Як гурӯҳ ҷавонон дар ҷое истода буданд, ки шаби пеш оташи шукӯҳманде доштанд; онҳо гирду атрофи онро чен мекарданд, ба ҳамдигар мегуфтанд, ки чӣ қадар баланд аланга задааст ва бо ҳаяҷон дар бораи саҳми худ дар он сӯҳбат мекарданд. Хокистари он ҳанӯз дуд мекард ва пас аз чанде онҳо ба кор шурӯъ карданд, то онро ҷамъ кунанд ва зоҳиран умед доштанд, ки шодиҳои дирӯзаро нав кунанд. Онҳо ба зудӣ даст кашиданд ва хомӯш истоданд ва ман фикр кардам, мутаассифона, ба натиҷаҳои меҳнати онҳо нигоҳ карда, ин кӯшиши беҳуда буд. Онҳо сӯзишвории тоза надоштанд.
Он писарон ва оташи онҳо ва хокистари он бароям масал шуданд ва вақте ки ман андеша кардам, он бо овози бешубҳа ба ман сухан гуфт.
Ман замонҳоеро ба ёд овардам, ки кӯшиш мекардам, ки шавқу ҳаваси кӯҳна ва садоқати гузаштаро ба Масеҳ ва хидмати Ӯро бо андеша кардан дар бораи онҳо — дар ҳақиқат хокистари дуддори гузаштаро ҷамъ кардан — эҳё кунам ва фаҳмидам, ки ҳама беҳуда аст ва вақте ки ман дар бораи он фикр кардам, ба худ борҳо гуфтам, ки ин корро кардан мумкин нест; агар оташ фурӯзон монад, агар ҳозира ва оянда мисли гузашта шодмон ва пурқувват бошад, ин на бо андеша кардан дар бораи гузашта, балки бо ёфтани сӯзишвории тоза хоҳад буд; оташ бояд ҳар рӯз сӯзишвории тоза дошта бошад, то бо шуълаи доимӣ сӯзад. Он гоҳ ман ба ёд овардам, ки дар қонуни Худованд аз қадим навишта шуда буд: «Оташ ҳамеша бар қурбонгоҳ фурӯзон хоҳад буд; он ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳад шуд» ва ман дар тасаввури худ левизодагонро тасаввур кардам, ки дар он хаймаи қадимӣ хидмат мекарданд, сӯзишвориро аз дур меҷустанд ва оташи қурбонгоҳро шабу рӯз назорат мекарданд ва онро пайваста ғизо медоданд ва ман пурсидам: Чӣ тавр оташи рӯҳонӣ — садоқат ва муҳаббати самимӣ ба Масеҳ — дар ҷон ҳамеша фурӯзон нигоҳ дошта мешавад ва сӯзишворӣ аз куҷост?
Ҷавоби саволи ман бо суръат ва қувваи тароватбахш омад. Рӯҳи Худо омадааст ва Ӯст, ки сӯзишвориро таъмин мекунад ва аз фурӯзон нигоҳ доштани оташ дар дил ҳамеша шод мешавад. Ман аввал ба он чизе, ки Худованд худаш дар бораи омадани худ гуфта буд, рӯ овардам.
Аммо Тасаллидиҳанда, ки Рӯҳулқудс аст, ки Падар ба исми Ман мефиристад, Ӯ ҳама чизро ба шумо таълим медиҳад ва ҳама чизро, ки Ман ба шумо гуфтаам, ба ёди шумо меорад (Юҳанно 14:26).
Ин суханон барои мо дар комилияти илоҳӣ ва бехатои Чаҳор Инҷилкафолат медиҳанд, зеро онҳо ба расулон гуфта шуда буданд, ки он чиро, ки дар ёд доштанд, на мувофиқи хотираҳои табиии ноқиси худ, балки бо қудрати бехатои Рӯҳулқудс навиштаанд.
то ки мо — бале, шумо ва ман — суханони аслиро дошта бошем ва роҳҳои аслии Худованди мо Исоро донем, чунон ки Ӯ ҳангоми дар ин ҷаҳон буданаш сухан мегуфт ва амал мекард. Вақте ки мо суханони Ӯро мешунавем ва дар бораи Ӯ фикр мекунем, ба ҳамдигар мегӯем: «Оё дилҳои мо дар даруни мо намесӯхтанд, вақте ки Ӯ дар роҳ бо мо сухан мегуфт?» ва ба Ӯ бо ибодат мегӯем: «Ту суханони ҳаёти ҷовидонӣ дорӣ». Дар Инҷил сӯзишвории бепоён барои оташ мавҷуд аст. Аммо Худованд дар бораи Рӯҳ бештар аз ин гуфта буд. Ӯ гуфт:
Вақте ки Тасаллидиҳанда ояд, ки Ман Ӯро аз Падар ба шумо мефиристам, яъне Рӯҳи Ҳақиқат, ки аз Падар мебарояд. Ӯ дар бораи Ман шаҳодат медиҳад (Юҳанно 15:26).
Ин шаҳодати Рӯҳулқудс ба баландии ва ҷалоли Худованди мост. Мо онро дар Аъмоли Ҳаввориёндорем, ки шаҳодати бехато аст. Агар фурӯтанӣ ва файз ва мулоимӣ, ғамҳо ва азобҳо ва марги Ӯ, ки дар Инҷил барои мо сабт шудаанд, моро ба муҳаббати самимӣ ба Ӯ водор кунанд, шаҳодати Рӯҳ дар Аъмол моро бо ғалаба пур мекунад. Ӯ Ғолиб аст, «Худо ҳамин Исоро ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст». Ӯ «Ӯро баланд бардоштааст, то Шоҳзода ва Наҷотдиҳанда бошад». Вақте ки мо дар бораи баландии ва ҷалоли Ӯ ва дар бораи Номи Ӯ, ки аз ҳар ном болотар аст, андеша мекунем ва дарк мекунем, ки Ӯ дар ҷалоли худ барои мо зиндагӣ мекунад, зеро «Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои мо шафоат кунад», оташ дар даруни мо фурӯзон мешавад, зеро дар ин ҷо дар ҳақиқат сӯзишворӣ мавҷуд аст. Вақте ки шогирдони Ӯро диданд, ки ба осмон бардошта шуд, Ӯро ибодат карданд ва аз шодии бузург пур шуданд ва пайваста Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва баракат медоданд, ва бо мо низ ҳамин тавр хоҳад буд, зеро Рӯҳ ба мо дар бораи ҷалоли Ӯ дар осмон шаҳодат медиҳад. Ва чӣ қадар равшан оташ дар ҳаёти расулон фурӯзон буд, чунон ки бо қудрат ва Рӯҳулқудс ва бо итминони зиёд ба ҷалоли Худованди худ шаҳодат медоданд.
Аммо минбаъд, Худованд гуфт:
Вақте ки Рӯҳи Ҳақиқат ояд, Ӯ шуморо ба тамоми ҳақиқат роҳнамоӣ мекунад: зеро Ӯ аз худ сухан намегӯяд; балки ҳар чизе ки Ӯ мешунавад, ҳамонро мегӯяд; ва Ӯ ба шумо чизҳои ояндаро нишон медиҳад. Ӯ Маро ҷалол медиҳад: зеро Ӯ аз Они Ман мегирад ва ба шумо нишон медиҳад (Юҳанно 16:13-15).
Ин суханон моро ба Номаҳо мебаранд, зеро дар он ҷо чизҳои осмонӣ ҳастанд, ки Рӯҳ мешунавад ва ба мо ошкор мекунад. 1 Қӯринтиён 2 ба мо инро кафолат медиҳад:
Чашм надидааст, на гӯш нашунидааст, на ба дили инсон даромадааст, чизҳое, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст. Аммо Худо онҳоро ба мо ба воситаи Рӯҳи Худ ошкор кардааст: зеро Рӯҳ ҳама чизро, бале, чизҳои амиқи Худоро меҷӯяд.
Ва ҳамаи ин чизҳо чизҳои Масеҳ ҳастанд ва аз они мо ҳастанд, зеро онҳо аз Они Ӯ ҳастанд, зеро мо бо Ӯ ворисони якҷоя ҳастем ва Ӯ на мисли ҷаҳон медиҳад, балки ҳама чизеро, ки дорад, бо ворисони дӯстдоштаи худ мубодила мекунад. Чӣ қадар сӯзишворӣ барои оташ дар ин Номаҳои аз Рӯҳулқудс илҳомбахшида мавҷуд аст! «Ва Ӯ ба шумо чизҳои ояндаро нишон медиҳад» моро ба Ваҳймебарад, ва
дар он ҷо ҷалоли Худованди мо ба қадри кофӣ барои мо ошкор шудааст, то дилҳои моро фурӯзон кунад; аммо онҳо танҳо вақте фурӯзон хоҳанд шуд, ки мо гӯш дошта бошем, то «он чиро, ки Рӯҳ ба калисоҳо мегӯяд, бишнавем».
Сирри он дар дуруст итоат кардан ба Рӯҳулқудс аст. Агар мо Ӯро ғамгин кунем, оташ ба хокистари дуддор хомӯш мешавад; ва мо Ӯро ғамгин мекунем, агар ба Масеҳ бепарво бошем. Ва бепарвоӣ ба Масеҳ дили Ӯро сахт ғамгин мекунад; мо инро аз суханони Ӯ ба калисои Лаодикия мефаҳмем:
Ту на сард ҳастӣ ва на гарм: кош ту сард ё гарм мебудӣ. Пас, азбаски ту нимгарм ҳастӣ, ва на сард ҳастӣ ва на гарм, Ман туро аз даҳони Худ қай мекунам (Ваҳй 3:15-16).
Бигзор мо аз чунин ҳолат эмин бошем; аммо агар ин тавр бошад, оташ бояд ҳар рӯз бо сӯзишвории тоза ғизо дода шавад.
Аммо Рӯҳ аз ғизо додани оташ дар ҷонҳои мо шод мешавад; ин кори бузурги Ӯст ва он беҳуда нест, зеро дар охири Китоб мехонем, ки Рӯҳ ва Арӯс ба Исо мегӯянд: «Биё». Ин фарёд аз дилҳое бармеояд, ки аз муҳаббат ба Ӯ фурӯзон ҳастанд ва то бо Ӯ набошанд, қаноат намекунанд.
