Бозгашт ба мақолаҳо

Дарсҳо аз нокомиҳои Петрус: Ғарқ шудан, инкор кардан ва файз

Ҳанк Блок
14 Авг, 2023
8 Ҳадди ақал хондан

ПЕТРУС —
чӣ кор кардӣ?

Петрус? Петрус! куҷоӣ? чӣ кор кардӣ?
Ин суолҳоро шунида, таассуроти аввалини шумо чист? Оё ин аст: «Оҳ, ӯ чӣ кор кард хато ?» Ё ин ки: «Оҳ, ман бояд Петрусро пайдо кунам, то ки ба ӯ барои ин қадар хуб буданаш ташаккур гӯям»? Мутаассифона, мо аксар бадтаринро фикр мекунем ва, хусусан вақте ки мо шогирд Петрусро ба назар мегирем, оё ин ҳамон чизе нест, ки мо фикр мекунем? Мо қариб дарҳол якчанд хатогиҳои Петрусро ба ёд меорем, ки ба таваҷҷӯҳи ниёз доштанд. Гарчанде ки ин дуруст бошад ҳам, лутфан қайд кунед, ки ҳар яке имконияти олиҷаноби таълимро фароҳам меорад.

Петрус ғарқ шуд

Қариб ҳама дар бораи он медонанд, ки Петрус чашмони худро аз бардошта, ба обҳои пурталотуми баҳри ғарқ шуд ( 14:22-33). Ин ҳодиса ҳамеша ба ҳайрат оварда, боиси эҳтироми амиқтар ба ин шогирд гардидааст. Бале, ӯ ба дахолати ниёз дошт, то ӯро аз ғарқ шудан наҷот диҳад, биёед ба чизҳои мусбате, ки ин метавонад ба мо омӯзонад, назар андозем.

Далелҳо

Аз байни ҳамаи шогирдони дар қаиқ буда, танҳо Петрус ба пешвози баромад, то ба Ӯ наздиктар бошад.
Ӯ ягона шахс (ба ғайр аз ) аст, ки дар дар рафт (ки ях накарда буд).
Вақте ки ӯ ғарқ шуд, ӯ ба мо дуои комилро барои эҳтиёҷоти мо омӯзонд: «Худовандо, наҷот деҳ!»
Пас аз дуо кардан, ӯ исбот кард, ки онҳоеро, ки ба Ӯ муроҷиат мекунанд, наҷот медиҳад.

Дарсҳо

Вақтҳое мешаванд, ки мо метавонем аз минтақаи бароҳати худ берун оем, бархезем ва муҳаббати худро ба ошкоро нишон диҳем.
Ҳеҷ гуна сабте нест, ки Петрус ягон бор ба таҷрибаи худ дар бораи рафтан дар ишора карда бошад. Ба ҷои он ки аз коре, ки карда буд, фахр кунад, Петрус дар бораи ҷалол ва бузургии Худованди худ сухан гуфт ().
Ҳангоми ғарқ шудан, Петрус фарёд зад: «Худовандо, наҷот деҳ». Бешубҳа, ӯ ба нигоҳ кард. Чӣ намунае! Вақте ки ба кӯмак ниёз дорем, беҳтарин коре, ки бояд фавран анҷом дод, ин аст, ки ба боло нигоҳ карда, ба Ӯ муроҷиат кунем.
Тавассути ин ҳодиса Петрус як сенарияи хубро барои паёми Инҷил пешниҳод мекунад. Он инчунин ба имондор кӯмак мекунад, ки чашмони худро аз бардошта, ба обҳои мушкилот ва ноумедӣ ғарқ шуданро оғоз мекунад. Дар таҷрибаҳои шахсии мо, наҷот метавонад ба зудӣ дар ин ҳолат наояд. медонад, мешунавад ва ҳамеша барои мо ҳаст – барои кӯмак дастрас аст. Баъзан мо ҳатто метавонем каме амиқтар ғарқ шавем, то бифаҳмем, ки мо наметавонем корҳоро худамон анҷом диҳем ... Ӯ ваъда додааст, ки ҳеҷ чиз наметавонад байни Ӯ ва фарзанди Ӯ гирад (Румиён ).

Петрус афтод

Бисёриҳо Петрусро шахсе меҳисобанд, ки «бе андеша мекунад». Ӯ дар ҳама амалҳои худ нияти нек дошт, баъзан нишон дод, ки худро дар намешиносад. Мо инро дар яке аз иддаоҳои нодурусти ӯ мебинем: «Ҳарчанд бо бимирам ҳам, Туро инкор нахоҳам кард» ( KJV). Ӯ ҳанӯз бояд як дарси муҳимро меомӯхт: «рӯҳ дар омода аст, заиф аст» ( ). Ва чунон ки ҳамаи мо медонем, дар шаби хиёнати Яҳудо ба , Петрус Устоди азизи худро дар се маврид инкор кард – ҳатто ва қасам хӯрда – гуфт: «Ман ин мардро, ки шумо дар борааш сухан мегӯед, намешиносам» (Марқӯс ). Мо аз ин ҳодисаи нохуш чӣ омӯхта метавонем?

Далелҳо

хислати Петрус, инчунин дили ӯ ва он чиро, ки хоҳад дод, медонист. Пеш аз он ки ин ҳодиса диҳад, Ӯ метавонист бигӯяд: « Ман барои дуо кардам, то имони ноком нашавад: ва вақте ки ёфтӣ, бародарони худро тақвият деҳ» ( ).

  • Гарчанде ки Петрус фикр мекард, ки ӯ метавонад дигар бошад ва ҳеҷ гоҳ Худованди худро инкор накунад, ӯ ба таври даҳшатнок ноком шуд.
  • Вақте ки ин шогирди маҳбуб фаҳмид, ки чӣ кор кардааст, ба Худованди худ нигоҳ карда, ки Ӯ ба Петрус нигоҳ мекард, ӯ берун рафт ва гирист.
  • Касе, ки Худованди худро инкор кард, баъдтар барои наҷоти бисёре аз бародарони яҳудии худ истифода шуд ( ). Ӯ инчунин тавонист шогирдони ҳамсафари худро тавассути роҳнамоӣ дар ( ) ва ба хастагон ( ) тақвият диҳад.
  • Дарсҳо

Ҳеҷ чиз Худовандро ба ҳайрат намеорад – Ӯ «охирро аз аввал» медонад (). Ӯ метавонад ба мо иҷозат диҳад, ки ноком шавем, то бидонем, ки мо дар чӣ гунаем. Саркоҳини Бузурги мо дуо накард, ки Петрус аз озмоиш нигоҳ дошта шавад, балки ӯ аз он бо имон ва садоқати қавитар берун ояд. Ба ҳамин монанд, метавонад ба мо иҷозат диҳад, ки дар баъзе озмоишҳо ё васвасаҳо ноком шавем, то мо низ аз он дарс гирем ва аз он ҳамчун як масеҳии қавитар ва меҳрубонтар берун оем. Инро қайд кунед: Мо ҳеҷ гоҳ намебинем, ки Петрус Худованди худро дубора инкор кунад ва дар асл, ба ӯ иҷозат дода шуд, ки тавре ки ӯ иддао мекард, бимирад – ҳамчун барои Касе, ки ӯро дӯст медошт ва Худро барои ӯ дод.

  • Мо ҳеҷ гоҳ дар намедонем, ки чӣ гуна кори бадеро карда метавонем. Баъд аз ҳама, « аз ҳама чиз фиребанда аст ва ба таври даҳшатнок бад аст: кӣ онро дониста метавонад» ()? Муҳим аст, ки дарк кунем, ки дар ҳамон лаҳзае, ки мо ҳис мекунем, ки ҳеҷ гоҳ афтода наметавонем, маҳз дар он ҷо васвасакунанда метавонад моро ба лағжиш водор кунад!
  • Вақте ки ба мо лозим аст, доштани виҷдони бад чӣ қадар хуб аст – ҳар чизе ки онро ба вуҷуд меорад. Дар мавриди Петрус, ин нигоҳи буд. Вақте ки гуноҳ кард, дахолати пайғамбар Нотон лозим шуд, то гуноҳҳои ӯро нишон диҳад ва дар рӯҳи ӯ кореро ба вуҷуд орад (Ба нигаред). Танҳо вақте ки мо дар дарк мекунем, ки чӣ кор кардаем ва оқибати онро, метавонад дилҳои моро ба тавба ва амали ислоҳӣ водор кунад: «Зеро ғамгинии илоҳӣ тавбаро ба наҷот меорад, ки аз он пушаймон шудан лозим нест» (2 Қӯринтиён ).
  • одамонеро, ки ба Ӯ хиёнат кардаанд, партофта ё инкор намекунад. Ӯ бо онҳо муносибат мекунад (1 Қӯринтиён ; ) ва метавонад онҳоро ба зарфҳои муфид барои шарафи худ диҳад.
  • Оё аҷиб нест, ки мо аксар ба хатогиҳои дигарон бештар аз ҷиҳатҳои мусбати онҳо таваҷҷӯҳ мекунем. Вақте ки мо дар бораи Петрус фикр мекунем, мо хеле зуд ин ду ҳодисаро ба ёд меорем, ин қадар чизҳои олиҷанобе ҳастанд, ки метавонанд ба ин марди азиз нисбат дода шаванд. Дар байни чизҳои дигар, ӯ буд:

Аввалин касе, ки шогирд интихоб шуд ( , Марқӯс ) ва яке аз се нафари наздиктарин ба ( );

  • Касе, ки ба савол бо изҳороти бунёдӣ ҷавоб дод: « , Писари Худои » ( );
  • Касе, ки калидҳои Малакути Осмонро гирифт ( );
  • Аввалин касе, ки дар рафт ( ) ва баъдтар, касе, ки аз қаиқ ҷаҳид, то ба Масеҳи эҳёшуда наздик бошад ( );
  • Аввалин бо паёми Инҷили ( );
  • Сухангӯи асосии барои наҷоти яҳудиён (Ғалотиён ); ва
  • Ӯ ду китоби Китоби Муқаддасро навишт.
  • Пас аз баррасии ин ҳодисаҳо, ба осонӣ дидан мумкин аст, ки аз ҳодисаҳои таърихии Петрус ( на он қадар манфӣ) натиҷаҳои хеле олиҷанобе ба даст омадаанд. Онҳо дарсҳоро дар бораи хислати инсон – шумо ва ман низ – ва файзи Худо пешниҳод мекунанд.

Фикр кардан дар бораи нокомиҳои ҳозира

Оё шумо як пешвои рӯҳонӣ ё пир, шахси дорои имони махсус ё фарзанди Худоро (аз ҷумла худатонро) мешиносед, ки дар роҳи рӯҳонии худ ноком шудааст? вақти он расидааст, ки тамоми вазъиятро бо муносибати мусбат воқеан таҳлил кунем ва танҳо ба ҷиҳатҳои манфии хатогӣ нанигарем. Саволҳои зеринро бояд бо рӯҳи пурсид:

Мо аз ин нокомӣ чӣ омӯхта метавонем?

  • Барои ба даст овардани натиҷаи -шарафманд аз ин ҳолатҳо чӣ кор кардан мумкин аст?
  • Мо бояд дар ҳаёти худ чӣ хулосаҳоро татбиқ кунем?
  • Ғайр аз ин, чунон ки барои Петрус дуо кард ( ), мо бояд барои онҳое, ки ба Ӯ дар нақши махсуси роҳбарӣ ва пасторӣ хизмат мекунанд (ва барои худамон) дуо кунем, то онҳоро (ва моро) шахсан содиқ нигоҳ дорад. Ҳатто агар ғарқ шудан ё афтодан бошад ҳам, мо метавонем барои барқароршавӣ ва кори рӯҳонӣ дар дохили рӯҳ дуо кунем, ки дубора имконияти хидмати намоён ва фоидаоварро фароҳам меорад ( ).

Ва ниҳоят, дар хотир доред, ки Петрус барои хеле самаранок шуд, гарчанде ки ӯ комил набуд ва ҳатто дубора ноком шуд, ки ба сарзаниши илоҳӣ ниёз дошт (Ғалотиён ). Оҳ, ки тавассути мо барои баракати дигарон кор кунад, дар ҳоле ки мо ба ислоҳи илоҳӣ кушода бошем, вақте ки ба он ниёз дорем.

Аз ҷониби Ҳанк Блок″}]

Мақолаҳои марбут

Аслан дар GTPress нашр шудааст. Бо зеҳни сунъӣ тарҷума шудааст, аз ҷумла иқтибосҳои Китоби Муқаддас — ҳама гуна истинодро кушоед, то онро дар Китоби Муқаддас 1992, 1999 хонед.

Китоби Муқаддас - Tajiki Bible © Institute for Bible Translation (Sweden) 1992, 1999. www.ifb.nu