Қонун ё файз: Фаҳмидани ду аҳд дар Навиштаҳо

Қонун ё файз

Яке талаботро ифода мекунад. Дигаре таъминро ифода мекунад. Яке бо кӯҳи Сино алоқаманд аст (Ибриён 12:18-21). Дигаре бо кӯҳи Сион алоқаманд аст (Ибриён 12:22-24). Яке хидмати маҳкумият (2 Қӯринтиён 3:9) ва марг (3:7) аст. Дигаре хидмати адолат (2 Қӯринтиён 3:9) ва Рӯҳ (3:8) аст. Миёнарави аввал Мусо буд (Ғалотиён 3:19). Миёнарави дуюм Худованд Исои Масеҳ аст (Ибриён 12:24).

Яке пурҷалол буд, ҳатто агар кас ба осмони пурситора дар шаби торик ва беабр нигоҳ кунад ва ҷаҳонҳоро дар болои ҷаҳонҳо, як галактикаи воқеии ҷалолро бубинад. Дигаре ба таври фавқулодда пурҷалол аст, мисли тулӯи офтоб. Ситораҳо дар миллионҳо худ бо шукӯҳи бепоён медурахшанд, аммо ҳеҷ яке аз онҳо вақте ки офтоби системаи мо тулӯъ мекунад ва чунин сели пурҷалоли нурро ба саҳна мерезад, дида намешавад.

«Зеро он чизе ҳам, ки ҷалолнок шуда буд, аз сабаби ҷалоли фавқулодда дар ин бобат ҷалоле надошт» (2 Қӯринтиён 3:10). Вақте ки Мусо аз кӯҳи муқаддас фуруд омад, пӯсти рӯяш чунон ҷалолнок медурахшид, ки ӯ маҷбур шуд рӯймол пӯшад. Банӣ-Исроил наметавонистанд ба охири он чизе, ки бояд барҳам дода мешуд, устуворона нигоҳ кунанд. Ва ҳатто то имрӯз рӯймол бар дилҳои онҳост.

Аммо дар мавриди Миёнарави аҳди беҳтар, Худованди мо Исои Масеҳ, тамоми ҷалоли Худо дар рӯи Ӯ медурахшад, ва ҳар як савол барои Худо ва барои мо чунон аҷиб ҳал шудааст, ки имондор метавонад ба он ҷалол бо шодии бепоён нигоҳ кунад. Ҳеҷ рӯймол бар рӯи Ӯ нест, ҳеҷ рӯймол бар дилҳои мо нест, балки ҳамаи мо бо рӯи кушода ҷалоли Худовандро дида, ба ҳамон сурат аз ҷалол ба ҷалол табдил меёбем, чунон ки аз Рӯҳи Худованд (2 Қӯринтиён 3:18).

Чӣ қадар тафовут! Яке қонун буд; дигаре файз аст. Чӣ қадар сабук, бидуни ҳисси масъулияти амали худ, банӣ-Исроил ҳангоми додани қонун гуфтанд: «Ҳар он чи Худованд гуфтааст, мо хоҳем кард» (Хуруҷ 19:8). Кӣ метавонист қонунро риоя кунад? Ҷисм дар инсон ба ҳар як фармони он муқобилат мекард. Ҳеҷ кас наметавонист онро комилан риоя кунад, ва барои Худо ҳеҷ чиз камтар аз комилият кофӣ нест.

Принсипи қонун ин буд: «Инро кун, ва зинда хоҳӣ монд» (Луқо 10:28). Ин «беҳтарин кори худро кун» набуд, чунон ки одамон ин қадар дӯст медоранд, балки «ИНРО кун» — ин бояд 100% ё ҳеҷ чиз бошад. 99% кофӣ набуд, ин бояд комилият бошад… ё маҳкумият. Ва дидани он ки қонун талаб мекард, ва танҳо талаб мекард, ягона ҳаракати он маҳкум кардан буд, ва ягона маҳкумияте, ки он медонист, маргро дар бар мегирифт. Ин хидмати маҳкумият ва марг буд.

Пас чаро қонун дода шуд?

Он танҳо ба як миллат дода шуда буд, аммо ба як миллат ҳамчун намунаи тамоми миллат дода шуда буд, ва он як дарси ҷаҳонӣ, як дарси умумиҷаҳонӣ дорад. Ҳамон тавре ки як кимиёгари таҳлилгар метавонад чанд фунт маводро аз як тӯдаи партов, ки ҳазорҳо тонна вазн дорад, бо умеди он ки дар он чизе аз арзиши тиҷоратӣ, баъзе маҳсулоти иловагӣ, ки фоида меорад, кашф кунад, аммо дар намунаи худ чизе ҷуз партовҳои беарзиш наёфта, онро маҳкум мекунад. Ҳамин тавр мехонем,

Акнун мо медонем, ки ҳар чизе ки қонун мегӯяд, ба онҳое мегӯяд, ки зери қонунанд: то ки ҳар даҳон баста шавад, ва тамоми ҷаҳон дар назди Худо гунаҳкор гардад (Румиён 3:19).

Пас, аз аҳди аввал умеде нест. Он кори худро вақте анҷом медиҳад, ки моро ба ин хулоса меорад.

Ғайр аз ин, қонуни пок ва содда ҳеҷ гоҳ ба инсон дода нашуда буд. Дар баробари он расму оини қурбониҳо дода шуд. Аввалро барои роҳат қонуни ахлоқӣ, дуюмро қонуни маросимӣ меномем.

Ин қурбониҳо, қурбониҳои гуноҳ, қурбониҳои ҷиноят, қурбониҳои сулҳ, қурбониҳои сӯхтанӣ чӣ маъно доштанд? Рӯзи кафорат чӣ маъно дошт? Қурбонгоҳҳои қурбонӣ чӣ маъно доштанд? Ҳамаи онҳо намунаҳои таъминоти файзбахши Худо барои ниёзи инсон дар марги кафоратбахши Худованд Исои Масеҳ буданд.

Шумо дар хотир доред, ки вақте қонун бори аввал дода шуд ва Мусо аз кӯҳи Сино бо ду лавҳаи сангӣ, ки Даҳ Аҳкомро дар даст дошт, бармегашт, ӯ садои сурудхониро шунид. Ӯ хеле хуб медонист, ки ин чӣ маъно дорад. Исроил фармони аввал ва муҳимтаринро мешикаст,

Ту дигар худое пеш аз Ман нахоҳӣ дошт (Хуруҷ 20:3).

Сурудхонӣ ҳамроҳи рақси бутпарастӣ дар атрофи гӯсолаи тиллоӣ бо нақораи куфр буд,

Инҳо худоёни ту ҳастанд, эй Исроил, ки туро аз замини Миср бароварданд (Хуруҷ 32:4).

Вақте ки Мусо ба урдугоҳ наздик шуд ва дид, ки чӣ рӯй дода истодааст, бо ҳиссиёти нодир ва ҷасорат ду лавҳаро аз кӯҳ ба поён партофт ва онҳоро шикаст.

Дар ин ҳолатҳо овардани қонуни пок ба урдугоҳ маънои маргро барои ҳамаи онҳое, ки дар он буданд, дошт. Ба ӯ дастур дода шуд, ки ба кӯҳи Сино барояд, то қонунро бори дуюм қабул кунад, ба ӯ гуфта шуд, ки бо худ сандуқи чӯби акацияро биёрад, ва лавҳаҳо ба ин сандуқ гузошта шуданд (ниг. Такрори Шариат 10:1-5).

Дар ин мо мебинем, ки Худо танҳо дар асоси Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ метавонист бо инсон идома диҳад, зеро сандуқ намунаи Масеҳ буд.

Ҳамин тавр мехонем,

қонун муаллими мо буд, ки моро ба Масеҳ меовард, то ки мо ба воситаи имон сафед шавем (Ғалотиён 3:24).

Тарҷумаи JND маънои ин оятро равшантар мекунад,

«Қонун то Масеҳ мураббии мо буд». Ин маънои онро надорад, ки қонун моро ба Масеҳ меорад, балки он дарсҳои худро то замоне, ки Масеҳ омад, меомӯзонд. Ду дарси омӯхтанӣ буд: аввал, нотавонии мо дар риояи қонун ва дуюм, ки системаи қурбонӣ ба ягона умеди гуноҳкор, Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ ишора мекард. Ҳамин тавр, қонун мураббӣ, муаллим аст, то замоне ки Масеҳ дар саҳна пайдо шавад.

Ҳамин тавр, мо мебинем, ки аҳди нав як андешаи баъдӣ набуд, ки вақте аҳди кӯҳна ноком шуд, оварда шуд. Худо аз аввал охирро медонист. Аҳди нав аз аввал дар зеҳни Ӯ буд.

Ӯ аввалро дур мекунад, то ки дуюмро барқарор кунад (Ибриён 10:9).

Боз,

Дар он ки Ӯ мегӯяд: «Аҳди нав», Ӯ аввалро кӯҳна кардааст. Акнун он чизе, ки пӯсида ва кӯҳна мешавад, ба зудӣ аз байн меравад (Ибриён 8:13).

Аз ин рӯ, калимаи «нав» на танҳо маънои нав дар муқобили кӯҳнаро дорад, балки азбаски нав кӯҳнаро иваз кард, онҳо наметавонанд дар паҳлӯи ҳамдигар бошанд!

Пас аҳди нав чист?

Ин аҳд байни Худо ва инсон нест — Худо талаб мекунад ва инсон сабукфикрона мегӯяд: «Ҳамаи ин корҳоро мо хоҳем кард». Ин аҳд байни Худо ва Масеҳ аст, ки дар он инсон бо файзи мутлақ баракат дода мешавад, ҳеҷ талабе нест, балки хидмати адолат ва Рӯҳ — адолат, гуноҳкори имондорро дар ҳузури Худо бо файз мегузорад; Рӯҳ, имондорро ба ҷавоб додан қодир месозад. Мо дар бораи ҳавворӣ Павлус ва Тимотиюс мехонем,

Худо… моро вазирони қобили аҳди нав гардонидааст (2 Қӯринтиён 3:6).

Калимаҳои «аҳд» ва «паймон» дар асл якхелаанд.

Пас шартҳои аҳди нав чист?

Он дар замонҳои Аҳди Қадим ваъда дода шуда буд, ва Павлус ба он ҳамчун чизе, ки барои хонандагонаш ошно буд, ишора мекунад.

Ирмиё 31:31-34 ва Ҳизқиёл 36:24-36 моро равшан мекунанд. Аҳди нав бояд ба таври оммавӣ бо Исроил баста шавад, иҷрои ваъдаҳои бечунучарои Худо ба Иброҳим, 430 сол пеш аз дода шудани қонун. Барои ин Исроил бояд ба замини худ ҷамъ оварда шавад, ва тасдиқи оммавии аҳди нав бо ҳукмронии ҳазорсолаи Масеҳ мувофиқат хоҳад кард.

Шартҳои он инҳоянд:

Таваллуди нав

Бахшиши гуноҳҳо
Ҳадяи Рӯҳи Муқаддас.
Пошидани оби пок бар мардум рамзи таваллуди нав аст. Баъд аз ин чизе меояд, ки онро таъкид мекунад, яъне дили нав ва рӯҳи нав ба онҳо дода мешавад.

Аммо хонанда хоҳад гуфт, ки ин се баракат он чизест, ки имондорон ҳоло медонанд. Дуруст! Марги Масеҳ асоси одилонаи аҳди нав аст. Агар он марги кафоратбахш тамоми масъалаи гуноҳро барои Худо одилона ҳал намекард, Ӯ асосе барои амал кардан бо файз надошт.

Таваллуди нав бешубҳа амали мутлақи Худост. Чунон ки коргари маъдани Дурҳам ошкоро гуфт: «Ҳеҷ кас худро аз нав таваллуд карда наметавонад». Ва аммо Худо бояд барои ин асоси одилона дошта бошад, ва Ӯ онро дар марги Масеҳ меёбад. Ҳамин тавр, дили нав, рӯҳи нав дода мешавад. Бахшиши гуноҳҳоро бо риояи қонун ба даст овардан мумкин набуд. Аз рӯи зоҳир, вақте ки инсон ба бахшиш ниёз дорад, ин далели он аст, ки ӯ қонуни Худоро вайрон кардааст. Бахшиши гуноҳҳо танҳо дар асоси имон ба Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ имконпазир аст. Рӯҳи Муқаддас ҳамчун мӯҳри ҳамаи ин дода мешавад: «Дар Ӯ низ пас аз он ки имон овардед, бо он Рӯҳи Муқаддаси ваъда мӯҳр зада шудед» (Эфсӯсиён 1:13). Албатта, имондор дар ин даври даъвати осмонӣ пуррагии баракатеро ба даст меорад, ки муқаддаси даъвати заминӣ ба он дохил намешавад, ҳарчанд он баракат ва ҷалолнок аст. Аммо ҳамаи имондорон, аз ҳар давре, инро умумӣ доранд, ки баракати онҳо дар асоси марги Масеҳ аст, ки Худоро ба баракат додан бо адолат қодир месозад.

Дар ин ҷо талабот нест, ин таъмин аст. Ин қонун нест, балки файз аст. Худо ташаббусро бо файзи мутлақ ба даст мегирад —

бод ҳар куҷое ки хоҳад, мевазад, ва ту садои онро мешунавӣ, аммо намедонӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад: ҳамин тавр аст ҳар кӣ аз Рӯҳ таваллуд шудааст (Юҳанно 3:8).

Бахшиши гуноҳҳо вақте дода мешавад, ки гуноҳкор ба Масеҳ имон меорад, ва Рӯҳи Муқаддас (ки ба таври махсус дар даври масеҳӣ дода мешавад) ҳамчун мӯҳри ин дода мешавад.

Рӯзи Худованд пас аз Рӯзи Худованд, вақте ки мо ба дархости мурдаи Наҷотдиҳанда дар ёдбуди марги Ӯ ҷавоб медиҳем, мо суханони худи Ӯро дар бораи коса дар пеши назар дорем,