Ба болои сутуни киштӣ
Вақте ки ман баҳрнавард будам, сеюним солро дар як киштии бузурги ҳавопаймобар, USS Constellation, ҳамчун электрики алоқа гузаронидам. Як рӯз, вақте ки мо дар Уқёнуси Ором ҳаракат мекардем, сардори хурди афсар эълон кард, ки интиқолдиҳандаи суръат/самти шамол, ки дар сутуни киштӣ насб шуда буд, кор намекунад ва барои таъмир бояд гирифта шавад. Ва баъд ӯ ба ман гуфт, ки ман барои ин кор мувофиқам.
Ӯ ба ман тасмаи бехатарӣ, каме равғани молиданӣ ва калид дод. Сипас мо ба болои пул баромада, ба сутуни бузург нигоҳ кардем. Ба паҳлӯҳои он зинаҳои пӯлодӣ кафшер карда шуда буданд, ки сардор ба ман гуфт, ки ба онҳо баромада, то ба ярд-арм – як баромади уфуқии пӯлодӣ, ки дар охири он як баромади амудии пӯлодӣ буд, ки дар байни чизҳои дигар, интиқолдиҳандаи вайроншударо нигоҳ медошт, бирасам. Мақсади тасмаи бехатарӣ, ӯ маслиҳат дод, ин буд, ки агар ман дар ярд-арм мувозинатро гум кунам, ман дар он ҷо овезон мемонам, то даме ки ба сутун баргардам, то дубора кӯшиш кунам. Фикри таскинбахш!
Пас аз он ки як нӯги тасмаро зери ярд-арми уфуқӣ партофтам, сипас онро ба камарбанди баданам пайваст кардам, ман омода будам, ки 10 фут ба тарафи рост ҳаракат кунам, то интиқолдиҳандаро гирам. Ман интизор шудам, то «майл»-и киштӣ (ҳаракати пеш ва қафо) ва «ғелидан»-и он (ҳаракати паҳлӯ ба паҳлӯ) ба ҳадди ақал расанд, сипас бо эҳтиёт, вале зуд ҳаракат кардам. Ман рисолати худро иҷро кардам, аммо сафари бозгашт осонтар набуд. Ман тақрибан 150 фут аз болои об будам. Ҳоло, ки ин таҷрибаро ба ёд меорам, то ҳол ба ҳаяҷон меоям. Аммо он вақт, ман ин супоришро вазифаи худ дар назди кишвар, экипаж ва сардорам медидам – ки 40 фут поёнтар истода, дастур медод ва маро рӯҳбаланд мекард.
Агар ман аз иҷрои супориш сарпечӣ мекардам, ҳадди аксар ҷазо ва ҳадди ақал шармандагӣ мегирифтам. Ҳамин тавр, вақте ки ман супоришро ба итмом расонидам, ман ҳеҷ гуна ташаккури махсус нагирифтам, аммо аз дастоварди худ ва ифтихори сардорам қаноатманд будам.
Ҳоло, қариб 40 сол пас, ман ин таҷрибаро ҳамчун намунае мебинам, ки чӣ тавр як масеҳӣ метавонад аз «Сардори» худ (1 Петрус 5:4), Худованд Исои Масеҳ қаноатмандӣ ва мукофот ба даст орад.
Мо аз Худо метарсем, зеро Ӯ Офаридгори одилу муқаддас ва гуноҳбадбини мост (Ирмиё 23:5; Забур 145:17; Закарё 8:16), ки рӯзе бояд бо Ӯ рӯ ба рӯ шавем (Воиз 12:13-14). Аз тарафи дигар, мо Худоро дӯст медорем ва Ӯро «Абба» ё «Падар» дар забони англисии имрӯза меномем (Ғалотиён 4:4-7). Ӯст, ки моро ҳеҷ гоҳ тарк намекунад ва партофта намегузорад (Ибриён 13:5-6), ки моро офаридааст ва моро мешиносад (Забур 103:13-14). Ӯ медонад, ки мо аз чӣ сохта шудаем – қувват, заъф ва гуноҳкории мо. Аммо мо, ки Ӯро ба воситаи имон дар ҳақиқат мешиносем, шодӣ мекунем, ки дар Масеҳ ҳамчун «адолати Худо дар Ӯ» дида мешавем (2 Қӯринтиён 5:21). Ӯ ҳеҷ гоҳ ба мо кореро, ба монанди баромадан ба ярд-арм, ки аз қобилияти мо берун аст, супориш намекунад (Филиппиён 4:13) ва албатта моро барои садоқати мо мукофот медиҳад (2 Тимотиюс 4:8).
Агар Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ мешиносед, ба Ӯ эътимод кунед ва ба Ӯ итоат кунед. Агар не, ман шуморо даъват мекунам, ки гуноҳҳои худро эътироф кунед (Луқо 13:3), Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Дӯсти худ қабул кунед (1 Тимотиюс 4:10; Луқо 15:2) ва ҳаёти ҷовидонӣ ба даст оред (Юҳанно 3:14-16). Ӯ ҳоло шуморо ба ин даъват мекунад (Ваҳй 22:17).
Китоби Муқаддаси худро истифода баред, то оятҳои нишондодашударо хонед ва худатон бубинед, ки Худои осмон чӣ гуна муносибати аҷиберо бо шумо доштан мехоҳад.
