Доварон
«Дар он айём дар Исроил подшоҳ набуд; ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард.» —Доварон 21:25 NKJV
Доварон муқоисаи ғамангези Еҳушаъ аст. Он ба замоне дахл дорад, ки дар он як қатор доварон пас аз Еҳушаъ ҳамчун ҳокимони Исроил дар сарзамини худ буданд. Мавзӯи асосии он нокомии Исроил дар соҳиб шудан ба тамоми сарзамини худ аст. Ба ҷои ин, аз бепарвоӣ ё заъф (ё ҳарду), онҳо душманони Худоро берун накарданд. Ҳамин тавр, ин душманон аксар вақт Исроилро ба тобеияти худ меоварданд. Боз ва боз аз сабаби нофармонӣ ба Худо онҳо аз ҷониби душманон мағлуб мешуданд – аммо дар ҳар чунин ҳолат Худо бо раҳмати аҷиб барои онҳо наҷотдиҳандаеро бармехезонд.
Ин ба мо китобҳои Аҳди Ҷадид, ба монанди Ғалотиён ва 1 Қӯринтиёнро ба хотир меорад, ки аз сабаби зарурати танбеҳ ва ислоҳи ҷиддӣ навишта шудаанд. Гарчанде ки мо метавонем то андозае аз ҳақиқати поки Каломи зиндаи Худо баҳра барем, мероси мо – он сарзамини бузурги ҷойҳои осмонӣ бо баракатҳои бешумори худ – аз ҷониби муқаддасони Худо асосан бесоҳиб боқӣ мемонад. Набудани имон, нерӯи рӯҳонӣ ва муҳаббати ҳақиқӣ ба Масеҳ моро низ ба сарватҳои гаронбаҳои моликиятҳое, ки дуруст аз они мо ҳастанд, бепарво гузоштааст.
Ояти охирини китоби Доварон, ки дар аввали ин бахш оварда шудааст, истиқлолияти бешукрии Исроилро дар он айём таъкид мекунад – ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард. Рӯҳи беитоатӣ ба ҳокимияти дуруст ҳар яки моро аз шукуфоии рӯҳонӣ ҳамон қадар бенасиб хоҳад гузошт.
Ин сутун аз китоби зерин гирифта шудааст: Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар. Он аз ношири зерин дастрас аст: Believer’s Bookshelf USA.
