Роҳи масеҳӣ / Қисми 4

Қисми 4: ОМӮЗИШИ ОН КИ «САЗОВОРӢ РОҲ РАФТАН» ЧӢ МАЪНО ДОРАД

Мо дар Қисми 3 омӯхтем, ки Павлус дуо гуфт, ки колоссиён «сазовори Худованд роҳ раванд» ва ӯ дастур дод, ки чӣ тавр инро ба амал оваранд (Колоссиён 1:10-12 NKJV). Сазовори Худованд роҳ рафтан ҳадафи аҷибе барои зиндагии масеҳӣ аст. Дар дигар порчаҳои Аҳди Ҷадид, роҳи мо бояд аз дигар ҷиҳатҳо низ «сазовор» бошад:

Роҳи мо бояд «сазовори муқаддасон» бошад (Румиён 16:2). Дар Аҳди Ҷадид, номи «муқаддас» ба ҳар як имондор дахл дорад, зеро ҳар як имондор барои Худо «ҷудо карда шудааст». Аз ин рӯ, мо бояд дар ҳар як ҷанбаи ҳаёти худ муқаддас бошем. Дар ин оят амали «сазовори муқаддасон» махсусан қабул кардани дигар «муқаддас» – дар ин ҳолат Фиби – барои муоширати амалии масеҳӣ аст. Оё мо дар калисоҳои маҳаллии худ дигар имондоронро барои муоширати амалии масеҳӣ ба тавре қабул мекунем, ки «муқаддасон» сазовор бошанд?

Роҳи (рафтори) мо бояд «сазовори Инҷили Масеҳ» бошад (Филиппиён 1:27). Ин дар калисои Филиппиён аз сабаби баъзе ихтилофоти маҳаллӣ ба амал намеомад. (Кадом калисои маҳаллӣ нокомии худро дар ин эътироф намекунад?) Тавре ки оят мегӯяд, барои дар як рӯҳ ва дар як ақл барои имони Инҷил устувор истодан кӯшиши зиёд лозим аст. Дар акси ҳол, Инҷил самарабахш нахоҳад буд (Юҳанно 13:34-35).
Роҳи мо бояд «сазовори Худо» бошад (1 Тассалуникиён 2:12). Ин талабот дар 1 Тассалуникиён 4:1-12 васеъ карда шудааст, ки дар он Павлус зарурати покдоманӣ (барои писанди Худо) ва ростқавлӣ (ҳамчун шаҳодат ба дигарон) дар ҳама роҳҳои моро таъкид мекунад. Баъдтар, дар 5:18, ӯ имондоронро ташвиқ мекунад, ки дар ҳар ҳолати зиндагӣ ба Худо шукр гӯянд. Маҳз дар ҳама тафсилоти зиндагии ҳаррӯза мо бояд Худоро писанд кунем, Худое, ки «моро ба Малакут ва ҷалоли Худ даъват кардааст»!
Мо ба тавре амал мекунем, ки «сазовори Худо» аст, вақте ки мо ба мардуми Худо, махсусан онҳое, ки дар хидмати Ӯ ҳастанд, ғамхорӣ мекунем ва боварӣ ҳосил мекунем, ки онҳо дар ҳар куҷое, ки набошанд, дар майдони миссионерӣ ё берун аз он, дар хидмати фаъол ё нафақахӯрон, амалан ғамхорӣ карда мешаванд! (3 Юҳанно 6-8).
Мо ба тавре амал мекунем, ки «сазовори Худованд» аст, вақте ки афзалиятҳои мо дар шогирдӣ ба Устоди мо ҷои аввалро медиҳанд, новобаста аз он ки ин ба мо шахсан чӣ қадар арзиш дорад (Матто 10:37-38).
Роҳи мо бояд «сазовори даъвати мо» бошад (Эфсӯсиён 4:1,17). Мо инро дар мақолаи қаблӣ ба таври муфассал баррасӣ кардем, ки онро ба «роҳ рафтан дар муҳаббат», «роҳ рафтан ҳамчун фарзандони нур» ва «роҳ рафтан бо эҳтиёт» (5:2, 8, 15) тақсим кардем.
Муқаддасони Аҳди Қадим, ки сазовори Худо роҳ рафтанд Вақте ки Павлус дуо гуфт, ки имондорони Колоссиён «сазовори Худованд роҳ раванд», ӯ илова кард, ки «ва Ӯро дар ҳар роҳ писанд кунанд» (Колоссиён 1:10 NIV). «Роҳи Енох бо Худо» воқеан инро ба даст овард: ӯ дар ҷаҳони фасодкори пеш аз тӯфон зиндагии худотарсона дошт (Ҳастӣ 5:21-24; Ибриён 11:5). Енох дар тӯли 300 соли ҳаёти худ, ки пас аз таваллуди Матушала буд, бо Ҳаққи Таоло муоширати доимӣ дошт. Аммо Енох ягона муқаддасе набуд, ки тарзи ҳаёташ Худоро писанд овард. Набераи ӯ, Нӯҳ, низ бо Худо роҳ рафт, дар ҳоле ки Иброҳим, Исҳоқ, Довуд ва Ҳизқиё «пеши» Худо роҳ рафтанд. Аз ҳаёти ин муқаддасони Аҳди Қадим бисёр чизҳоро омӯхтан мумкин аст, ба монанди:

Нӯҳ файзи Худоро ёфт ва аз тӯфон наҷот ёфт, зеро ӯ марди одилу беайб дар насли худ буд (Ҳастӣ 6:9; 7:1). Мувофиқи Ибриён 11:7, адолати ӯ натиҷаи амалии имони ӯ буд. Ӯ дар зиндагӣ комилан он чизе буд, ки мавъиза мекард (2 Петрус 2:5).

Иброҳим 99-сола буд, ки Худо ба ӯ гуфт: «Ман Худои Қодирам! Пеши Ман роҳ рав ва беайб бош» (Ҳастӣ 17:1 NKJV). Азбаски ӯ ба Худои Қодир (Эл Шаддай) итоат кард, ба ӯ имтиёз дода шуд, ки дӯсти Худо номида шавад (Яъқуб 2:23). Худо иродаи Худро ба ӯ ошкор кард (Ҳастӣ 18:17).
Исҳоқроҳи ӯ пеши Худо (Ҳастӣ 48:15) эҳтироми беназири ӯро ба Худо нишон дод ва дар писараш, Яъқуб, таассуроти доимӣ гузошт, тавре ки аз номи илоҳӣ, «Тарси Исҳоқ» (Ҳастӣ 31:42) нишон дода шудааст.
Довуд марде буд, ки ба дили Худо писанд омад (Аъмол 13:22), ки «[Исроилро] мувофиқи беайбии дили худ чӯпонӣ кард ва онҳоро бо маҳорати дастҳои худ роҳнамоӣ кард» (Забур 78:72). Ӯ «пеши Худо дар нури ҳаёт» роҳ рафт (Забур 56:13 NIV) ва аз баракати чунин роҳи худотарсона баҳра бурд (Забур 1:1). Вақте ки Сулаймон инро дар дуои худ барои ҳикмат эътироф кард, Худо ба ӯ гуфт: «Агар ту дар роҳҳои Ман роҳ равӣ, то аҳком ва фармонҳои Маро риоя кунӣ, чунон ки падарат Довуд роҳ рафт, пас Ман рӯзҳои туро дароз мекунам» (1 Подшоҳон 3:6,14; 9:4 NKJV). Тарзи ҳаёти Довуд меъёри муқоиса барои ҳама подшоҳони Исроил ва Яҳудо, ки пас аз Сулаймон омаданд, гардид, чунон ки мо барои Еровоам (1 Подшоҳон 11:38), Абиям (1 Подшоҳон 15:1-6), Юшиё (2 Подшоҳон 22:2) ва Еҳушафат (2 Вақоеънома 17:3-4) мебинем.
Ҳизқиё метавонист дар бораи бемории худ ба Худо муроҷиат кунад, зеро ӯ «пеши [Ӯ] дар ҳақиқат ва бо дили содиқ роҳ рафта буд, ва...[он чиро, ки] дар назари [Ӯ] нек аст, [карда буд]» (2 Подшоҳон 20:3). Дуои ӯ шунида шуд ва ӯ шифо ёфт (20:5). Ҳизқиё дар давраи душвори таърихи Исроил, ки ба замони ҳозираи мо хеле монанд буд, ба Худо содиқ буд. Аксарияти миллат мехостанд роҳи дунёро пайравӣ кунанд ва каломи Худовандро тавассути Ишаъё нодида гиранд. Аммо Ҳизқиё Яҳудоро роҳбарӣ кард ва онҳо содиқ монданд.
Ниҳоят, дар охири давраи қонун ва 400 соли баъдии хомӯшӣ аз Худо, ин дар бораи Закарё ва занаш Элисобаъ: «Ҳар ду пеши Худо одилона буданд, дар ҳама аҳком ва фармонҳои Худованд беайб роҳ мерафтанд» (Луқо 1:6).
Хулоса Ман ин силсиларо дар бораи «Роҳи масеҳӣ» бо суханони В. Е. Вайн ба итмом мерасонам, ки «Роҳи масеҳӣ дар навгонии ҳаёт аст (Румиён 6:4), пас аз Рӯҳ (Румиён 8:4), дар ростқавлӣ (Румиён 13:13), бо имон (2 Қӯринтиён 5:7), дар корҳои нек (Эфсӯсиён 2:10), дар муҳаббат (Эфсӯсиён 5:2), дар ҳикмат (Колоссиён 4:5), дар ҳақиқат (2 Юҳанно 3-4), пас аз аҳкомҳои Худованд (2 Юҳанно 6). Ва, манфӣ, он пас аз ҷисм нест (Румиён 8:4), на пас аз тарзи одамон (1 Қӯринтиён 3:3), на дар маккорӣ (2 Қӯринтиён 4:2), на бо дидан (2 Қӯринтиён 5:7), на дар беҳудагии ақл (Эфсӯсиён 4:17), на бетартиб (2 Тассалуникиён 3:6).» Ва ман дуои худро такрор мекунам, ки мо, бо файзи Худо ва вобастагӣ ба Ӯ, «сазовори Худованд роҳ хоҳем рафт» – ки мо чунон роҳ хоҳем рафт, ки Ӯ роҳ рафт!