Бозгашт ба мақолаҳо

Зафари Еҳушаъ: Имон ва пирӯзӣ дар Замини ваъдашуда

Номаълум
18 Сен, 2022
18 Ҳадди ақал хондан

Зафарҳои

«Бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед». — 15:5 NKJV

Ба воситаи чандин мӯъҷизаҳои аҷиб Худо халқи Худро аз назорати дар кард. Нақшаи Худо на танҳо кардани онҳо ва ба он тарафи бурдани онҳо буд, балки онҳоро ба замине, ки ба патриархҳо ваъда дода буд, роҳнамоӣ кардан низ буд (Хуруҷ 14–15). Сафар аз он ҷое, ки онҳо дар буданд, то замине, ки Худо ба онҳо медод, дар 11 рӯз анҷом дода мешуд (), онҳо қариб 40 солро дар бар гирифт.

Дере нагузашта, пас аз оғози сафар, аз лавозимоти тамом шуд, Худо ҳамаи ниёзҳои онҳоро таъмин кард ва ҳатто ба онҳо каме истироҳат дод (). Пас аз ин таваққуф, мардум сафари худро идома доданд, боз аз хӯрок тамом шуданд. Вақте ки онҳо ба шикоят кардан карданд, Худо дар файзи Худ ба онҳо гӯшт дод, то шабона бихӯранд (). Ин ба мо қурбонии беназири Масеҳро хотиррасон мекунад, ки хусусияти қурбонии сулҳро дошт, ки ҳар як тозаи маросимӣ иҷозат дошт бихӯрад. Сипас, хеле барвақт субҳ, Худо ба онҳо аз дод (Хуруҷ 16). Ӯ инчунин аз дод (). Дар бораи ин таъминоти мӯъҷизавӣ, ки Худо дар тӯли сафари биёбонии онҳо то расидани онҳо ба Замини ваъдашуда дод, бисёр чизҳоро гуфтан мумкин аст (1 Қӯринтиён ; ).

, ҳамин ки онҳо аз гирифтанд, амолеқиён ба ҳамла карда, кӯшиш карданд, ки онҳоро нест кунанд. Мусо Еҳушаъро сардори ҷанг кард, дар ҳоле ки дар кӯҳ дуо мекард, ки аз ҷониби ва Ҳур дастгирӣ мешуд (). Худо ба ва лашкари ӯ пирӯзӣ дод ва қасам хӯрд, ки хотираи Амолеқро нест кунад, гарчанде ки низ бояд саҳми худро мегузошт (ояти 14; ). Мусо ба сохтани қурбонгоҳ роҳнамоӣ шуд ва онро «-парчами-ман-аст» номид ().

Дере нагузашта, Мусо ва дар кӯҳи бо Худо 40 рӯз буданд (). Дар водӣ, мардум ба бутпарастӣ ва беахлоқӣ афтоданд, гӯсолаи тиллоро ибодат карданд (Хуруҷ 32). ҳанӯз фаҳмиши Мусоро надошт (ояти 17), ӯ хизматгори содиқи ӯ боқӣ монд ва дар ҳузури Худо дар хайма монд (). ин исроилии ҷавон ва содиқро барои вазифаи ояндаи худ омода мекард: халқи Худро ба Замини ваъдашуда роҳнамоӣ кардан ва онро соҳиб шудан.

Тақрибан ду сол пас аз он ки аз берун шуд, Мусо 12 ҷосусро, яке аз ҳар қабила, барои таҳқиқи Замини ваъдашуда фиристод. Ҳушаъ, ки аз қабилаи «наҷот» муайян шудааст, ҷавони дар боло зикршуда буд (). Мусо номи ӯро ба «» иваз кард, ки маънои « наҷот аст» (ояти 16). пас аз 40 рӯз баргаштанд, даҳ нафари онҳо ба Худо имон надоштанд ва гуфтанд, ки мардум ҳеҷ гоҳ наметавонанд заминро соҳиб шаванд (ояти 32).

ҳангоми додани амолеқиён роҳбарӣ ва имон ба Худоро нишон дода буд (). Ҳоло ӯ, бо аз қабилаи Яҳудо, ба боварӣ дошт. Бе ин гуна имон, ҷосусони дигар исён карданд ва боиси он шуданд, ки мардум ба баргаштан хоҳанд (). Тамоми ҷамъомад бар зидди ва бархостанд, ки онҳоро сангсор кунанд.

Дар ин лаҳзаи муҳим ҷалоли Худо ба ҳама дар хаймаи мулоқот зоҳир шуд (ояти 10). Мусо ба илтимос кард ва аз Ӯ хоҳиш кард, ки мардумро бубахшад, ки Ӯ ин корро кард (оятҳои 13-20). , дар адолат ва муқаддасии Худ, қасам хӯрд, ки исёнгарон – тамоми насли калонсол – хоҳанд афтод. Ӯ ваъда дод, ки онҳое, ки 20-сола ё камтар аз он ҳастанд, бо ва ба дохил мешаванд (оятҳои 26-38). Пас аз он ки даҳ ҷосуси беимон аз мурданд (оятҳои 36-37), исёни дигаре ба омад, зеро мардум кӯшиш карданд, ки бар хилофи дастуроти Мусо ба дохил шаванд, онҳо хӯрданд (оятҳои 40-45).

Сарфи назар аз ҳамаи ин, Худо нақшаҳои Худро барои мардум ва Замини ваъдашуда кард. Ӯ ба Мусо гуфт, ки онҳо барои ҷалоли Худо дар он ҷо чӣ кор кунанд (Ададҳо 15; инчунин 26-ро нигаред). Дар хотир доред, ки ин чизҳо барои таълими мо навишта шудаанд – барои огоҳ кардан, таълим додан ва роҳнамоӣ кардани мо (1 Қӯринтиён ). Инчунин, биёед рӯҳбаландиеро, ки Худо ба дод, ба гирем: «Қавӣ ва далер бош; натарс ва дилшикаста нашав, зеро Худои бо туст, ҳар куҷое ки равӣ» ( ). Ӯ ба Мусо гуфта буд, ки ба хабар диҳад, ки бояд Исроилро () дар соҳиб шудан ба роҳбарӣ кунад.

ва ғолибон буданд

Ғолиб будан чӣ маъно дорад? Ин маънои онро дорад, ки ба манфиатҳои Худо комилан содиқ будан, кӯшиш кардан ба Ӯ кардан ва Ӯро эҳтиром кардан, сарфи назар аз монеаҳо ё мухолифатҳои азим, дар ҳоле ки ҳамеша ба Ӯ такя кардан. Ба воситаи ин мо меомӯзем ва рушд мекунем, ба Худованди худ наздиктар мешавем. Бо фаҳмиши мо аз Аҳди Ҷадид, аз мо интизор аст, ки Ӯро пайравӣ кунем, новобаста аз он ки чӣ мушкилот дорем. Дар ин замина мо аввал дар бораи ( ), сипас дар бораи шогирдони Ӯ ва дар бораи бисёре аз имондорони меомӯзем (Ибриён 11-ро баррасӣ кунед).

«Ғолиб» ба истилоҳи «зафар» иртибот дорад, ки ба мо ҷанг ё муборизаро хотиррасон мекунад, то соҳиб шавем чизеро. Навиштаҳо нишон медиҳанд, ки ҳар як имондор бояд ғолиб бошад, то аз ҷониби истифода шавад. Дар мубориза бо амолеқиён, ғолиби ҳақиқӣ буд, ки халқи Худоро ба пирӯзии бузург роҳбарӣ кард.

Пас аз марги Мусо, Худо ба гуфт, ки ба дохил шавад ( ). Ӯ сарҳадҳои онро тасвир кард ва ваъда дод, ки бо халқи Худ хоҳад буд (оятҳои 3-7). ба каломи Худо кард (оятҳои 8-9) ва ба ҳамаи пешвоён, аз ҷумла онҳое, ки аз дувуним қабилаи шарқӣ буданд, гуфт, ки дастуроти Ӯро риоя кунанд, ки онҳо ваъда доданд, ки ин корро мекунанд (оятҳои 10-18). Ин чизҳо барои мо имрӯз дарсҳои амалии зиёде медиҳанд.

ва

Ериҳӯ хеле мустаҳкам буд ва ҳамчун монеа барои тамоми мекард. Сокинони он таҳти назорати комили подшоҳи худ буданд ва ба худоёни даҳшатноки худ ғулом буданд, ки ба гумони онҳо, қурбониҳои инсониро талаб мекарданд. як қисми ин системаи бутпарастӣ буд. Таърихшиносон ба мо мегӯянд, ки дар он ҷо бисёр корҳои даҳшатнок анҷом дода шуданд, ҳама таҳти назорати Шайтон.

дар бораи миллати ғуломони собиқ шунид, ки роҳи дарозро тай карда буданд ва омода буданд ба дохил шаванд, гарчанде ки ин ғайриимкон менамуд. Дарк карда, ки вай дар ғуломӣ аст ва орзуи шуданро дорад, вай худро бо ин мардум муаррифӣ кард, ки ин маънои кореро дорад, ки Худо дар вай оғоз карда буд.

Вақте ки ду ҷосусро фиристод, Худо онҳоро ба ҷои вай роҳнамоӣ кард ва вай онҳоро қабул кард, ки мехост дар бораи халқи онҳо бештар бишнавад. ҷосусонро аз подшоҳи Ериҳӯ пинҳон кард ва муҳофизат кард. Аз сабаби имони вай, вай ҳангоми нобуд шудани Ериҳӯ дар давоми ҳамлаи оянда муҳофизат карда шуд (лутфан 2-ро хонед). Вай он ҷосусонро бо имон қабул кард (Ибриён ) ва пас аз қасами бехатарии онҳо ба вай, вай бо имон онҳоро раҳо кард (). Ду ҷосус ба баргаштанд ва бар асоси он чизе ки буданд, ба ӯ гуфтанд, ки Худо ва мардумро ба дасти додааст ( ).

Убури

чӣ гуна метавонист аз убур кунад? Ҳамин ки пойҳои коҳинони левитӣ ба расиданд, аз ҷараён бозмонд. Ҳарчанд обхезӣ мекард, аз замини хушк гузашт ()! Подшоҳони ғарби дар бораи ин ҳодисаҳои ғайрибовар шуниданд ва дилшикаста шуданд, аз хеле метарсиданд (). , онҳо тавба накарданд ва имон наоварданд, чунон ки карда буд.

Мувофиқи дастури Худо, 12 санги бузург аз қаъри гирифта шуда, дар тарафи муқобил ҳамчун ёдгорӣ барои наслҳои оянда гузошта шуданд (,20-24). Дар он ҷо дар , таъсири аз байн бурда мешуд (), дар ҳамин ҳол 12 сангро дар гузошт, ки пойҳои коҳинон дар он ҷо истода буданд, дар ҳоле ки мардум убур мекарданд (). Ин сангҳо рамзи он аст, ки мо низ, имон оварда, бо дар таъмид дафн шудаем, ки бо Ӯ, Ғолиби бузурги эҳёшуда, муаррифӣ шудаем (Қӯлассиён ).

Халқи итоаткор

Дар ин лаҳза Худо ба дастур дод, ки мардони исроилиро кунад ва интизори шифо ёфтани онҳо бошад ( ). Аз нуқтаи назари инсонӣ ин маъно надошт, зеро ҳадди аққал барои чанд рӯз ҳолати онҳо онҳоро осебпазир мекард – қодир ба мубориза набуданд. Душман ин тафсилотро намедонист, зеро Худо халқи Худро назорат мекард. Хатнаи онҳо рамзи канор гузоштани аст, дарси муҳим барои мо (оятҳои 9-10; нигаред ба Филиппиён ). Ин маънои онро дорад, ки ба на бар асоси қудрати худ, балки танҳо бо ёрии Худо дохил мешуд.

Дар вақти муносиб, онҳо Иди Фисҳро ҷашн гирифтанд. маънои муҳими онро барои мо шарҳ дод (нигаред ба 1 Қӯринтиён ). Онҳо инчунин бори аввал аз меваи , бе , хӯрданд, ки ин маънои онро дорад, ки ин хӯрок аз ҳар гуна таъсири фасодкорӣ буд ( ). Ҳамон рӯз Худовандро ҳамчун Сардори лашкари вохӯрд ва Ӯро ибодат кард (оятҳои 13-15). Бигзор мо намунаи Еҳушаъро пайравӣ кунем.

Зафари аввал – Ериҳӯ гирифта шуд

6 достони аҷиби сандуқи Худоеро тасвир мекунад, ки 13 маротиба дар атрофи Ериҳӯ бо мардуми комилан хомӯш бурда мешуд. Вақте ки ишора дод, ки коҳинон бояд карнайҳои худро садо диҳанд (), мардум бояд баланд фарёд мезаданд. Сипас, мӯъҷизаи бузурге дод – девори мустаҳками Ериҳӯ ҳамвор афтод (ояти 20).

Танҳо қисми девор дар зери хонаи рост монд – мӯъҷизаи дигари бузург! Вай хешовандони наздики худро ба ҷои худ дар девор оварда буд, чунон ки дастур дода буданд. бо вай, онҳо ягона наҷотёфтагон буданд (ояти 25). Ин тафсилот тасвир мекунанд зафари бузурги Худо ва қудрати азими Ӯро нишон медиҳанд. Суқути Ериҳӯ пеш аз он ки дар Замини ваъдашуда ягон зафар кунад, ба омад. Қалъаи бузурги душман аз байн бурда шуд ва халқи Худо буданд, ки тамоми заминро соҳиб шаванд.

Биёед бубинем, ки баъдтар чӣ шуд. Қалъаи мухолифати душманонаи Шайтон бар зидди Худо аз лаҳзаи омадани ба ҷаҳон зоҳир шуд ва то идома ёфт. Пас аз пирӯзии , Шайтон бо роҳҳои гуногун муқовимат кард. Дар заъф, ҳеҷ гоҳ ноком нашуда, ва ба воситаи азобҳои бепоён дар , пирӯзии комилро ба даст овард (Қӯлассиён ). Ӯ ғалабаи Худро бо як калимаи баланд гуфташуда кард: тетелестай, ки маънои «тамом шуд» ё « пардохт шуд»-ро дорад. Сипас Ӯ тавонист сари Худро гузорад ( ), ки қаблан ҳеҷ гоҳ карда наметавонист ( ).

Ҳамеша пирӯз, Ӯ наметавонист аз марг ё пӯсидагӣ таъсир ёбад, на пӯсидагиро бубинад – ҳатто дар қабри нави тоза ва поки Юсуфи Ариматия (). Худо нақшаҳои душманро бекор кард ва Писари Худро, ки ин қадар ва беэҳтиромӣ кашида буд, эҳтиром кард ().

пирӯзии комили Худро ба воситаи эҳёи Худаш нишон дод. Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ натавониста буд, ки бо қувваи худ аз қаламрави марг берун ояд. Инро такрор кардан мумкин нест, чунон ки кори салибро такрор кардан мумкин нест, зеро ин маънои онро дорад, ки он кофӣ набудааст. Петрус зикр кард, ки Худо Ӯро аз мурдагон кардааст ( ), ки ин зиддият нест. ба сууд кард, зеро Худо Ӯро дар дасти рости Худ баланд кард. Аз он ҷо Рӯҳи Муқаддас фиристода шуд ва рехта шуд (ояти 33). Худоро ҳамду сано!

Ғолибон, ва худшиносӣ

Барои ғолиб будан омӯзиши хуб ва такяи доимӣ ба лозим аст, ин ҳама нест. Пас аз пирӯзиҳо ва муваффақиятҳои , аз нуқтаи назари инсонӣ, ӯ фикр карда бошад, ки ӯ, чунон ки имрӯз баъзан гуфта мешавад, «муваффақ шудааст». Дар асл, пас аз суқути Ериҳӯ мардум аз ҳад зиёд боварӣ пайдо карданд ва дарк накарданд, ки дар миёни онҳо гуноҳи ҷиддӣ содир шудааст. Охон аз он чизе ки ба Худо бахшида шуда буд, дуздида буд, ки ин ҳама мардумро гунаҳкор кард (,11). Ин боиси шикасти шуд, вақте ки онҳо ба шаҳри хурди Ай ҳамла карданд (оятҳои 4-5).

Аввалан, ҷосусоне, ки барои таҳқиқи Ай фиристод, қудрати душманро нодида гирифтанд. Сипас, танҳо тақрибан 3000 сарбозро фиристод, ки аз , ки гӯшт аз он ҷо гирифта шуда буд, на аз Ериҳӯ (ояти 2), бе фармони мустақими , баромаданд. Вақте ки дод, ки ба Ай ҳамла кунад, сандуқ зикр нашудааст, дар ҳоле ки он дар муҳосираи Ериҳӯ хеле намоён буд. Вақте ки бори аввал ба Ай ҳамла кард, 36 сарбози кушта шуданд, ки ин боиси шудани дили мардум гардид (ояти 5).

сипас худро бо дар назди мардум ва Худо фурӯтан кард (ояти 6). Пас аз он ки ба Худо дуо кард (оятҳои 7-9), эълон кард, ки гуноҳ кардааст: як мард аз он чизе ки танҳо ба Ӯ тааллуқ дошт, дуздида буд ва дурӯғ гуфта буд, ки гуноҳро ба тамоми миллат овардааст. Ин боиси он шуд, ки онҳо наметавонистанд бар зидди душман истодагарӣ кунанд (оятҳои 11-13).

ба дастур дод, ки чӣ бояд кард (оятҳои 14-15), ва субҳи рӯзи дигар Ӯ ба ҳамаи мардум он касеро нишон дод, ки дар миёни онҳо гуноҳ карда буд ва боиси гунаҳкор шудани ҳама гардида буд. Охон, ки ошкор шуд, гуноҳҳои худро эътироф кард (оятҳои 16-21), барои оилаи ӯ низ, ки ӯро ба гуноҳи худ ҷалб карда буд, хеле дер шуда буд. Ин боб нишон медиҳад, ки ба ҷои худбоварӣ, бо худшиносӣ, ва эътирофи амалҳои гуноҳ ва шаҳватҳо лозим аст. Дар акси ҳол, мо наметавонем ғолибони ҳақиқӣ бошем.

Зафари дуюм – Ай

Нокомии ибтидоӣ дар гирифтани Ай як қисми роҳҳои комили Худо буд, зеро бояд мешуд, пеш аз он ки Ӯ Исроилро ба ҳамлаи муваффақ роҳнамоӣ кунад. Аввалан, гунаҳкор Охон ва оилаи гунаҳкори ӯ бояд ба қатл расонида мешуданд, ки ин дар водии Охур, ки маънои «мушкилот»-ро дорад, дод ( ,26). Баъдтар, ду пайғамбар ба ин ҷои ишора карданд ва пешгӯӣ карданд, ки Худо мушкилотро ба баракат медиҳад: «дари умед» (), ва «Водии Охур ҷое барои хобидани рамаҳо, барои халқи Ман, ки ҷустаанд» (). Ҳарду гузаштаи мушкилотро бо баракатҳои ҳазорсолаи оянда пайваст карданд.

Дар ҳамин ҳол, ҳамаи масеҳиёни ҳақиқӣ бо ҳама баракатҳои рӯҳонӣ, абадӣ, осмонӣ баракат ёфтаанд (Эфсӯсиён ). Инҳо аз баракатҳои ҳазорсолаи ояндаи зиёдтаранд. Худо ба пирӯзии комил бар Айро кафолат дод ва ба ӯ дастурҳои дақиқ дод, ки риоя кунад ( ).

Аз сабаби аҳамияти ҷанг байни Шайтон ва Худо, тамоми шаҳр ва минтақаи Ериҳӯ ба Худо бахшида шуда буд. Он таҳти мамнӯъ эълон карда шуд – барои Худо ҷудо карда шуда, дастнорас – ба истиснои ва оилаи ӯ (). Дар мавриди Ай, замина фарқ мекард, зеро ин ҷанге буд, ки бояд худаш меҷангид, то заминеро, ки Худо ба онҳо дода буд, соҳиб шавад. Аз ин сабаб ба сарбозони иҷозат дода шуд, ки пас аз пирӯзии ҷанг ҳама чизро ҳамчун ғанимат гиранд ().

Чунон ки дастур дод, шабона як камингоҳи сарбозони элитаро бар зидди шаҳр гузошт, дар ҳоле ки ӯ бо боқимондаи лашкар берун рафт ва шабро бо онҳо гузаронд. Нақша ин буд, ки субҳ ба Ай ҳамла кунанд, ва пеш аз сарбозони Ай фирор мекард (оятҳои 3-6), ҳамон тавре ки дар ҳамлаи қаблӣ дода буд (). Дар лаҳзаи муносиб Худо ба мегуфт, ки дасти худро бо найза ба сӯи шаҳр дароз кунад (), ки ин ба онҳое, ки дар камин буданд, ишора мекард, ки бархезанд ва ба Ай ҳамла кунанд, дар ҳоле ки сарбозони он исроилиёни фирорӣро таъқиб мекарданд. Вақте ки ишора дод, онҳое, ки дар камин буданд, бархостанд, ба Ай дохил шуданд ва онро гирифтанд ва оташ заданд (ояти 19). ба сӯи таъқибкунандагони худ баргашт ва сарбозоне, ки шаҳрро гирифта буданд, барои шудан ба ҳамла берун омаданд (оятҳои 21-22). Таҳти ҳамла аз ҳарду тараф, ҳамаи сарбозони Ай дар ҷанг нобуд шуданд, дар ҳоле ки найзаро дароз нигоҳ дошт (оятҳои 18-26). Ин нуқтаи охирин ба мо Мусоро хотиррасон мекунад, ки дар болои кӯҳ дуо мекард, ки аз ҷониби ва Ҳур дастгирӣ мешуд, дар ҳоле ки дар поён бо амолеқиён меҷангид (). Дар ҳарду ҳолат, пирӯзии ба дахолати файзбахши вобаста буд.

Чорво ва ғанимати Ай ҳамчун ғорат гирифта шуд ва шаҳр ба як теппаи харобаҳо дода шуд ( ). Онҳо подшоҳи Айро ба дарахт овехтанд, ҳангоми ғуруби офтоб ҷасади ӯро аз он гирифтанд, чунон ки Худо ба воситаи Мусо дастур дода буд. Сипас онҳо як теппаи сангҳоро бар болои ҷасад гузоштанд, ҳамчун шаҳодати пирӯзии (ояти 29). Барои эҳтироми , дар кӯҳи (ояти 30), кӯҳи , муқобили кӯҳи Ҷаризим, қурбонгоҳе сохт, чунон ки Мусо пеш аз расидани онҳо ба таълим дода буд ().

Зафари сеюм – фиреб ва таслимшавии Ҷибъӯн

Дар зафари дуюм аз сабаби гуноҳи Охон дар нокомӣ ба омада буд. Ҳоло нокомии дигаре ба омад, зеро фиреби нозуки душман боиси он шуд, ки ба дом афтад. Мо метавонем ин фиребро бо рушдҳо дар таърихи муқоиса кунем, чунон ки дар паёми ба Пергамос дар бораи пайғамбари дурӯғин , ки ба нишон медиҳад, ки чӣ гуна исроилиёнро ба дом афтонад, тасвир шудааст (нигаред ба ).

Дар Замини ваъдашуда, подшоҳони аморӣ ва канъонӣ хеле метарсиданд ( ), онҳо якҷоя шуданд, то нақшаи ҷангии Еҳушаъро тавассути фиреби моҳирона тарҳрезишуда муқовимат кунанд (). Ҳамон тавре ки Ҳавво аз ҷониби фиреб хӯрда буд (), ҳамин тавр аз ҳилаҳои душман фиреб хӯрд. Навиштаҳо мегӯянд: «Мардони аз хӯрокворӣ гирифтанд; аз маслиҳат напурсиданд. Пас бо онҳо кард ва бо онҳо аҳд баст, ки онҳоро гузорад; ва ҳокимони ҷамъомад ба онҳо қасам хӯрданд» ( ). Вақте ки рӯзи дигар фиребро кашф кард, мардум бар зидди пешвоёни худ ғур-ғур карданд, ки онҳо дуруст гуфтанд, ки наметавонанд қасамеро, ки хӯрда буданд, бекор кунанд. , мардуми подшоҳон, , «ғуломон – ҳезумкашон ва обкашон барои хонаи ... Худо» мешуданд (ояти 23).

Зафари чорум – Иттиҳоди подшоҳони ҷанубӣ

дар аввал ноком шуд, ки аз ҷониби фиреби гумроҳ шуд, Худо Ҷибъӯнро ба таслим шудан, ё кардан, ба роҳнамоӣ карда буд. Ин боиси он шуд, ки подшоҳони канъонӣ бар зидди Ҷибъӯн муттаҳид шаванд. Худо низои баъдиро барои нобуд кардани ҳамаи ин миллатҳои ҷанубӣ истифода бурд.

10 ҷанги азими Исроилро бо он подшоҳон ва пирӯзиеро, ки Худо ба дод, тасвир мекунад. Ин боби таъсирбахш аст, ки ҳикояи даъвати Еҳушаъро барои истодани офтоб ва моҳ дар бар мегирад, то тавонад таъқиби душманони худро идома диҳад. Он подшоҳон асир гирифта шуданд ва нобуд шуданд, «зеро Худои барои ҷангид» (ояти 42). ва тамоми сипас ба дар баргаштанд, ҷое ки рамзи канор гузоштани аст. Дар он ҷо онҳо омӯхтанд, ки танҳо ба такя кунанд. Мо бояд ҳамеша ба Ӯ такя кунем – пеш аз ҳар як ҷанги (рӯҳонӣ) ва инчунин пас аз ҳар як пирӯзие, ки дар файзи Худ ба мо медиҳад.

Зафари панҷум – Иттиҳоди шимолӣ забт шуд

Ҷанг бар зидди иттиҳоди подшоҳони ҷанубӣ, ки ба Ҷибъӯн ҳамла карданд, зеро он бо карда буд, боиси забти тамоми қисми ҷанубии Замини ваъдашуда гардид. Он инчунин ҷанги бузурги навбатиро ба вуҷуд овард, яъне бар зидди подшоҳони қисми шимолии ( 11–12), ки бар зидди муттаҳид шуданд. Еҳушаъро ба ҳамлаи ногаҳонӣ ба ин иттиҳоди шимолӣ роҳнамоӣ кард ва Ӯ онҳоро ба дасти дод. Пас аз он пирӯзӣ, онҳо Ҳозорро, ки қалъаи асосии иттиҳоди шимолӣ буд, нобуд карданд (). Шаҳрҳои дигар бетағйир монданд (ояти 13), гарчанде ки мардум худро карда буданд ва аз ин рӯ зарба хӯрданд (ояти 20).

Суханони хотимавӣ

Се чизи зерин дар Каломи Худо таъкид шудаанд. Аввалан, ҳама чизеро, ки ба Мусо фармуда буд, иҷро кард (ояти 15). Дуюм, дар ҳукумати ахлоқии Худ, он подшоҳон ва халқи онҳоро карда буд (ояти 20; нигаред ба ). ҳукми Худоро бар онҳо иҷро кард. Сеюм, ҷангҳое, ки пирӯз шуд, боиси истироҳати ҳақиқӣ барои халқи Худо гардид, зеро онҳо тавонистанд дар замини Худододаи худ зиндагӣ кунанд ва аз зиндагӣ дар он ҷо лаззат баранд (ояти 23). Дарси рӯҳонӣ барои мо ин аст, ки баракатҳои осмониро, ки Худо ба мо додааст, соҳиб шавем (Эфсӯсиён ) ва аз онҳо, ба таври инфиродӣ ва дастаҷамъӣ, лаззат барем. Бо ин кор, мо мева медиҳем ва онро ба Худованди мо Исои ва ба Худо ва Падари мо дар ибодат ва парастиш меорем (Ибриён ).

Соҳиб шудани ба қисматҳои дар ғарби бо он қисматҳои шарқи , ки Мусо ба дувуним қабила дода буд, алоқаманд аст ( ). Ин муҳим аст, зеро мо бояд ҳарду қаламравро соҳиб шавем. Он чизе ки дар ғарби аст, баракатҳои абадӣ, рӯҳонӣ ва осмонии моро дар тасвир мекунад, дар ҳоле ки он чизе ки дар шарқи аст, баракатҳои муваққатии заминиро, ки мо аз дасти Худо мегирем, ифода мекунад. Мо бояд ҳарду қаламравро барои шарафи Худо ва барои манфиати худ соҳиб шавем, зеро Ӯ моро бо онҳо баракат медиҳад.

Боқимондаи 12 31 подшоҳеро номбар мекунад, ки ва онҳоро доданд. бо ду боби таъсирбахш дар бораи ба охир мерасад, ки аввал ба пирони ва сипас ба тамоми мардум муроҷиат карда, онҳоро пеш аз маргаш огоҳ мекунад.

Дар , бе Ӯ, мо ҳеҷ коре карда наметавонем!

ЭЗОҲ

  • Истилоҳи барои «хизматгор» сад маротиба вомехӯрад ва одатан ба касе ишора мекунад, ки ба шахси калонсол хизмат мекунад ва ғамхории хуб нишон медиҳад. Масалан: дар хизмат мекунад (, ); ба Мусо хизмат мекунад (, ; ; ); коҳинон ба Худо хизмат мекунанд (); ба коҳинон хизмат мекунанд (, ; ); Самуил ба хизмат мекунад (1 Самуил ,18, ); ба хизмат мекунад (); Элишоъ ба хизмат мекунад () ва бисёр ҳолатҳои дигар.

Мақолаҳои марбут

Аслан дар GTPress нашр шудааст. Бо зеҳни сунъӣ тарҷума шудааст, аз ҷумла иқтибосҳои Китоби Муқаддас — ҳама гуна истинодро кушоед, то онро дар Китоби Муқаддас 1992, 1999 хонед.

Китоби Муқаддас - Tajiki Bible © Institute for Bible Translation (Sweden) 1992, 1999. www.ifb.nu