Дили пур аз ибодат
Пас, шаш рӯз пеш аз Иди Фисҳ, Исо ба Байт-Ҳинӣ омад, ки дар он ҷо Лаъзор буд, ки мурда буд ва Ӯ ӯро аз мурдагон эҳё карда буд. Дар он ҷо онҳо барои Ӯ зиёфат оростанд; ва Марто хизмат мекард, аммо Лаъзор яке аз онҳое буд, ки бо Ӯ дар сари дастархон нишаста буд. Он гоҳ Марям як фунт равғани гаронбаҳои нардро гирифт, пойҳои Исоро тадҳин кард ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ пок кард. Ва хона аз бӯи равған пур шуд. Аммо яке аз шогирдони Ӯ, Яҳудои Исқарют, писари Шимъӯн, ки Ӯро хиёнат мекард, гуфт: «Чаро ин равғани хушбӯй ба сесад динор фурӯхта нашуд ва ба камбағалон дода нашуд?» Инро ӯ на аз он сабаб гуфт, ки ба камбағалон ғамхорӣ мекард, балки аз он сабаб, ки ӯ дузд буд ва сандуқи пулро дошт; ва ӯ он чиро, ки дар он гузошта мешуд, мегирифт. Аммо Исо гуфт: «Ӯро танҳо гузоред; ӯ инро барои рӯзи дафни Ман нигоҳ доштааст. Зеро камбағалонро шумо ҳамеша бо худ доред, аммо Маро шумо ҳамеша надоред.» Ҳоло бисёре аз яҳудиён медонистанд, ки Ӯ дар он ҷост; ва онҳо на танҳо ба хотири Исо, балки барои он ки Лаъзорро, ки Ӯ аз мурдагон эҳё карда буд, бубинанд, омаданд. Аммо саркоҳинон қасд карданд, ки Лаъзорро низ бикушанд, зеро ба хотири ӯ бисёре аз яҳудиён рафта, ба Исо имон оварданд. — Юҳанно 12:1-11 NKJV
Вақте ки Юҳанно 12 оғоз мешавад, мо як тасвири зебое дорем, ки ҳаёти масеҳӣ чӣ гуна бояд бошад. Дар ёздаҳ ояти аввал се нафар ба мо пешниҳод карда мешаванд, ки ҳаёти онҳо аз ҷониби Худованд Исо комилан ва абадӣ тағйир ёфта буд. Тавассути Лаъзор, Марто ва Марям мо дарсҳо ва як мушкилоти воқеиро барои ҳаёти худ мебинем.
Лаъзор ҳаётеро ифода мекунад, ки аз қудрати эҳёкунандаи Масеҳ комилан лаззат мебарад – қудрате, ки Павлус мехост дар бораи он «донад» (Филиппиён 3:10) ва ӯ тавассути дуоҳои худ мекӯшид, ки эфсӯсиён дар ҳаёти худ «донад» (Эфсӯсиён 1:18-19). Мо метавонем бигӯем, ки Лаъзор шаҳодатиморо ифода мекунад. Ҳангоми хондани ин қисмат мо мебинем, ки Марто кори моро, ки барои Масеҳ анҷом дода мешавад ва аз ҷониби Ӯ қабул мешавад, ифода мекунад, дар ҳоле ки Марям ибодати моро, ки аз дили бо Масеҳ машғул буда ҷорӣ мешавад, ифода мекунад.
Биёед ба ин се нафар назар андозем, зеро онҳо мавқеъи масеҳӣ ва иртибот бо Масеҳ, ва бузургдошт ва қадрдонии Худовандро пешниҳод мекунанд.
Мавқеъи мо бо Масеҳ
Дар охири Юҳанно 11 мо Лаъзорро мебинем, ки аз мурдагон эҳё шуда буд, ҳамчун тасвири зебои онҳое, ки аз либосҳои мурда озод шудаанд. Ӯ нишон медиҳад, ки бо гунаҳкори гумшудае, ки ба Масеҳ меояд, чӣ мешавад.
Мо дар гуноҳҳо ва хатогиҳои худ мурда будем (Эфсӯсиён 2:1-3).
- Мо аз он мавқеъи мурда эҳё шудаем (Юҳанно 5:24).
- Мо аз либосҳои қабр озод шудаем (Қӯлассиён 3:1) ва озодӣ дода шудаем (Юҳанно 8:36).
- Мо бо Масеҳ нишастаем (Юҳанно 12:2, Эфсӯсиён 2:6).
- Мо аз муошират бо Ӯ лаззат мебарем (1 Юҳанно 1:1-3).
- Мо ҳоло бояд барои дигарон шаҳодат бошем, чунон ки Лаъзор буд (12:9-11).
- Мисли Лаъзор баъзе одамон бар зидди мо хоҳанд буд (Юҳанно 12:10).
- Лаъзор аз он чизе ки Масеҳ барои ӯ анҷом дода буд, лаззат мебурд. Ӯ дар некии он буд. Савол барои мо ин аст: Оё мо дар некии қудрати эҳёкунандаи Масеҳ ҳастем? Ин ҳақиқати китоби Эфсӯсиён аст. Оё мо мисли онҳое зиндагӣ мекунем, ки ҳанӯз мурдаанд ё мо мисли Лаъзор барои як лаҳза – эҳёшуда, аммо ҳанӯз бо либосҳои мурда печидаем, ки роҳ, кор ва ибодати моро маҳдуд мекунанд? Лаъзор ҳеҷ гоҳ наметавонист мавқеъи эҳёшудаи худро бо он либосҳои қабр қадр кунад.
Иртиботи мо бо Масеҳ
Лаъзор дар сари дастархон нишаста буд, ки бо Он ки ӯро аз мурдагон эҳё кард, иртибот дошт. Ҳар як имондори аз нав таваллудшуда ин имтиёзи якхеларо дорад. Ин дар бораи иртиботи мо дар асоси мавқеъи мо сухан меронад. Ба Қӯлассиён 3:1-4 нигаред. Диққат диҳед, ки ин ибораи хурди «бо Масеҳ» чанд маротиба истифода шудааст? «Дар Масеҳ» мавқеъи моро таъкид мекунад, чунон ки борҳо дар Эфсӯсиён ва Қӯлассиён 1-2 дида мешавад. Аммо «бо Масеҳ» иртиботи моро дар асоси, ё ки аз мавқеъи рӯҳонии мо ҷорӣ мешавад, таъкид мекунад.
Бузургдошти мо аз Масеҳ
Ба мо гуфта шудааст, ки «Худо ... Ӯро баланд бардошт ва ба Ӯ номе дод, ки аз ҳар номи дигар болотар аст: То ки ба номи Исо ҳар зону хам шавад» (Филиппиён 2:9-10 KJV). Мо наметавонем Ӯро аз он чизе ки Худо Ӯро баланд бардоштааст, баландтар бардорем, аммо як роҳи амалӣ вуҷуд дорад, ки ман ва шумо метавонем Худованд Исоро бузург дорем. Ба Юҳанно 12:2 диққат диҳед: «онҳо барои Ӯ зиёфат оростанд.» Он зиёфат барои Ӯ буд! Ӯ маркази таваҷҷӯҳ буд. Таваҷҷӯҳ ба Ӯ буд, на ба Лаъзори эҳёшуда, хизмати фидокоронаи Марто ё Марями ибодаткунанда. Онҳо барои Ӯ зиёфат оростанд – ки омодагиро тавассути истифодаи вақт ва захираҳо нишон медиҳад. Ин дар як лаҳза анҷом дода нашудааст.
Мо низ имтиёз дорем, ки ҳар ҳафта барои Ӯ зиёфат оростем. Мо онро Ҷаласаи Ёдбуд, Зиёфати Худованд ё номи дигар меномем. Он чизе ки Худованд дар Луқо 22:14-23 таъсис дод, барои мо дар 1 Қӯринтиён 11:23-34 шарҳ дода шудааст. Мо аз Аъмол мефаҳмем, ки он яке аз фаъолиятҳои асосии калисои ибтидоӣ буд (2:42) ва баъдтар он мунтазам дар рӯзи аввали ҳафта баргузор мешуд (20:6-7). Ҳамин тавр, дар Инҷилҳо мо зиёфатро таъсис додаем, дар Аъмол онро ҷашн гирифтаем ва дар 1 Қӯринтиён онро шарҳ додаем. Нон дар бораи ҷисми Ӯ сухан меронад, ки барои мо дода шудааст. Шароб дар бораи хуни Ӯ сухан меронад, ки барои мо рехта шудааст. Ҳангоми ҷашн гирифтани ин мо Ӯро ёд мекунем! Ба як маъно, ҳар яки мо Ӯро бо додани он ҷои махсус дар оростани Зиёфат бузург медорем.
Қадрдонии мо аз Масеҳ
Ҳикоя дар Юҳанно 12 бори аввал нест, ки Марям ба пойҳои Худованд Исо омад. Дар Луқо 10:39 ӯ ҳамчун омӯзанда дар пойҳои Ӯ менишинад, ки ба Ӯ ҳамчун Он ки ӯро таълим медиҳад, омадааст. Дар он ҷо Ӯ ҳамчун Паёмбардида мешавад. Сипас дар Юҳанно 11, вақте ки бародараш мурд, ӯ ба пойҳои Ӯ омада, дили худро ба Ӯ мерезад. Дар он ҷо мо Ӯро ҳамчун Коҳинмебинем. Сипас дар ин ҷо мо ӯро бо дили пур аз ибодат афтода мебинем. Ҳисоботи тадҳини Худованд аз ҷониби Марям дар Матто 26:6-13 ва Марқӯс 14:3-9 низ ёфт мешавад. Вақте ки шумо ҳар се ҳисоботро муттаҳид мекунед, мефаҳмед, ки ӯ ҳам сар ва ҳам пойҳои Ӯро тадҳин кардааст. Ин як амали муҳаббати пок аз ҷониби ӯ буд. Тадҳини Ӯ аз ҷониби ӯ ба он ишора мекунад, ки Ӯ Подшоҳаст.
Дар ин ҷо дар Юҳанно 12 таъкид ба он аст, ки ин Мард, ки дили Марямро ба даст овард, Писари Худост! Ӯро мебинанд, ки пойҳои Ӯро тадҳин мекунад, ки дар бораи роҳи Ӯ дар ин ҷо ҳамчун инсон сухан меронад. Мо дар ин қисмат се чизро мебинем:
1. Итоати ӯ ба Масеҳ.
Марям дар бораи худ ё чӣ гуна ба дигарон намоён шуданаш ғамхорӣ намекард; ӯ танҳо ба Ӯ омад ва нарди гаронбаҳоро рехт. Ҳамин тавр, на танҳо барои зиёфат омодагӣ буд, балки дар ин ҷо хароҷот низ буд. Яҳудо инро тамоман нафаҳмид, зеро ӯ фикр мекард, ки ин исрофкорӣ аст. Аммо Марям ҳама чизро бе назардошти хароҷот рехт. Барои Марям ин ҳама ё ҳеҷ чиз буд! Вақте ки Марям мӯи худро кушод (коре, ки занони яҳудӣ дар омма намекарданд), ӯ худро фурӯтан кард ва ҷалоли худро дар пойҳои Ӯ гузошт (1 Қӯринтиён 11:15). Ҳамин тавр, мо низ бояд омода бошем, ки ҷалоли худро барои бузургдошти Масеҳ истифода барем (Забур 16:9, 57:8, 108:1). Ҷалоли мо бояд пинҳон бошад ва ҷалоли Ӯ бояд дида шавад. Ин дар бораи мо нест, балки дар бораи Ӯст!
2. Муҳаббати ӯ ба Масеҳ.
Ӯ аз Ӯ ҳамчун паёмбар ва коҳини худ лаззат бурда буд; ҳоло Марям ба Ӯ ҷои муносиби Ӯро дар дили худ медиҳад! Барои як лаҳза дар бораи таъсири ин гуна ибодати самимӣ ба ҳама атрофиён фикр кунед. Дар хотир доред, ки хӯроке омода шуда буд. Ман мутмаинам, ки бӯи он хӯрок ҳаворо пур карда буд. Аммо вақте ки Марям нарди худро рехт ва пойҳои Худовандро тадҳин кард, бӯи хуш тамоми хонаро фаро гирифт! Бӯи хуш аз хӯроке, ки омода шуда буд, дар муқоиса бо бӯи хуше, ки аз равғани гаронбаҳо хонаро пур кард, пажмурда шуд. Ин дар бораи хӯроке, ки онҳо мехӯрданд, набуд – ин дар бораи ибодате буд, ки Ӯ аз дили ӯ қабул мекард! Вақте ки онҳо аз хона баромаданд, бӯи хуш бо онҳо монд. Бӯи хуш дар ниҳоят пажмурда мешуд, аммо бӯи хуш то имрӯз боқӣ мондааст, чунон ки мо ҳоло дар бораи он мехонем.
3. Ангезаи ӯ Масеҳ буд.
Мо дар Юҳанно 12:7 мебинем, ки ӯ фаҳмиши рӯҳонӣ дошт. Ӯ равғанро барои дафни Ӯ нигоҳ дошта буд. Ҷолиб он аст, ки ӯ онро барои дафни бародараш истифода накард, балки барои Худованди худ нигоҳ дошт! Дили ӯ бо дили Худо мувофиқ буд. Худои Падар мехоҳад, ки ҳар яки мо Он ки Ӯ қадр мекунад, қадр кунем. Ӯ инро аз куҷо омӯхт? Ин дар пойҳои Ӯ омӯхта шуд, чунон ки дар Луқо 10. Мо низ бояд дар пойҳои Ӯ вақт гузаронем. Оё дигарон метавонанд бигӯянд, ки мо бо Исо будем (Аъмол 4:13)? Ӯ моро даъват мекунад, ки ба Ӯ оем ва аз Ӯ омӯзем (Матто 11:29).
Хулоса
Ҳамеша онҳое хоҳанд буд, ки намефаҳманд, ки чаро мо мехоҳем барои Ӯ зиёфат оростем ё чаро мо мехоҳем Ӯро бузург дорем, чунон ки дар Юҳанно 12:4-6 мебинем. Аммо чӣ имтиёзи бузурге доранд имондорон, ки аз мавқеъ ва иртиботи худ бо Масеҳ лаззат баранд ва кӯшиш кунанд, ки Ӯро беш аз пеш бузург доранд ва қадр кунанд!
