Мо аксар вақт ибораи «Даст кашед ва бигзоред, ки Худо кор кунад»-ро шунидаем. Аммо бисёре аз мо онро на ҳамчун таҷриба, балки ҳамчун як гуфтаи оддӣ мешуморем.
Агар Мусо мисли бисёре аз мо мебуд, ӯ як «кумитаи ғарқкунанда»-ро таъин мекард, то дар соати бӯҳронӣ дар Баҳри Сурх кор кунад.
Агар Еҳушаъ баъзе аз хислатҳои моро дошт, ӯ ба ҷои танҳо роҳ рафтан, як «кумитаи кандакорӣ»-ро ба кор мебурд, ки дар деворҳои Ериҳӯ машғул буд.
Агар Ҳанониё, Мишоил, Азариё (Шадрах, Мешах ва Абднаҷӯ) ба сӯи кӯраи оташин равона мешуданд, мисли баъзе аз мо мебуданд, онҳо кӯшиш мекарданд, ки аз оташ муҳофизат кунанд.
Ва албатта Дониёл саъю кӯшиши зиёд мекард, то нақшаеро барои фиреб додани шерҳо пайдо кунад.
Агар мо дар пои Ҷидъӯн мебудем, вақте ки ӯ дар рӯ ба рӯи хатари шадид аз ҳама ба ҷуз сесад нафар маҳрум шуд, мо эҳтимол ба хона бармегаштем.
Ин мардони Худо рафтанд. Танҳо Худо боқӣ мондааст, аммо мо ҳанӯз дар ин ҷо ҳастем ва бо рӯзҳои ҷиддӣ рӯ ба рӯ мешавем — рӯзҳое, ки ба онҳое, ки дар боло зикр шудаанд, монанданд.
Инҳо рӯзҳое ҳастанд, ки ба Худованд бо эътимоди оддӣ ва бечунучаро эътимод кунем. Мо майл дорем, ки ба Худо имон дошта бошем, агар вазъият он қадар вазнин набошад ё агар ба мо аз манбаъҳои инсонӣ кӯмаки беруна кафолат дода шавад. Оё мо ҳеҷ гоҳ маънои паёми пайғамбарро ба Осо, ки ба кӯмаки дигар бо бастани паймон бо Бен-Ҳадод, подшоҳи Сурия, бар зидди подшоҳи Исроил Бошо, умед баста буд, хоҳем фаҳмид?
Зеро ки чашмони Худованд бар тамоми замин мегардад, то ки Худро ба хотири онҳое, ки дилашон ба Ӯ комил аст, қавӣ нишон диҳад. (2 Вақоеънома 16:9)
Дили комилан ба Худованд барои кӯмак рӯй оварда, ниёзи соати ҳозира дар миёни халқи Ӯ имрӯз аст. Аксар вақт Худо танҳо як қисми имони моро мегирад, ва инро Ӯ баракат додан ваъда надодааст. Бо назардошти ҳамаи ин, шояд забурнавис бигӯяд:
Ба Худованд умед банд; далер бош, ва Ӯ дили туро қавӣ хоҳад кард.
Ва сипас, ҳамчун касе, ки маслиҳати худро санҷида ва арзиши онро аз сарвати таҷрибаи аҷиби баракат исбот кардааст, ӯ насиҳатро такрор мекунад ва мегӯяд:
Умед банд, мегӯям, ба Худованд. (Забур 27:14)
Мо бояд аз ҳама чизи дигар «даст кашем» ва «бигзорем, ки Худо» роҳи худро дошта бошад.
