ҳар чизе буд, ки онҳо қаблан бовар доштанд. Шояд онҳо танҳо ба чашмони худ ва он чизе ки медиданд, бовар мекарданд. Аммо ин як қисми дигар ин буд, ки агар шумо аз бовар кардан ба он даст кашед, пас шумо бояд ба Худованд бовар кунед. Пас, худро ҷудо кунед, то аз ҷониби Худо барои мақсадҳое, ки ӯ барои ҳамаи мо дорад, истифода шавед. Ва ин дар ҳақиқат он чизест, ки вақте мо масеҳӣ мешавем, вақте ки мо дарк мекунем, ки мо бенаво, гумшуда, гуноҳкор будем, ва он гоҳ гуноҳҳои мо, гуноҳҳои мо моро ба доварӣ мебурданд, агар мо коре намекардем. Ва аз ин рӯ, бо ин, мо, мо ба Масеҳ рӯ меорем. Ин ӯст, ки моро озод кардааст. Ин ӯст, ки нархро барои мо дар салиби Камми пардохт кардааст. Ва мо баъзе аз инҳоро дар давоми роҳ фаро мегирем.
Аммо дар як моҳ, онҳо худро тақдис мекарданд. Он мегӯяд, ва ман танҳо мехоҳам баъзе одамонеро, ки ин корро кардаанд, бихонам, хуб, ҳамчун намуна. Одамони худотарс, ки медонанд, ки ман бояд барои иҷрои Каломи Худо ҷудо карда шавам. Ман бояд аз гуноҳҳои худ пок шавам. Ва медонед, ҳар чизе, ки аз он вақт инҷониб маънои онро надорад, ки мо комилан аз гуноҳ даст мекашем. Умедворем, ки вақте мо ба камол мерасем, мо рушд мекунем ва дарк мекунем, ки гуноҳ ҳанӯз дар ҳаёти мо доимӣ аст. Ва аз ин рӯ, он чизе ки мо мекунем, ин аст, ки дар Каломи Худо мулоҳиза мекунем, ва мо махсусан оятҳоеро мебинем, ки бо Пасификҳое, ки мо аз сар мегузаронем, сару кор хоҳанд дошт.
Ва аз ин рӯ, дар Эзро боби 10, ва Эзро боби 10, ва ман инро оҳиста мегӯям, то ки ман хеле тез ҳаракат накунам. Пас, агар шумо қалам, як қалам ва коғаз барои навиштани ин оятҳо дошта бошед, шумо намехоҳед ба он баргардед. Аммо масъала ин аст, ки худро мутамарказ кардан, ва онҳо чӣ гуна ин корро карданд? Хуб, Эзро, аммо дар ояти 10, Эзро 7:10 мегӯяд: «Зеро Эзро дили худро ба омӯзиши шариати Худованд ва ба амалӣ кардани он ва ба таълим додани қонунҳо ва фармонҳои ӯ дар Исроил гузошт». Хуб, пас ба ӯ гуфта шуд, ки онро амалӣ кунад, хуб, онро омӯзад ва онро амалӣ кунад. Медонед, амалӣ кардан маънои онро дорад, ки мо онро ба амал мегузорем.
Ман мураббии варзиш ҳастам, ва яке аз машқҳои дӯстдоштаи ман барои таълим ин рақси як, ду, се аст. Ман мураббии муҳофизати қафо ҳастам, ё дар гузашта будам, ва ин як қадами оддӣ буд, як, ду, се, пас шумо мешикастед ва ба қабулкунанда мешикастед. Шумо истоданро меомӯзед. Ва ин як машқи шавқовар барои ман буд, зеро дар ниҳоят, шумо, ин ногувор аст, кӯдакон наметавонанд онро иҷро кунанд. Аммо пас аз тақрибан се ё чор ҳафтаи иҷрои ҳамон машқ, дар ниҳоят онҳо метавонанд ба қафо рафта, ба қадри кофӣ барқарор шаванд. Ин аст, ки машқ барои чӣ истифода мешуд, то фавран бе лағжиш истод, барқарор шуд ва сипас тавонист мардеро, ки шумо муҳофизат мекунед, муҳофизат кунад. Ва аз ин рӯ, ин як машқ буд. Пас, дили худро ба омӯзиши шариат гузоред, хуб? Шумо онро меомӯзед, пас онро тавассути амал татбиқ кунед. Ва пас аз он ки мо, мо омӯхтем, ки чӣ гуна ин корро кунем, пас мо метавонем ба дигарон дастур диҳем. Ва аз ин рӯ, Эзро дили худро ба омӯзиш гузошт.
Дониёл боби 1 ояти 8, дар китоби Дониёл, боби 1 ояти 8. Дониёл ба асорат гирифта шуд. Ӯ як писарбачаи ҷавони яҳудӣ буд. Мо тахмин мезанем, ки ӯ эҳтимолан тақрибан 15, 16, шояд 17 сола буд, вақте ки ӯ гирифта шуд. Ва ӯ дар як оилаи сарватманд буд, вақте ки ӯ гирифта шуд. Аммо ин аст он чизе ки Дониёл вақте ки ба он ҷо расид, гуфт: «Аммо Дониёл қарор дод, ки худро бо хӯроки интихоби подшоҳ ё бо шароб ва он чизе ки ӯ менӯшид, палид накунад». Хуб, пас, аён аст, ки чизҳое буданд, ки шариат ба Исроил дода буд, ва Худованд ба Дониёл дода буд, ки ӯ наметавонист дар онҳо иштирок кунад, зеро Худо гуфта буд, ки накунад. Ва медонед, тасвирҳо ва намудҳои ин чизҳое ҳастанд, ки гуфта шуда буд, ки накунанд. Ва аз ин рӯ, ба мисли он ки тасвирҳои чизҳое ҳастанд, ки накунанд, тасвирҳои чизҳое ҳастанд, ки чаро Худо ба мо мегӯяд, ки кунем. Ва аз ин рӯ, Дониёл, ман, ман фикрро дӯст медорам, ки ӯ дар дили худ қарор дод. Ва ӯ медонад, ки падар бо се дӯст, мо куртаи индигоро меларзонем, таъсирбахш буд. Ва пас аз он ки инҳо мардоне буданд, ки дар як кишвари торик истода буданд, ва ман намедонам, кишвари ибодаткунанда, ва аз саҷда кардан ба буте, ки мо, мо бовар дорем, ки буте 90-футӣ буд, ки аз худи Набукаднесар сохта шуда буд, саркашӣ мекарданд. Ва аз ин рӯ, онҳо ба ин бут саҷда мекарданд, ва онҳо аз ин кор саркашӣ карданд.
Дигаре дар Ҳастӣ 39, дар Ҳастӣ 39, ояти 8 ва 9 хоҳад буд. Ин як ҳикояи бузург бо Юсуф аст. Юсуф яке аз 12 писар буд, биниши бузурге дошт ва дар бораи он ба оилааш гуфт. Ва падараш ба он бовар накард. Бародаронаш хашмгин ва ҳасад мебурданд, зеро аслан, хоб мегуфт, ки Юсуф рӯзе бародаронаш ба ӯ саҷда хоҳанд кард. Ва пас рӯзе хоби дигаре гуфт, ки падараш ба онҳо саҷда хоҳад кард. Ва онҳо саҷда мекунанд, онҳо чӣ буданд, чӣ, «Ту кистӣ? Ту танҳо як писар ҳастӣ. Медонед, шумо дар бораи он чӣ медонед?» Ва аз ин рӯ, Юсуф гуфт, пас ӯ, ӯ аз ҷониби бародаронаш нафрат дорад. Ӯ, ӯ аз ҷониби онҳо латукӯб мешавад, ба чоҳ партофта мешавад, ва онҳо, онҳо ӯро барои мурдан тарк карданӣ буданд. Ва пас ногаҳон корвони ӯ, ки ба Миср мерафт, аз он ҷо гузашт, ва аз ин рӯ онҳо ӯро ба ғуломӣ фурӯхтанд ва ба падараш гуфтанд ва либоси ӯро баргардонданд, ва онҳо хунро аз ҳайвон ба тамоми он паҳн карданд. Ва онҳо гуфтанд, ки, медонед, шер ӯро куштааст. Ва аз ин рӯ, онҳо фикр карданд, ки ба падарашон дурӯғ гуфтанд.
Аммо Юсуф аз оилааш ҷудо шуда, ҳоло ба хонаи Потифар бурда мешавад, ҳамчун ғулом харида мешавад. Ва дар муддате, ки Потифар ӯро дошт, ӯ дид, ки ҳар чизе, ки Юсуф мекард, ӯро сарватманд мекард. Ин ӯро муваффақ мекард. Ки ӯ аён аст, ки дар тиҷорат доно ва марди худотарс буд, эҳтироми Потифарро ба даст овард. Ва аз ин рӯ, рӯзе Потифар ба сафар меравад, ва ҳамсари ӯ ҳамроҳаш меояд, ва ӯ ҳамроҳи ӯст, ва ӯ кӯшиш мекунад, ки ӯро ба ахлоқи бад ё алоқаи ҷинсӣ бо ӯ ташвиқ кунад. Ва ин аст он чизе ки Юсуф дар Ҳастӣ 39, оятҳои 8 ва 9 гуфт. Юсуф гуфт: «Аммо вақте ки ӯ саркашӣ кард, ва ӯ ба ҳамсари устодаш гуфт: «Инак, дар ин ҷо бо ман, устоди ман ба ҳеҷ чиз дар ин хона таваҷҷӯҳ намекунад, ва ӯ ҳамаи он чизеро, ки дорад, ба ман супурдааст». Чӣ масъулияти бузург, чӣ эҳтироме ӯ ба Юсуф дошт? «Дар ин хона касе бузургтар аз ман нест, ва ӯ ҳеҷ чизро аз ман пинҳон накардааст, ба ҷуз ту», ба ҳамсари Потифар сухан мегӯяд. «Ҳаст», ва ӯ идома медиҳад: «зеро ту ҳамсари ӯ ҳастӣ, пас чӣ гуна ман метавонам ин бадии бузургро кунам ва бар зидди Худои худ гуноҳ кунам?» Пас ӯ аз ӯ саркашӣ кард. Ва ӯ хашмгин шуд. Ва вақте ки ӯ гурехта истода буд, медонед, Библия мегӯяд: «Аз шаҳватҳои ҷавонӣ гурезед». Вай ҷомаи ӯро, куртаи ӯро мегирад ва онро дар он ҷо дорад. Ва аз ин рӯ, вақте ки шавҳараш баргашт, ӯ хашмгин шуд ва гуфт: «Бубинед, ки ғуломи шумо ба ман чӣ кард. Медонед, ӯ кӯшиш мекард, ки маро фиреб диҳад». Ва Потифар, ҳамин ки инро шунид, Юсуфро ба зиндон андохт. Аммо далел ин буд, ки Юсуф аллакай дар зеҳни худ гуфта буд, ки ӯ ин гуноҳи бузургро бар зидди Худои худ нахоҳад кард.
Пас, пас, ва пас дигаре, ки мо пеш аз идома додан дорем, дар Ишаъё 59, ояти 12 аст. На он қадар шахс, балки ҷудоӣ. Бубахшед, Ишаъё 59, ояти 12. Ӯ мегӯяд: «Инак, дасти Худованд кӯтоҳ нест, ки натавонад наҷот диҳад, ва гӯши ӯ низ он қадар кунд нест, ки натавонад бишнавад. Аммо гуноҳҳои шумо дар миёни шумо ва Худои шумо ҷудоӣ андохтаанд, ва гуноҳҳои шумо рӯи ӯро аз шумо пинҳон кардаанд, то ки ӯ нашунавад, нашунавад, нашунавад». Ва аз ин рӯ, боз, вақте ки шумо дар бораи тамаркуз, тақдис сухан меронед, ӯ мегӯяд, ки шумо аз як чиз ба чизи дигар, аз ҷаҳон ба Худо ҷудо карда мешавед. Ва аз ин рӯ, ин аст он чизе ки Ишаъё ба мардуми худ мегуфт: «Гуноҳҳои шумо шуморо ҷудо кардаанд». Гуноҳ моро аз Худо ҷудо хоҳад кард.
Ҳоло, дар иқтисодиёти имрӯза, бо, бо, бо кори Масеҳ, Худо гуфт: «Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва шуморо партофта намегузорам». Аммо, аммо наздикие, ки мо метавонем бо Худо ҳис кунем, вақте ки мо гуноҳ кардаем, мо ҳис мекунем, ки ба ӯ наздик нестем. Ва ин аз он сабаб аст, ки мо ин масофаро дар миёни онҳо эҷод кардаем, зеро мо гуноҳ мекунем. Аммо ҳамин ки мо ба иқрор меравем, пеш аз он ки худро ба Худо тақдис кунем, пас мо фавран ба ҳузури ӯ оварда мешавем. Яке аз сурудҳое, ки мо месароем, ва онҳое, ки маро мешиносанд, ман дӯст медорам, ки инро бигӯям: «Ин қадар наздик, ин қадар наздик ба Худо, наздиктар буда наметавонам, зеро дар шахсияти писар, ман ба ӯ наздик ҳастам». Пас, то даме ки мо ин тамаркузи доимиро нигоҳ дорем, худро ба Худо мегузорем, зону мезанем ва аз Худо хоҳиш мекунем, ки гуноҳеро, ки боиси ин мешавад, ба мо нишон диҳад, шояд моро ҷудо кунад, шояд аз ҳамсарам ё фарзандонам ҷудо кунад, аммо ин, ин хоҳиш кардан аз Худост, ки ин чизҳоро ошкор кунад, зеро баъзан мо кӯр ҳастем. Баъзан мо ба он кӯр ҳастем, ва Худо мехоҳад чашмони моро кушояд. Ва аз ин рӯ, мо аз ӯ хоҳиш мекунем, ки чашмони моро кушояд. Ва вақте ки ӯ ин корро мекунад, баъзан модарам, хуб, шояд ба шумо писанд наояд, аммо рафта, бахшиш пурсед. Ин чизест, ки ҳатто дар доираи масеҳӣ чандон рӯй намедиҳад, ки агар мо касеро, бародар ё хоҳарро хафа карда бошем, мо бояд ба назди ӯ равем, корҳоро дуруст кунем. Мо бояд дар як иттиҳоди наздик, муносибати наздик бошем, ба онҳо бовар кунем, ки онҳо ба мо бовар мекунанд, вақте ки онҳо аз замонҳои душвор мегузаранд. Пас, тамаркуз.
Ва охирин, Қӯлассиён 3:1. Охирин дар Қӯлассиён 3:1: «Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, чизҳои болоро ҷӯед, ки дар он ҷо Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст». Хуб, ва аз ин рӯ, мо, мо мехоҳем чашмони худро ба ӯ нигоҳ дорем. Мо бояд ӯро ҷӯем. Ва дар Румиён боби 8 мегӯяд, ки мо бояд ба сурат ва шабоҳати Писари ӯ мувофиқат кунем. Онҳо дар бораи хислати худотарси ӯ сухан мегӯянд, ки ӯ вақте ки мо ин рӯи заминро қадам мезадем, нигоҳ дошт.
Ояти 5-ум, қисми дуюм мегӯяд: «Зеро фардо Худованд дар миёни шумо мӯъҷизаҳо хоҳад кард». Пас Худо ӯро тайёр мекунад. Ӯ гуфт, ки дар пеши онҳо мӯъҷизаҳо хоҳад кард. Ва ин, медонед, ӯ ба Исроил ваъда дод, ки онҳо Худоро дар миёни худ мӯъҷизаҳо мекунанд. Мо низ, медонед, мо низ мӯъҷизаҳоро мебинем. Баъзеи онҳо калон ва бузурганд, баъзеи онҳо хурданд, аммо онҳо мӯъҷизаҳоянд. Ва ӯ сазовори садоқати мост. Мо миннатдорем. Аммо агар мо набинем, мо ба кори Худо дар ҳаёти худ назар намекунем, мо, медонед, мо онро зиёд шукр намекунем. Аммо вақте ки мо чашмони худро кушода нигоҳ медорем, мо миннатдор хоҳем буд. Аз ҳама миннатдортарин чиз ин аст, ки ҳамеша баргардем ва мо, он ҷо, салибро дар он ҷое, ки ҳамаи гуноҳҳои мо ҳал карда шуданд, зиёрат кунем. Ӯ нархи гуноҳҳои моро пардохт, то ки мо бо ӯ муносибат дошта бошем, муносибати доимии пурмуҳаббат, ба ӯ вобастагӣ дошта бошем, то дараҷае, ки вақте ки мо ба дунё мебароем, мо дар ин бора хомӯш буда наметавонем. Мо мехоҳем ба одамон ҳамаи он чиро, ки ӯ ҳаст, дар ҳоле ки ҳамаи он чиро, ки ӯ кардааст, махсусан дар замонҳое, ки мо имрӯз зиндагӣ мекунем, нақл кунем.
Бисёре аз мо бовар дорем, ки Масеҳ ин калисоро ба қарибӣ даъват хоҳад кард. Ва мо ба ин назар мекунем. Мо ба чизҳое, ки рӯй медиҳанд, назар мекунем. Ин коронавирус нав рух дод ва аксарияти моро дар карантини худӣ қарор дод, ки дар он мо эҳтиёткор ва муҳофизатшуда ҳастем ва агар берун равем, ниқоб мепӯшем. Аммо баъд, аммо баъд ин, куштори ин марди сиёҳпӯст дар як иёлати муайян, ки Миннесота буд, боиси ошӯб ва сӯхтор ва хароб кардани ду ҷой шуд. Дар Дуюми Тимотиюс гуфта шудааст: «Беқонунӣ афзоиш хоҳад ёфт ва дилҳо сард хоҳанд шуд». Ва дар Ишаъё бовар доранд, ки «некӣ ба бадӣ ва бадӣ ба некӣ табдил хоҳад ёфт». Ва мо мебинем, ки ин чизҳо дар замонҳое, ки мо зиндагӣ мекунем, рӯй медиҳанд. Пас мо мехоҳем омода бошем. Медонед, вақте ки Масеҳ меояд, оё ӯ имонро дар тамоми замин хоҳад ёфт? Ман мехоҳам, ки ӯ имонро дар ман бубинад. Ман мехоҳам, ки инро бо шумо мубодила кунам. Оё шумо оҳ мекашед ва мехоҳед боварӣ ҳосил кунед, ки мо ӯро бо рӯзҳое, ки дар ин дунё боқӣ мондаанд, эҳтиром мекунем? Пас мо бояд омӯзем, ки баракатҳои худро бо ҳамаи он чиро, ки ӯ барои мо мекунад, хурд ё калон, ҳисоб кунем. Мо бояд барои Худо шукргузор бошем, зеро ӯ дар ҳаёти мо кор мекунад. Ӯ мехоҳад, ки мо бубинем, ки ӯ барои мост, на бар зидди мо.
Дар ояти 6-ум идома медиҳем. Дар ояти 6-ум, ва Юсуф, бубахшед, ва Еҳушаъ ба коҳин гуфт: «Сандуқи Аҳдро гиред ва аз пеши қавм гузаред». Пас онҳо Сандуқи Аҳдро гирифта, аз пеши қавм гузаштанд. Сандуқи Аҳд бояд пеш аз Исроил биравад. Ин далели ҳузури Худо бо ӯ буд, хеле монанд ба Худованд Исо. Ӯ муаллиф ва анҷомдиҳандаи имони мост. Медонед, баъзан ман бовар дорам, ки калимаи муаллиф пешрав аст. Ӯ касест, ки аз пеши мо гузаштааст. Ӯ дар пеши мост, то моро дар роҳ роҳнамоӣ кунад. Дар он, ӯ наҷоти моро комил мекунад. Ӯ роҳро барои мо дар таҷрибаҳои ҳаёти мо роҳнамоӣ мекунад. Ӯ инчунин аз пеши мо меравад, ва мо бояд ӯро пайравӣ кунем. Мо, ман бояд ба ӯ бошам. Медонед, медонед, вақте ки мушкилот ва масъалаҳо фавран пайдо мешаванд, ва шояд ӯро бубинед, ки барои афзоиш ёфтан ба бисёрӣ меравад. Ӯ пеши мост. Ӯ мехоҳад аз пеши мо биравад. Ӯ мехоҳад дилҳои моро тайёр кунад ва моро аз ин озмоишҳо ва мусибатҳо гузаронад, ва мо танҳо барои мустаҳкам кардани мо, танҳо барои нишон додани вобастагии мо ба ӯ, танҳо барои он ки мо ба Масеҳ дар ӯ ҷалол оварем, рӯ ба рӯ хоҳем шуд.
Ва ҳамин тавр, ба шодии наҷот рафтан. Ман инро пеш аз оғози ин навиштам. Шодии наҷоти мо. Мо бояд шод бошем. Мо наметавонем масеҳиёни ғамгин ва рӯҳафтода бошем. Медонед, мо бояд дар роҳи худ мувозинат дошта бошем. Мо барои зиндагӣ ҳадафи шахсӣ дорем. Мо ҳаёти эҳёшуда дорем. Мо ҳадафи нав, энергияи нави рӯҳонӣ, шодии наҷот дорем. Аммо ҳеҷ кадоме аз онҳо, ҳеҷ кадоме аз дӯстони ман он чиро, ки ман доштам, намехостанд. Ва ин танҳо як ёдрасӣ, ёдрасӣ барои ман аст. Вақте ки ман дар коллеҷ будам, бо ҳамроҳии худ зиндагӣ мекардам, мо аллакай хатм карда будем. Мо касбҳои худро оғоз мекардем, самтҳои гуногун, аммо дар як хона зиндагӣ мекардем. Ногаҳон ман масеҳӣ шудам. Ногаҳон ман имон ва эътимоди худро ба ӯ гузоштам. Ва ман ин энергияи бениҳоятро доштам. Ман ба калисо мерафтам, паёмҳоро мешунидам, ва ман ҳеҷ гоҳ нашунида будам, шумо ҳеҷ гоҳ намешунидед, ки ман ягон паёмеро, ки қаблан шунида будам, гӯям. Ман вазифаи худро иҷро кардам. Ман ӯҳдадории худро иҷро кардам. Ман дин доштам, аммо холӣ будам. Ман Масеҳро дар дили худ надоштам, Масеҳ маро дар роҳе, ки бояд биравам, роҳнамоӣ намекард. Ман Китоби Муқаддаси ӯро намехондам. Ман дар бораи ӯ зиёд намедонистам. Ва ҳамин тавр ман ба хона бармегаштам, ки аз он чиро, ки аз он чиро, ки пастор дар бораи Исои Масеҳ таълим медод, мешунидам, хеле ҳаяҷонзада будам. Ва ман ба хона бармегаштам, ки ҳаяҷонзада будам, ва ман худро нигоҳ дошта наметавонистам. Ман бояд ин чизҳоро ба онҳо мегуфтам. Ин танҳо аз он сабаб берун омад, ки ман аз он чиро, ки меомӯхтам, ки қаблан ҳеҷ гоҳ намедонистам, хеле ҳаяҷонзада будам. Ва онҳо танҳо мегуфтанд: «Салом, хуб, биёед чизҳои худро гирем. Мо ба, медонед, мо ба соҳил меравем. Мо ба киштиронӣ меравем», чизе ба ин монанд. Ва ин дили маро шикаст, зеро онҳо ҳатто ба фаҳмидани он ки ба назди Масеҳ омадан чӣ маъно дорад, чӣ маъно дорад, ки аз нав таваллуд шавад, наздик ҳам наомаданд. Ва ҳамин тавр ман он ёддошти хурдро навиштам.
Ояти 7, ояти 7 дар китоби Еҳушаъ боби 3. «Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Имрӯз ман туро дар назари тамоми Исроил баланд карданро оғоз мекунам, то ки онҳо бидонанд, ки чунон ки ман бо Мусо будам, бо ту низ хоҳам буд». Исроилиён дар пеши чашмони худ шоҳид хоҳанд буд, ки Худо дар ҳақиқат бо Еҳушаъ буд. Онҳо медонистанд, ки ӯ бо Мусо буд, ва акнун Худо гуфт: «Ман худро ошкор мекунам. Ман туро дар миёни ин қавм маълум мекунам, ва ту эҳтиром ва интизорӣ хоҳӣ шуд».
Еҳушаъ 1:5 мегӯяд: «Бале, ман бо Мусо будам, бо ту низ хоҳам буд. Ман туро тарк намекунам ва аз ту даст намекашам». Ва чунон ки ӯ бо Еҳушаъ сӯҳбат мекунад, чунон ки ӯ бо Мусо сӯҳбат мекард, ин дар бораи мо низ дуруст аст. Ӯ бо мо хоҳад буд. Ӯ моро тарк намекунад.
Ман ба наздикӣ филмеро дар бораи Ричард Вурмбранд дидам, ки руминӣ буд ва дарҳол пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ, ва дар Руминия, Русия ворид мешуд ва таблиғоти худро, дини худро, коммунизмро меовард. Ва онҳо аз он вақт ба баромад кардан дар бораи масеҳиён оғоз карданд. Ва онҳо, онҳо ворид шуданд, медонед, ҳама пинҳонӣ ва ба онҳо дурӯғ мегуфтанд, ки ҳама чиз ҳамон тавре ки ҳаст, идома хоҳад ёфт. Аммо Ричард Вурмбранд медонист, ки ин дуруст нахоҳад буд. Ин дуруст буда наметавонист, зеро дар Русия дуруст набуд. Ва ҳамин тавр онҳо кӯшиш мекарданд, ки онро ба Руминия биёранд. Ва ҳамин тавр ногаҳон чизҳо тағйир ёфтанд, ва Ричард Вурмбранд бар зидди он баромад кард. Ӯ дар як ҷаласаи ҳукуматӣ буд, ва ӯ бархост ва дар бораи он баромад кард. Ва ӯ мегӯяд: «Ин одамон ба мо дурӯғ мегӯянд, медонед. Шумо ба он чи ки онҳо мегӯянд, бовар карда наметавонед». Ва ӯ гуфт, ки чӣ кор кард, ва ӯ фавран рафт, фикр кард, ки шояд ӯро ҳамон рӯз дастгир кунанд, аммо нашуд. Ва ҳамин тавр онҳо ба доштани калисоҳои зеризаминӣ оғоз карданд. Ва ҳамин тавр, як рӯз пас аз чанд соли доштани ин калисоҳои зеризаминӣ, ӯро дастгир карданд, гирифтанд, танҳо, медонед, акнун ӯ дар зиндон аст. Ӯ ё 14 ё 19 солро дар зиндон барои мавъизаи Инҷил гузаронд. Ва ман ба шумо гуфта наметавонам, ки тамошои он чӣ қадар даҳшатнок буд, чӣ чизҳое, ки мо намедонем, дар дигар кишварҳое, ки Худоро пеш аз масеҳиён нафрат доранд, рӯй медиҳанд. Ва мо бояд барои онҳо дуо кунем. Ва ҳамин тавр ӯро танҳо латукӯб мекарданд, агар дар зиндон дастгир мешуд. Ӯро, медонед, агар ӯ Масеҳро бо касе мубодила мекард, ӯро латукӯб мекарданд. Медонед, ин идома дошт. Ӯ дар он ҷо таҷрибаҳои наздик ба марг дошт. Аммо бо ҳар сабабе, Худо, Худо ӯро аз он гузаронд. Ӯ гуфт: «Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва аз ту даст намекашам, шукр».
Дар Еҳушаъ 5 идома медиҳем, танҳо, «Ман бо Мусо будам, бо ту низ хоҳам буд». Дар Матто 3, оятҳои 16 ва 17. Дар Матто 3:16 ва 17, «Пас аз таъмид гирифтан, Исо фавран аз оби дарёи Урдун баромад, ва инак, осмонҳо кушода шуданд. Ӯ Рӯҳи Худоро дид, ки мисли кабӯтар фуруд меояд, бар ӯ менишинад. Ва инак, овозе аз осмон гуфт: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз ӯ хеле хушнудам». Медонед, Худо инро пинҳон накард, ки Писари ӯ дар ин дунё буд. Ӯ, ӯ инро гуфт. Ӯ онро ба ҳаёт овард. Одамон овозро шуниданд. Шояд онҳо онро фаҳмида натавонистанд, аммо ӯ бешубҳа маълум кард, ки ин Писари ӯст. Аммо ба ҳар ҳол, Худованд Исо, ҳарчанд ӯ ин вазифаро дошт, ки берун равад ва каломро мавъиза кунад, ӯ ба ҳар ҳол бо бисёр рӯҳафтодагӣ, нафрат ба шармандагӣ рӯ ба рӯ шуд. Аммо ӯ инсонро медонист. Ва он вақт буд, ки ӯ, пеш аз он ки ӯро ба суди яҳудӣ ва дар суди Румӣ дастгир кунанд, ӯ дар кӯҳи теппа аст, ва ӯ бар Ерусалим нишастааст, ва ӯ мегӯяд: «Эй Ерусалим, эй Ерусалим, чӣ қадар мехоҳам туро ба худ ҷамъ кунам, чунон ки мурғ чӯҷаҳои худро ҷамъ мекунад, аммо ту намеоӣ». Ин ҷо ӯ ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ пешниҳод мекард. Ӯ нархро пардохт мекард, роҳро барои мо пардохт мекард, то бо ӯ ба осмон биравем, ва аммо онҳо онро қабул намекарданд.
Ва дар Ишаъё 42, оятҳои як то чор. Ва ин дар бораи Худованд Исо сухан меронад, ки Худо Рӯҳи Муқаддасро барои сухан гуфтан дар бораи Худованд Исо истифода мебарад. Ва дар Ишаъё 42, оятҳои 1 то 4, ӯ мегӯяд: «Инак, бандаи Ман, ки ӯро дастгирӣ мекунам, баргузидаи Ман, ки ҷони Ман аз ӯ шод аст. Рӯҳи Худро бар ӯ гузоштаам. Ӯ адолатро ба халқҳо хоҳад овард. Ӯ фарёд нахоҳад зад ва овози худро баланд нахоҳад кард, ва овози ӯ дар кӯча шунида нахоҳад шуд. Найи шикастаро нахоҳад шикаст, пилтаи хира сӯзандаро хомӯш нахоҳад кард. Ӯ адолатро содиқона хоҳад овард. Ӯ рӯҳафтода ё шикаста нахоҳад шуд, то даме ки адолатро дар замин барқарор кунад, ва соҳилҳо қонуни ӯро интизор хоҳанд шуд». Медонед, ӯ медонист, ки вақте ки ба ин дунё омад, ба чӣ чиз дучор мешавад. Ва вақте ки ӯ инсон шуд, ӯ аниқ медонист, ки дар инсон чӣ ҳаст. Бисёре аз онҳо аз сабаби мӯъҷизаҳое, ки ӯ мекард, пайравӣ мекарданд ва мехостанд аз ӯ чизе ба даст оранд, як системаи бепули некӯаҳволӣ, зеро ӯ нон ва моҳӣ медод. Шумо беш аз 5000 мард ва бори дигар 7000 нафарро доштед. Ва ӯ бар ҳама ҳукмрон аст. Ӯ қодир аст, ки назорат кунад. Ӯ қодир аст, ки ниёзҳои инсонро қонеъ гардонад. Аммо як чиз, ӯ ба ин одамон раҳм дошт, ва ӯ раҳми худро барои дастрасӣ ба онҳо истифода бурд. Ва ин дили Худо нисбат ба инсон аст, ва ӯ ба мо раҳм дорад.
Ва он гоҳ охирин сухани ман дар бораи ояти 7, Румиён 1, 3 ва 4. Ва ин Худост, ин пешвои ҳақиқии Худост. Еҳушаъ намунаи ӯст. Номи Еҳушаъ Ешуа аст. Ешуа маънои Худо наҷоти ман аст. Ва Исои Масеҳ чунон ки фаришта ба Марям гуфт, ки ӯ қавми худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод, омад. Ва ин аст он чи ки Худо дар Румиён 1, оятҳои 3 ва 4 мегӯяд: «Дар бораи Писари Ӯ, ки аз насли Довуд аз рӯи ҷисм таваллуд шудааст, ки бо қудрат аз мурдагон эҳё шуда, Писари Худо эълон шудааст, аз рӯи рӯҳи муқаддас, ки Масеҳ Исои Масеҳ Худованди мост». Пас Рӯҳи Муқаддас инро бо Худо фарёд мезад: «Ин Писари ман аст. Ин Писари муҳаббати ман аст. Лутфан ӯро қабул кунед».
Дар ояти 8-ум идома медиҳем. «Ва шумо ба коҳиноне, ки Сандуқи Аҳдро мебардоранд, фармон диҳед, ки «Вақте ки ба канори обҳои Урдун мерасед, дар Урдун истодаед». Ман наметавонистам фикр накунам, ки вақте ин коҳинон сандуқро мебардоштанд, онҳо ҳар моҳ ин Сандуқи Аҳдро бар дӯши худ доштанд, ва бешубҳа вазн дошт. Аммо онҳо ба канори об омаданд. Об фавран истод. Он ба қафо тела дода шуд. Ва ҳамин тавр онҳо ба марши худ ба миёнаи Урдун идома доданд. Аммо ман тасаввур карда метавонам, ки шумо ду то се миллион нафар одамон доред, ки аз ин дарё мегузаранд. Ва онҳо чанд вақт он сандуқро бар дӯши худ мебардоштанд? Не, боз, бешубҳа вазн дошт, зеро дар он тилло ва чӯб буд. Аммо, аммо онҳо дар он ҷо истоданд. Ва ман каме ҳайрон мешавам, ки оё онҳо системаи взвод доштанд, ки дар он коҳинон меомаданд ва масъулиятро ба ӯҳда мегирифтанд. Ва чизе намегӯяд, аммо, аммо ҳатто Худо бояд, онҳо ба ӯ қувваи рӯҳонӣ доданд, то ин корро кунад. Калом, ва, ва, ва ҳамин тавр ман мехостам, медонед, ман дар ҳақиқат маълумоти бештар дар бораи тахти раҳмат, медонед, ҳадафи онро меҷустам. Ва, ва ман медонам, медонед, тахти раҳмат ҷое буд, ки онҳо хуни ҳайвонеро, ки берун аз хаймаи муқаддас сӯзонида шуда буд, мегирифтанд. Онҳо хунро ба дарун мебурданд, ва онҳо то тахти раҳмат мерафтанд, ин коҳинони олӣ. Ва онҳо аз паси парда мерафтанд, ва онҳо хунро бар ин тахти раҳмат мепошиданд. Ва, ва вақте ки Худо хунро медид, ҷалоли Шекинаи ӯ танҳо дар он афзоиш меёфт, зеро он дар бораи хуни Писари ӯ сухан мегуфт. Ин тасвири Писари ӯ буд. Ин хуне буд, ки Исроилро наҷот дод. Ва вақте ки онҳо дар шабе, ки озод карда шуданд, қурбонии бегуноҳ, барраи бегуноҳе, ки кушта шуд, ва хуни он бар дари хона гузошта шуд. Ва ман мефаҳмам, ки он дар боло ва дар паҳлӯҳо ва дар поён буд, ки, медонед, агар шумо дар бораи он фикр кунед, он салибро ташкил медиҳад. Медонед, салибе, ки Наҷотдиҳандаи мо, салибе, ки ман мегӯям, ба он мехкӯб шуда буд ва хуни худро рехт. Ва тоҷи хорҳо бар сари муқаддаси ӯ фишурда шуд, ва онҳо ӯро то дараҷае латукӯб карданд, ки шинохта намешуд. Пас мо, пас дар давоми шаб, ва ӯ гуноҳҳои моро ва ҳукми моро дафн кард. Ва дар ҷое дар Аҳди Қадим гуфта шудааст: «Ва ин ба ӯ писанд омад». Ин ба ӯ дар он вақт писанд омад, зеро ӯ медонист, ки натиҷаи ниҳоӣ чӣ хоҳад буд. Натиҷаи ниҳоӣ бо, аммо барои ман, ман намедонам, ки оё ҳамаи шумо имрӯз субҳ ба ман гӯш медиҳед, Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаед. Аммо ин ба ӯ писанд омад, зеро ӯ гуфт, ки ӯ қаноатманд буд, ки бубинад, ки кори ӯ дар салиби Калвари чӣ ба даст хоҳад овард.
Ва ҳамин тавр, хуб, ва даромада, ман як мардеро бо номи Самуил тафтиш кардам. Ва ман ба ин сутунҳое дучор шудам, ки дар китфи коҳинон буданд. Ва ин, ин, гӯш кунед, ки ӯ чӣ мегӯяд. Ӯ мегӯяд: «Калимаи «чӯбҳо», ки сутунҳое буданд, ки дар он ҷо шумо метавонистед онҳоро аз сандуқи аҳд, ки тахти раҳмат буд, гузаронед, оё мо онҳоро ба ҳалқаҳои ду тараф гузоштем, ё ман онҳоро ба поён гузоштам, ё пойҳо барои сандуқ, то онро аз биёбон гузаронем?» Сипас ӯ дар бораи пойҳо, ё танҳо калимаи дигар барои чӯбҳо ё сутунҳое, ки аз онҳо мегузаштанд, шарҳ медиҳад. «Калимаи «пойҳо» калимаи оддӣ нест. Он шоҳона нест, балки ман аз решаи «задан» ҳастам, аз ин рӯ, ба замин қадам задан дар муқоиса бо, дар ҷойҳои нисбатан кам, ки он «пойҳо» тарҷума шудааст, он асосан ба «қадамҳо», воқеан ба «қадами гузошташуда» ишора мекунад.» Забур 119, ояти 33 мегӯяд: «Қадамҳои маро дар каломи худ муназзам кун.» Ин комилан бо ҳалқаҳои он, ки дар қадамҳои сандуқ буданд, мувофиқат мекунад. «Худованди мо фуруд омад, то пойҳои худро гӯё дар ҳамон қадамҳое гузорад, ки мардум бояд аз биёбон мегузаштанд.» Ӯ идома медиҳад, ки Худованд ҳамеша бо онҳо сафар мекунад, «Агар онҳо зоирон бошанд, ӯ низ зоир хоҳад буд ва кори худро иҷро хоҳад кард. Агар онҳо дар зиндон бошанд, ӯ низ бо онҳо дар зиндон хоҳад буд. Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва шуморо партофта намегузорам.» Ибриён 13:5. «Он мардум ҳеҷ гоҳ бе сандуқ, сандуқ дар пеши онҳо, роҳ намерафтанд. Он бояд пеши онҳо мерафт ва роҳро нишон медод.» Ва ҳамин тавр ман фикр кардам, ки ин чӯбҳо, онҳо воқеан, шумо медонед, маънои ибронии он «пойҳо» аст. Ва ҳамин тавр, вақте ки он коҳинон он сутунҳоро аз худ ва дар китфи худ доштанд, ин пойҳои онҳо буданд, ки он сандуқро аз биёбон мебурданд ва ҳатто ҳоло, ки онҳо барои гузаштан аз дарёи Урдун омода мешаванд.
Ояти 9. Вақте ки Еҳушаъ ба писарони Исроил гуфт, ӯ мегӯяд: «Ба ин ҷо биёед, суханони Худованд Худои худро бишнавед.» Забур 1:3, шумо медонед, Каломи Худо барои Забур муҳим аст. Инро Довуд навиштааст: «Ва шумо бояд дар бораи каломи Ӯ шабу рӯз мулоҳиза кунед.» Хуб, ин даъват барои он буд. Ин буд, ки Еҳушаъ бояд шабу рӯз мулоҳиза мекард. Ба Еҳушаъ гуфта шуд, ки барои муваффақ шудан, ӯ бояд ин каломро нигоҳ дорад. Ин барои ҳамаи мо дуруст аст. Ва ин воқеан аз он вобаста аст, ки мо муваффақиятро чӣ гуна чен мекунем. Муваффақият ин аст, ки оё ҳаёти мо воқеан ба Масеҳ ҷалол ва шараф меорад, ки мо дар хонаҳои худ ва вақте ки мо ба берун мебароем, чӣ гуна рафтор мекунем. Оё мо корҳое мекунем, ки одамонро хафа мекунанд ё мо, оё мо мехоҳем бо одамон баҳс ва ҷанҷол кунем, вақте ки онҳо ба мо коре нодуруст мекунанд? Хуб, шахсан, ман бовар дорам, ки Худо мехоҳад, ки мо бахшем. Ин бузургтарин нишонаест, ки мо дорем. Худо маро бахшид. Яъне, Худованд Исо гуфт: «Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд.» Ӯ маро бахшид. Ман бешубҳа намедонистам, ки чӣ кор мекунам. Ман гумроҳ будам. Ман фикр мекардам, ки ман нестам, ҳар коре, ки дигарон мекарданд, ҳамон чизест, ки мо бояд мекардем. Шумо медонед, ман намехостам, ки ман он касе бошам, ки ин корро намекард. Маро ҷудо мекарданд ва масхара мекарданд: «Чаро шумо бо мо нестед?» Аммо вақте ки ман Масеҳро шинохтам, ҷудоӣ оҳиста ва устувор буд, аммо ман хушбахтам. Ман аз ҳарвақта хушбахттар будам. Чунин менамуд, ки ҳаёти ман соддатар шуд. Роҳи шаҳодати масеҳии ман ба рушд оғоз кард. Ва ӯ бо ман буд. Ман медонам. Ӯ то ҳол имрӯз бо ман аст.
Пас, Еҳушаъ ҳатто дар фармони коҳин буд: «Вақте ки шумо ба канори обҳои дар меоед, дар ҳолати истодагарӣ қарор гиред.» Ин аввал дар ояти 8, ояти 9 аст. Ояти 9, ман фикр мекунам, ки ман танҳо чанд дақиқа мондаам. Вақте ки Еҳушаъ ба писарони Исроил гуфт, ӯ мегӯяд: «Ба ин ҷо биёед, суханони Худованд Худои худро бишнавед.» Ман ба Тимотиюс 3, ояти 16 ва 17 фикр кардам. «Ба ин ҷо биёед ва суханони Худоро бишнавед. Ҳамаи Навиштаҳо аз ҷониби Худо илҳом гирифта шудаанд, барои таълим, барои маҳкум кардани гуноҳ, барои ислоҳи хато ва барқарор кардани итоат, барои тарбия дар адолат, омӯхтани зиндагӣ мувофиқи иродаи Худо ҳам дар омма ва ҳам дар танҳоӣ, рафтори шоиста бо якпорчагии шахсӣ ва ҷасорати ахлоқӣ, то ки марди Худо комил, моҳир, муҷаҳҳаз ва барои ҳар кори нек пурра омода бошад.» Шумо медонед, ки ин сарбозон, онҳо аз дарёи Урдун мегузаштанд. Ба онҳо гуфта шуд, ки онҳо бояд барои моликияти худ мубориза баранд. Худо онро ба онҳо дода буд, аммо душман дар он ҷо буд. Ва аз ин рӯ, онҳо бояд мерафтанд ва ба душман ғамхорӣ мекарданд, вақте ки онҳо аз он сарзамини Канъон мегузаштанд.
Малокӣ боби 3, ояти 16. Ва Малокӣ китобест, ки дар он Худо коҳинонро сарзаниш мекунад, ки чӣ гуна онҳо аз он чизе ки Худо аз онҳо хоста буд, дур шуданд. Ӯ издивоҷҳои байни занонро сарзаниш мекард. Ва ҳамин тавр Малокӣ 3:16, он ба ин тариқ ба охир мерасад: «Он гоҳ онҳое ки аз Худованд метарсиданд, бо ҳамдигар сухан гуфтанд, ва Худованд таваҷҷӯҳ кард ва онро шунид, ва китоби ёдбуд дар пеши Ӯ барои онҳое ки аз Худованд метарсанд, ки номи Ӯро қадр мекунанд, навишта шуд.» Шумо медонед, ки ин вақти бузург аст. Шумо медонед, ки мо маҳдудем, аммо мо роҳе дорем, ки Каломи Худоро тавассути ВАО, тавассути YouTube, тавассути Facebook, бубахшед, калимаи Zoom. Шумо медонед, ки ин роҳи бузург аст. Шумо медонед, ки Худо моро маҳдуд накардааст. Шумо медонед, ки ҳатто Павлус вақте ки дар зиндон буд, маҳдуд набуд. Ӯ гунаҳкорон, мардони бенаво, қотилон, бешубҳа дар ҳуҷраҳое, ки ӯ дошт, дошт. Ва ӯ бо ҳар яки онҳо мубодила кард, зеро муҳаббати Исои Масеҳ дили ӯро месохт. Ӯ наметавонист хомӯш бошад, зеро наҷоти бузург. Ва дар Ибриён гуфта шудааст: «Чӣ гуна мо чунин наҷоти бузургро нодида мегирем?» Чӣ гуна мо метавонем дар бораи он хомӯш бошем? Масеҳии хомӯш набошед. Касе набошед, ки мегӯяд: «Хуб, ман танҳо зиндагӣ мекунам, аммо ман ҳеҷ чиз гуфта наметавонам.» Оҳ, шумо медонед, вақте ки шумо чизе барои гуфтан доред, он берун хоҳад омад. Аммо шумо бояд бо Ӯ вақт гузаронед, ва шумо бояд аз вақт бо Ӯ лаззат баред. Ман ба шумо гуфта наметавонам, ки ман аз ин китоб барои худам чӣ меомӯзам. Ман мехоҳам онро қабул кунам. Ман мехоҳам, ки Ӯ нуре бошад, ки дар ҳаёти ман ба ҷаҳони торик медурахшад.
Ва ҳамин тавр вақти ман тамом шуд. Мо дар ояти 10-и Еҳушаъ 3 идома хоҳем дод.
Худо ва Падари мо, ман барои баракати Ту дар ин вақт шукр мегӯям. Ман барои он чизе ки Ту ба ман меомӯзӣ, шукр мегӯям. Ман дуо мекунам, ки онҳое ки мешунаванд, ба Ту наздик шаванд ва Туро бо тамоми дили худ дӯст доранд. Худовандо, ки онҳо дар ин вақт дар давраи ин коронавирус, дар давраи шӯриш бо ошӯбҳо истифода шаванд, ки Худовандо, Ту барои ҳама одамон нархи пурраро пардохт кардӣ. Ва аз ин рӯ, ин танҳо як нажод нест, ки бояд кор кунад, балки ҳама бояд қабул карда шаванд. Ҳама ба Ту ниёз доранд, Худованд Исо. Ва аз ин рӯ, мо дуо мекунем, ки вақте ки Ту меоӣ, Ту дар ин замин, махсусан дар мо, имон пайдо кунӣ. Ба номи Исо ва ба хотири Ӯ, омин.
