Дар ояти аввали боби шашуми Румиён, ҳавворӣ Павлус савол медиҳад: «Оё мо дар гуноҳ идома диҳем?» ва дар ояти дуюм ӯ ҷавоб медиҳад: «Худо накунад, чӣ тавр мо, ки барои гуноҳ мурдаем, дигар дар он зиндагӣ кунем?»
Ин равшан нишон медиҳад, ки имондор набояд мисли пеш аз шинохтани Худованд Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ зиндагӣ кунад. Сипас ӯ мегӯяд: «Ҳар қадаре ки мо ба Исои Масеҳ таъмид гирифтем, ба марги Ӯ таъмид гирифтем». Ӯ тахмин мекунад, ки ҳамаи онҳое, ки ба онҳо менависад, таъмид гирифтаанд. Эй масеҳии ҷавон, оё шумо таъмид гирифтаед? Ҳавворӣ он чиро, ки барои масеҳӣ муқаррарӣ аст, баён мекунад. Таъмид нагирифтан ғайримуқаррарӣ аст.
Петрус дар номаи аввали худ (3:21) ба мо мегӯяд, ки ин «талаби виҷдони пок» аст. Ман бояд ҳис кунам, ки Худо дар Масеҳ барои ман ин қадар кор кардааст, оё ман набояд ба ин бо таслим кардани ҳаёти худ ба Ӯ ҷавоб диҳам?
Павлус дар 2 Қӯринтиён 5:14 мегӯяд: «Агар як нафар барои ҳама мурд, пас ҳама мурда буданд; ва Ӯ барои ҳама мурд, то ки онҳое, ки зиндагӣ мекунанд, аз ин пас барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва дубора эҳё шуд, зиндагӣ кунанд».
Донистан
Дар ояти 6-и Румиён 6 мехонем:
Инро дониста, ки одами кӯҳнаи мо бо Ӯ маслуб шудааст. (Румиён 6:6)
Ҳамаи он чиро, ки мо ҳамчун зодаи Одам будем, Худо дар салиби Худованди мо Исо ба анҷом расонидааст. «Одами кӯҳна», он чиро, ки ман аз рӯи ҷисм ҳастам, ба охир расонида шудааст, зеро барои он писанди Худо будан ғайриимкон аст. Ҳатто Павлус мегӯяд: «Зеро ман медонам, ки дар ман, яъне дар ҷисми ман, некӣ зиндагӣ намекунад» (7:18).
Агар ман донам, ки Худо ҳаёти кӯҳнаи маро ба анҷом расонидааст, пас савол ин аст, ки оё ман онро ба анҷом расонидаам? Бо таъмид гирифтан ман мегӯям, ки ҳукми Худоро бар ҳамаи он чиро, ки ман аз рӯи ҷисм ҳастам, қабул кардаам.
Ҳисоб кардан
Пас Павлус дар ояти 11 идома медиҳад:
Ҳамчунин шумо низ худро барои гуноҳ мурда, вале барои Худо ба воситаи Исои Масеҳ зинда ҳисоб кунед. (Румиён 6:11)
Рӯҳулқудс ба ман қувват медиҳад, ки ба гуноҳ «НЕ» гӯям. Пеш аз табдил ёфтанам, гуноҳ дар ҳаёти ман ҳукмронӣ мекард ва он чиро, ки ман мекардам, назорат мекард. Ин қувват шикаста шудааст: «Зеро гуноҳ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард» (ояти 14).
Пас мо мефаҳмем, ки на танҳо Худо дар марги Масеҳ он чиро, ки ман дар ҷисм ҳастам, дур кардааст, балки инчунин ба ман Рӯҳулқудсро додааст, то ки ман барои Ӯ зиндагӣ кунам.
Таслим шудан
Пас мо ба калимаи охирини худ, «таслим шудан» мерасем. Ояти 13 мегӯяд:
Ва аъзои худро ҳамчун асбоби беадолатӣ ба гуноҳ таслим накунед: балки худро ба Худо таслим кунед. (Румиён 6:13)
Дастони ман, пойҳои ман, чашмони ман, гӯшҳо ва овози ман - як вақтҳо онҳо барои қонеъ кардани худ бо корҳои гуноҳкор истифода мешуданд. Ҳоло ман метавонам онҳоро ба Худо, «ҳамчун асбоби адолат» таслим кунам.
Павлус дар Ғалотиён 2:20 мегӯяд: «Ман бо Масеҳ маслуб шудаам: аммо зиндагӣ мекунам; вале на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад: ва ҳаёте, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имони Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод».
