Номи Филиппиён маънои «муҳаббати аспҳоро» дорад ва метавонад ба мо ҳамчун имондорон хотиррасон кунад, ки мо дар мусобиқа ҳастем ва қуввати мо барои мусобиқа танҳо дар Масеҳ аст. Инчунин хуб аст, ки дар хотир дорем, ки ҷамъомади Филиппӣ тақрибан 10 сол пеш аз ҷониби Павлус таъсис дода шуда буд.
Дар Аъмол 16 мо пай бурдем, ки ин ҷамъомади хурд бар се принсип асос ёфта буд, ки онҳоро се нафар, ки аз ибтидо дар ҷамъомад буданд, муаррифӣ мекарданд:
- Дуо, ки онро Лидия муаррифӣ мекард
- Қудрат, ки онро духтари ғуломи озодшуда муаррифӣ мекард
- Сипос, ки онро Павлус, Сило ва зиндонбон муаррифӣ мекарданд
Шодӣ як мавзӯи такроршаванда аст. Он дар ин китоб 16 маротиба зикр шудааст ва Павлус ба мо таълим медиҳад:
- Боби 1 Чӣ тавр шодӣ доштан, сарфи назар аз шароит.
- Боби 2 Чӣ тавр шодӣ доштан, сарфи назар аз одамон.
- Боби 3 Чӣ тавр шодӣ доштан, сарфи назар аз чизҳо.
- Боби 4 Чӣ тавр шодӣ доштан, ки ташвишро мағлуб мекунад.
Мо пай мебарем, ки Павлус ин номаро ба ҳамаи муқаддасон (онҳое, ки барои мақсади Худо ҷудо карда шудаанд) дар Исои Масеҳ (мавқеи мо), ки бо Мард дар ҷалол пайвастаанд, навиштааст. Инчунин қайд карда шуд, ки усқуфҳо (нозирон) ва диаконҳо дар як сатҳ бо муқаддасон қарор доранд. Ин ҳадафи дигари китобро таъкид мекунад, ки ба мо дар таҷриба ва лаззат бурдан аз ваҳдати масеҳӣ кӯмак мекунад. Павлус ба онҳо ва ҳамкории онҳо дар Инҷил шукргузорӣ кард.
Филиппиён 1:5-11
Дар Филиппиён 1:5-11 мо метавонем фаҳмем, ки Павлус бо се нуқтаи истинод дар назар амал мекард, аз рӯзи аввали оғози муносибати онҳо бо Масеҳ (Аъмол 16). Ҳозира «то ҳол» ва сипас рӯзи Исои Масеҳ, ки рӯзи ҳисоботдиҳӣ аст. Он бо рӯзи Худованд яксон нест. Рӯзи Исо замоне хоҳад буд, ки имондорон дар назди курсии доварии Масеҳ истода, дар бораи чӣ гуна зиндагӣ карданамон ҳисобот медиҳанд. Он ба наҷоти мо ҳеҷ иртиботе надорад.
Павлус дар бораи эътимод бисёр сухан меронад (1:6, 14, 25), Имондор бояд ҳаёти масеҳии боэътимод дошта бошад. Ва ин оят инчунин дар бораи итминон сухан меронад, ки мо метавонем дошта бошем, донистани он ки агар Масеҳ дар мо кори некеро оғоз карда бошад, Ӯ онро ба анҷом мерасонад. Ӯ ҳеҷ гоҳ аз мо даст намекашад! Дар оятҳои 7-8, мо муҳаббати ӯро ба муқаддасон мебинем. Ин моро боз ба Аъмол 16 бармегардонад. Дуои Худованд дар Юҳанно 17:26 дар ин ҷо, дар баробари Румиён 5:5 оварда шудааст. Фикр ин буд, ки муҳаббати Ӯ дар ҳар яки мост ва мо метавонем якдигарро дӯст дорем!
Мо дар боқимондаи ин дуо (1:9-11) мебинем, ки Павлус пас аз суханронӣ дар бораи доштани муҳаббат мехоҳад, ки онҳо дар ин муҳаббат пешрафт кунанд ва дар он самаранок бошанд, то муҳаббати онҳо беш аз пеш афзоиш ёбад. Вақте ки ӯ калимаи «афзоиш»-ро истифода бурд, ӯ дар бораи миқдори муҳаббати онҳо сухан меронд. Вақте ки ӯ калимаҳои «беш аз пеш»-ро истифода бурд, ӯ ба самаранокии муҳаббати онҳо ишора мекард! Вақте ки Павлус дар бораи «дониш ва фаҳмиш» сухан меронд, ӯ ба мо нишон медод, ки чӣ тавр муҳаббат бояд мутамарказ бошад. Дониш донистани чизҳои рӯҳонӣ аст ва фаҳмиш донистани чӣ тавр татбиқ кардани он дониш аст. Ин гуна муҳаббат бояд самимӣ, воқеӣ ва на риёкор бошад, он бояд бидуни монеа шудан ба дигаре анҷом дода шавад, дарк кардани он ки ҳамаи мо дар рӯзи Исои Масеҳ ҳисобот хоҳем дод, аз ин рӯ ҳоло мо бояд хоҳиш кунем, ки меваеро ба вуҷуд орем, ки ба адолати Ӯ мувофиқ бошад ва ба Ӯ ҷалол ва ситоиш орад.
Филиппиён 1:12-19
Дар Филиппиён 1:12-19 мо мебинем, ки Павлус хеле нигарон буд, ки масеҳӣ дар роҳи худ бо Худованд пеш равад. Ӯ ибораҳоеро истифода мебарад, ба монанди «барои пешрафти Инҷил», «пур аз меваҳои адолат», «мева аз меҳнати ман» (1:11,12, 25). Ӯ мехост, ки онҳо ва мо пешрафт кунем ва ҳеҷ гоҳ танҳо истода намонем.
Павлус монеаҳоро ҳамчун имкониятҳо барои мубодилаи Инҷил медид, новобаста аз ниятҳои онҳое, ки онро мубодила мекарданд. Павлус ба ду чизи асосӣ такя мекард, то ӯро тақвият бахшад: дуоҳои халқи Худованд ва таъмини Рӯҳи Исои Масеҳ. Муҳокимаи зиёде дар бораи истилоҳи «Рӯҳи Исои Масеҳ» сурат гирифт. Ин қадар, ки маро водор кард, ки ба хона баргардам ва ин мавзӯъро минбаъд омӯзам.
Филиппиён 1:22-26
Павлус ба худ эътимод надошт, балки ба Худои худ эътимод дошт (Филиппиён 1:22-26)! Ӯ медонист, ки аз обҳои чуқур мегузарад ва бо дӯстонаш боз вомехӯрад. Қайд карда шуд, ки калимаи «интизории ҷиддӣ» аз се калима иборат аст: «дур, сар ва тамошо». Ин се калима якҷоя ба мо тасаввуроти Павлусро медиҳанд, ки чизеро чунон бодиққат тамошо мекунад, ки сараш аз ҳама чизи дигар дур шудааст. Ин ҳаёти Павлусро барои Масеҳ таъкид мекунад, ӯ барои Исои Масеҳ фурӯхта шуда буд! Ӯ дар зиндагӣ як ҳадаф дошт ва мехост, ки виҷдони пок дошта бошад ва вақте ки дар назди Худованд пайдо мешавад, шарм надорад (2 Қӯринтиён 5:9-10, 1 Юҳанно 2:28). Ӯ тасмим гирифта буд, ки шаҳодати далерро «бо тамоми ҷасорат» нигоҳ дорад. Ӯ таваҷҷӯҳи Масеҳмарказро нигоҳ дошт, то Масеҳ дар бадани ӯ, хоҳ бо ҳаёт ва хоҳ бо марг, бузург карда шавад!
Вақте ки мо Масеҳро бузург медонем, он бояд телескопӣ бошад, на микроскопӣ. Телескоп чизеро калон мекунад ва онро наздик меорад. Микроскоп чизеро хурд мекунад ва онро калон мекунад. Забур 34:3, Луқо 1:46 ва Юҳанно 3:30 ба бузург донистани Худои мо пайвастаанд!
Филиппиён 1:27-30
Филиппиён 1:27-30 бисёр фикрҳои фоиданокро дар бар мегирад! Павлус моро даъват мекунад, ки «рафторе дошта бошем, ки сазовори Инҷили Масеҳ бошад». Ин калимаи рафтор ҷолиб аст, он ҷоест, ки мо калимаи «сиёсат»-и худро мегирем. Он дар ҷойҳои дигар ҳамчун «шаҳрвандӣ» тарҷума шудааст (Филиппиён 3:20). Ин калима маънои шаҳрро дорад ва дар калимаҳои мо ба монанди Миннеаполис ва Индианаполис пайдо мешавад. Вақте ки мо дар бораи метрополитен ё метрополис сухан меронем, мо ҳамон калимаро истифода мебарем. Он чизе ки Павлус ба мо мегӯяд, ин аст, ки мо ба шаҳри дигар тааллуқ дорем, аз ин рӯ мо бояд сазовори ҷое, ки бо он шинохта шудаем, рафтор кунем. Ҳамон тавре ки як амрикоӣ бояд мувофиқи қонунҳои кишвар зиндагӣ кунад, ҳамон тавр як масеҳӣ бояд мувофиқи меъёри Инҷили Масеҳ зиндагӣ кунад!
Фикри дигаре, ки ба миён омад, ин буд, ки мо бояд якҷоя кӯшиш кунем, на якҷоя мубориза барем! Фикри якҷоя кӯшиш кардан ин аст, ки паҳлӯ ба паҳлӯ истодан. Ин як калимаи варзишӣ аст, ки маънои варзишгарро дорад. Он ба ҳамаи мо хотиррасон мекунад, ки мо дар як даста ҳастем!
Гарчанде ки душманони масеҳӣ зиёданд, мо набояд мисли аспҳои тарсида бошем, ки ин фикр дар паси калимаи тарсида аст. Ҳатто агар мо барои Масеҳ азоб кашем, мо бояд дарк кунем, ки ин тӯҳфа аз Худост. Павлус инро ду маротиба қайд мекунад, вақте ки мегӯяд «аз Худо» ва «ба мо дода шудааст»… азоб кашидан. Ӯ ин азобро муноқиша меномад.
Ҳаёти масеҳӣ майдони бозӣ нест, аксар вақт он майдони ҷанг аст! Аммо мо бояд ҳамеша дар хотир дорем, ки душман хеле воқеӣ аст, аммо ӯ масеҳиёни дигар нест!
