Жан Кёхлин, дар Рӯз ба рӯз дар ибодати худ, вақте ки ӯ ба тафсири Матто 1 шурӯъ кард, дар бораи Писар навишт: «Чӣ тавр мо бо ақли маҳдуди худ метавонем чунин шахсро бишносем? Худо барои ин чор Инҷилро ба мо додааст, то ки мо ҷалоли Писари Ӯро аз паҳлӯҳои гуногун баррасӣ кунем, ҳамон тавре ки барои намоиши ашёи арзишманд эффектҳои гуногуни рӯшноӣ истифода мешаванд. Матто Инҷили Подшоҳ аст. Дар ин ҷо насабнома барои он зарур аст, ки Масеҳро дар ибтидо дар доираи ваъдаҳои ба Иброҳим додашуда ҷойгир кунад ва унвони Ӯро ҳамчун Вориси тахти Довуд бебаҳс исбот кунад (Ғалотиён 3:16; Юҳанно 7:42).»
Ҷалоли Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Вориси тахти Довуд, ки «Писари Довуд» аст (Матто 1:1 NKJV), мустақиман ба халқи заминии Ӯ, яҳудиён, дахл дорад. Худованд инро дар муносибатҳои худ бо зани ғайрияҳудӣ равшан нишон дод (Матто 15:21-28). Аз ин рӯ, ҳатто дар ин масъала ба мо хотиррасон мешавад, ки Исроил ва Калисо, ки аз яҳудиён ва ғайрияҳудиён иборат аст, гурӯҳҳои алоҳида мебошанд. Бо вуҷуди ин, мо аз донистани он ки Ӯ Подшоҳи яҳудиён аст, шодӣ мекунем (Матто 2:2).
Ҳамчун он Подшоҳ, халқи худи Ӯ Ӯро рад карданд. Мутаассифона, ҳамаи мо роҳи худро аз Ӯ, ки Худост, ҷустуҷӯ кардем (Румиён 3:9-18). Ду дузд, ки бо Худованд маслуб шуда буданд, нафрати худро нисбат ба Ӯ баён карданд (Матто 27:44) – Он ки бар «сари Ӯ айбнома навишта шуда буд ... ИН ИСО ПОДШОҲИ ЯҲУДИЁН АСТ» (Матто 27:37). Бо вуҷуди ин, мо дар Луқо 23 мехонем, ки як дузд тавба кард ва гуноҳи худро эътироф намуд. Ҳарчанд номи ӯ ба мо маълум нест, Худованд ӯро мешинохт ва дар ҳамон рӯз ӯро ба ҳузури Худ овард (Луқо 23:40-43). Чӣ файзеро мо дар Худованд Исо меёбем, ки ба назди худаш омад, аммо роҳи наҷотро ба ҳар мард, зан ва кӯдак кушод (Юҳанно 1:10-14), то ки мо Ӯро бишносем (1 Юҳанно 5:20)!
Шарҳҳои Жан Кёхлин бо зикри шахсиятҳо дар насабномаи Худованд идома меёбанд: «Дар ин рӯйхати дароз баъзе номҳои бадном (Оҳоз, Манашше, Омун ва дигарон) аз сабт тоза нашудаанд. Пеш аз ошкор кардани Наҷотдиҳанда, Худо бори дигар равшан нишон медиҳад, ки дар ҳар насл, хоҳ патриарх бошад, хоҳ подшоҳ, хоҳ зани шубҳанок, ҳар кас ба ҳамон наҷот ва ҳамон Инҷил ниёз дорад. Шумо худатон ба он ниёз доред, хонандаи азиз, ба мисли ҳар каси дигар.»
