Чӣ гуна марг!
Еҳӯром «сиву дусола буд, ки подшоҳ шуд. Ӯ дар Ерусалим ҳашт сол ҳукмронӣ кард ва, ба ҳеҷ кас ғамгинӣ наовард, аз дунё гузашт... Ӯро дар шаҳри Довуд дафн карданд, аммо на дар қабрҳои подшоҳон.» — 2 Вақоеънома 21:20 NKJV
Ба наздикӣ як халабони ҷавони миссионер ва ҳамсараш дар садамаи ҳавопаймоӣ дар Замбия ҷони худро аз даст доданд. Онҳо дар он кишвар чандон зиёд набуданд, аммо дар беморхонае, ки муддати тӯлонӣ дар он ҷо буд, ба Худованд хидмат мекарданд.
Вақте ки ин ҷуфти ҷавон вафот карданд, Президенти Замбия рӯзи мотами миллиро эълон кард, ки ҳама парчамҳо дар нимсутун парвоз мекарданд. Ҳама барномаҳои фароғатӣ мавқуф гузошта шуданд. Тақрибан 2000 нафар дар маросими дафн ва гӯр кардани оддӣ ширкат карданд – ин шаҳодате аз муҳаббат ва эҳтироми мардуми Замбия ба ин миссионерон буд.
Баръакс, дар ояти боло, як подшоҳи Аҳди Қадим аз Яҳудо бо номи Еҳӯром «ба ҳеҷ кас ғамгинӣ» ё пушаймонӣ наовард. Ман мутмаинам, ки дар маросими дафни ӯ одамон буданд, аммо зоҳиран ӯ шахсе буд, ки ин замин бе ӯ беҳтар буд.
Ӯ ҳашт сол подшоҳи Яҳудо буд, аммо аз Худо рӯ гардонда буд. Аз ин рӯ, Худо, инчунин зердастонаш, ҳангоми маргаш аз ӯ рӯ гардонданд. Ҳеҷ кас аз марги ӯ ғамгин нашуд.
Абадият мавзӯи асосии Аҳди Қадим нест, ҳарчанд эҳё ва арзишҳои абадӣ дар он ҷо пайдо мешаванд. Тарзи дафн кардани Еҳӯром – «на дар қабрҳои подшоҳон» – рад кардани ин подшоҳро аз ҷониби Худо инъикос мекард. Ҳарчанд Еҳӯром танҳо муддате зиндагӣ кард, ӯ барои абадият вуҷуд дорад, бешубҳа орзу дорад, ки «Худои падаронашро» ибодат мекард, на ин ки Ӯро «тарк» мекард (2 Вақоеънома 21:10). Абадият барои ӯ чӣ гуна бояд бошад?
Муردن ва надоштани касе, ки ғамхорӣ кунад, чунин ҳаёти беҳуда ва зоеъшударо нишон медиҳад. Мо ҳама бо ягон сабаб дар ин ҷо гузошта шудаем, ва ҳатто онҳое, ки ба ҳеҷ худо бовар надоранд, то ҳол дарк мекунанд, ки амри «ҳамсояи худро мисли худ дӯст дор» (Марқӯс 12:31) як қисми зарурии ҳар ҷомеаест, ки пойдор хоҳад буд. Еҳӯром худро ва бутҳои худро дӯст медошт, ва ӯ ин амри муҳимтаринро вайрон кард. Ӯ марди шарире буд, ки бародарони худро, инчунин баъзе аз шоҳзодагони Исроилро кушт (2 Вақоеънома 21:4).
Имрӯз, ба ҷои он ки оила ва дӯстони мо бо воқеияти даҳшатноки марг, ки натиҷаи гуноҳ аст, рӯ ба рӯ шаванд, ҷисмҳои моро бальзам мекунанд ва «ислоҳ» мекунанд, то мо хушбахт ба назар расем. Ва бисёриҳо намехоҳанд, ки шоҳиди дафни воқеӣ дар замин бошанд. Мо ҳама кори аз дастамон меомадаро мекунем, то вонамуд кунем, ки марг воқеӣ нест. Аммо марг воқеӣ аст ва абадият низ.
Мӯъмин ба Масеҳ метавонад шодӣ кунад, ки марг интиҳо нест, балки танҳо оғози ояндаи пурҷалол бо Масеҳ аст. Марг вақти мотам аст, ва агар одамон ҳангоми марги аъзои оила ё дӯст дар ҳаёти худ холӣ эҳсос накунанд, чизе нодуруст аст – магар ин ки шахси мурда мисли Еҳӯром бошад, ки он қадар бад аст, ки одамон аз марги ӯ шод мешаванд. Изҳори ғамгинӣ, чунон ки онҳое, ки аз марги миссионерон мотам гирифтанд, эҳтиром ва муҳаббатро ба шахси фавтида нишон медиҳад.
Агар ман пеш аз бозгашти Худованд бимирам, умедворам, ки онҳое, ки ба маросими дафни ман меоянд, мотам мегиранд. Сипас, пас аз рехтани ашк, умедворам, ки онҳо аз он шодӣ мекунанд, ки азбаски ман бовар дорам, ки Масеҳ барои гуноҳҳои ман мурд, ояндаи ман пурҷалол хоҳад буд. Марг «ба ҳеҷ кас ғамгинӣ» даҳшатнок хоҳад буд.
